Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

OP-ED

Asgjë s’është fituar, por gjithçka ka ndryshuar

Politiko 22 Qershor 2019, 19:48

Asgjë s’është fituar, por gjithçka ka ndryshuar

Ndriçim Kulla

Një protestë e bukur në mes të një lumi kuptimplotë dritash nëpër natë, njëlloj si shpresa që po ndriçon më në fund errësirën e gjendjes së Shqipërisë. Një protestë madhështore në heshtjen e zhurmave të panevojshme tashmë dhe mos-shkrepjen as edhe të një kapsolle, që i dha më në fund qetësinë zemrave të trazuara të opozitarëve. Një protestë domethënëse në masivitetin e vet, që më në fund ndihet e sigurt se kauza e saj ka triumfuar dhe vërshon e tëra në rrugë. Më në fund, pas kaq shumë tensionesh, diçka e tillë i duhej Shqipërisë, së ardhmes së saj.

Po përse vallë, mund të pyetet, çfarë ka ndryshuar? Ndoshta pse opozita dhe të githë ata që kuptuan dhe besuan realitetin e rënduar të regjimit ku po zhytej Shqipëria, më parë qenë të tensionuar të akuzoheshin se nuk kishin të drejtë në këtë masë ekstreme, se ligji është ligj dhe zgjedhjet duhej të bëheshin me patjetër, edhe në kurriz të demokracisë. Ndoshta prandaj shfryrja e dufit në shumë veprime, u vinte edhe pse propaganda e qeverisë kish arritur të bindte, madje dhe ndërkombëtarët, se problemet e zgjedhjeve në Shqipëri janë të trashëguara, janë të përhershme me palët politike shqiptare, ndaj nuk kemi të bëjmë me një situatë të jashtëzakonshme.

Ata e njihnin Shqipërinë e brendshme, të përditshme, dhe nervozoheshin ndoshta nga imazhi i Shqipërisë jashtë, ku gjithçka etiketohej si luftë e opozitës për pushtet, për frikë nga sondazhet, nga drejtësia e kushedi se çfarë. Ndiheshin në siklet njerëzit e këtij vendi nga moskuptimi i gjendjes së tyre të tmerrshme ku degradoheshin sa herë vinin votimet, shumica të detyruar nga varfëria dhe frika për të ardhmen e punës apo biznesit.

Mirëpo, erdhën më në fund përgjimet, si të rëna nga qielli, kur kishin disa vjet në tokë e që diheshin nga çdokush. Vetëm se propaganda dhe prokuroria ua kish mbyllur “zërin” për t’u dëgjuar nga gjithkush se në ç’lloj batërdie elektorale dhe kasaphane sociale e psikologjike zhvilloheshin zgjedhjet në Shqipëri. Opozita, protestuesit e lirë, socialistët e ndërgjegjshëm në zemrat e tyre e dinin se caku ish kaluar, se krimi elektoral qe ngritur në sistem, se neveria ndaj “bablokut” kish molepsur çdo ind e person përgjegjës për zgjedhjet, nga administrate, policia, biznesi, e më në fund qeveria.

Fjalori i përdorur ishte vetëm llaku që i ra gjithë kësaj katrahure, ishte velloja. Trupi, tashmë i krimit elektoral, është lakuriq në sy të botës, më në fund, ndaj ndiheshin të lehtësuar, të qetë, të gëzuar dhe të sigurt protestuesit e djeshëm. Ndaj, tensionet e mos-kuptimit të kauzës së tyre nga ndërkombëtarët qenë çliruar, ndaj atyre duhet t’u jenë bashkuar edhe ata që deri dje mbanin në sy vellon e propagandës së pushtetit, ndryshe nuk shpjegohej pse ishin kaq të shumë e kaq paqësorë.

