Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

OP-ED

Barbarët nuk e nënshtrojnë dot Tiranën*

Politiko 5 Korrik 2018, 23:29

Florion Mima

Kronologjia e asaj që diskutojmë sot është pak a shumë kështu: Në ‘38-ën Francesco Jacomoni firmos blerjen e një trualli rreth 10 mijë m2 nga familja Libohova për rreth 75 mijë franga ari afërsisht katërfishi i vlerës që vlerësohet sot nga qeveria shqiptare dhe pasi e blen, ia dhuron popullit shqiptar me vetëm një kusht, prona t’i jepet të gjithë shqiptarëve, për edukim, kulturë, shplodhje, rekreacion.

Francesco Jacomoni pra, “ai i keqi”, “armiku”, “i ziu”, bleu me ar, një tokë nga privati dhe ia dhuroi publikut shqiptar.

Në ‘44-ën, ishte një fshatar poturegrisur me opingat me baltë dhe me bajga, i pari që hodhi idenë e prishjes së Teatrit Kombëtar, por jo vetëm të Teatrit, por edhe të Pallatit te Mbretit, edhe te Ministrive, edhe të Radio Tiranës, por arriti e thyente vetëm qelqurinat dhe serviset e argjendit te Pallati i Mbretit dhe ndynte mbulojat e krevatit me baltën e opingave.

Në ‘58-ën, një fshatar poturegrisur, ky individ bëhet drejtor te Sigurimi i Shtetit dhe i bën një letër Enver Hoxhës dhe i thotë: Teatri Popullor duhet prishur sepse ka rrezik zjarri, është prej populiti dhe ka mbulese eterniti. Të gjitha këto arsye që thotë qeveria për të justifikuar prishjen. Për hir të së vërtetës Enver Hoxha nuk firmosi. Ndonëse kishte nevojë që të vendoste afër zyrave të punës oficerët e Sigurimit të Shtetit që rrinin dhe vrisnin njerëzit.

Në 2002-shin kemi një tjetër personazh i cili sugjeron që Teatri të bëhet muze për të varur brekët e Violeta Manushit, por Kryeministri i kohës nuk e la, nuk po e shoh zotin Majko… A e përzutë ju, apo iku vetë…Kryeministri Majko refuzon dhe propozuesi fut përkohësisht bishtin ndër shalë në pritje të zhvillimeve të reja. Sot ai është bërë sulltan që firmos fermane, që fal prona të popullit për ata që pinë gjakun e popullit. Sot populli proteston e thotë “unë jam Teatri”, ai bën karshëllik e thotë “unë jam kulla”.

Dikur, për hir të vërtetës, ai rrinte me njerëz të ditur, mendjehapur, properëndimorë, të shkolluar dhe merrte edhe ndonjë ide të mirë prej tyre, siç ishte kthimi në identitet, zgjerimi i hyrje-daljeve të Tiranës, lyerja me bojë e ndërtesave të vjetra të komunizmit, e kështu me radhë. Por, sot si fashistoid, e harroi kthimin në identitet. Sot ai është kthyer në një princ të shkatërrimit, në kalorës të errësirës, në satana të kullëzimit, heroino-kokainik, në censor të fjalës së lirë ndaj kujdo që nuk mendon si ai dhe linja editoriale e ERTV.

Sot ai merr në telefon qytetarët e këtij vendi dhe i thotë gjithsecilit, pa iu drithur qepalla, T.Q.R. Kryeministri u thotë njerëzve të këtij vendi T.Q.R. Po nëse populli të kthehet e të thotë R.K.T.K. Sot ai përfaqëson guston më vulgare, shijen më gërvishtëse me maja, me cepa, me kulla, me ulërima çjerrëse përkundruall një kompleksi harmonik e të qetë. Gati gati si simfoni. Simfoni e kompozuar nga ata të këqinjtë, pushtuesit italianë. Kjo simfoni, kjo harmoni është plagosur nga komunizmi por s’është vrarë. Janë 3 karkasa dinosaurësh të ngordhur: Piramida, Pallati i Kulturës dhe Muzeu Historik Kombëtar.

Kthimi në identitet duhet të fillonte me ngritjen e Pazarit të vjetër, të çarshisë së Tiranës, më tej të Bashkisë së Tiranës, më tej me nënkalimin e dy akseve nën gungën me pllaka majolike.

Në Komision i kam drejtuar disa pyetje ministres së Kulturës dhe pyetja kryesore ishte: po qe se qeveria do të kishte para, a do ta kishte ndërtuar vetë Teatrin? Qoftë edhe riparuar. Përgjigja e saj e sinqertë dhe