Është ky, njëri nga ato rastet kur të vjen keq, dëshpërohesh, kur kupton se paske pasur të drejtë. Dëshpërohesh për atë që ka hequr Shqipëria gjatë gjithë kësaj farse votimesh, të vjen keq për gjithë atë rrënim shpirtëror, por edhe mendor, që i bëhet atij njeriu që shet votën dhe sheh i pafuqishëm t’i shkelet dinjiteti deri në asht. Nëse do të qe e mundur, i gjithë ky material përgjimesh, që në fakt nuk është maja, por grimca e parë e ajsbergut të gjithë atyre ngjarjeve të dhimbshme që përjetohen gjatë fushatave elektorale në Shqipëri, do të mund të shërbente si një kampion i jashtëzakonshëm studimi për dëmin psikologjik, social e pse jo, dhe botkuptimor, që ky krim elektoral ka bërë mbi këta njerëz të thjeshtë, punëtorë, të varfër e të të heshtur në mizerien e vet.

Më në fund, e gjithë bota e kuptoi se opozita paskësh pasur të drejtë, se jemi nën një sistem të jashtëzakonshëm krimi dhe propagande, që s’mund të gjenerojë dot kurrë zgjedhje të lira e të barabarta. Përtej, këto zgjedhje nuk janë as demokratike. Mbetet vetëm alibia e shtetit ligjor kundrejt shtetit të së drejtës, sepse edhe rasti i precedentit të pazakontë që ato vendosin, më më fund ka rënë. Gjithçka që u kuptua si mjet, si instrument, si formë a si përmbajtje e vjedhjes elektorale, përbën atë dekalogun e gjatë të standardeve që duhet të plotësojë çdo qeveri në pushtet, që të mos “shantazhohet” në të ardhmen nga opozita për mos-pjesmarrje në zgjedhje. Tek e fundit, a ka tashmë një precedent. Ajo qeveri që e sheh veten të përlyer nëpër cilëndo nga mediat ndërkombëtare, nuk i takon më të qëndrojë në pushtet, sadoqë është zgjedhur ligjërisht me votë. Është zgjedhur në mirëbesimin e popullit, por e ka shpërdoruar këtë mirëbesim, ndaj me të drejtë duhet të përballet, po me votë, për një mirëbesim të ri.

Ky është precedenti i madh që vendosën që sot e tutje këto përgjime, për këdo që do të vijë në pushtet. Janë të gjithë këta elementë sigurie, besimi, standardesh që po vendosen e njerëzit i kuptojnë, si gjithmonë, shumë më përpara se polkitikanët, ndaj nuk e ndjejnë më të nevoshme as dhunën, as tensionin e as shfryrjen e dufit. Tani, është rradha e politikanëve t’i kuptojnë, nëse duan zgjidhje, por edhe paqen e vërtetë.

Nga ana tjetër, kjo nuk do të thotë se opozita tashmë duhet të tërhiqet, asgjë s’është fituar, por gjithçka ka ndryshuar në besimin dhe sigurinë e vet të brenshme. Qëndresa është e vetmja rrugë, morali pa marrëveshje kompromisi pazaresh, e vetmja formë. Por më në fund, qëndresa është bërë e lehtësuar, e ndërgjegjshme në drejtësinë e kauzën e vet, kurse morali i përgjegjshëm, i sigurt, i bindur se më në fund do të fitojë. Mund të ndeshë edhe ngecje, pengesa, provokacione të ditëve, të orëve të fundit kjo bindje. Madje provokacioni mund të kalojë edhe datën 30 qershor. Do të jetë vetëm një shtyrje në kohë, të jeni të sigurt. Tashmë kauza e zgjedhjeve të lira e të ndershme nuk mund të kthehet pas, pavarësisht se mund të “dënohet” më 30 qershor. Do të jetë vetëm një rrëzim, ndoshta i domosdoshëm, përpara realizimit përfundimtar. Këtë gjë e tregoi mrekullisht protesta masivisht e bukur e ditës së djeshme.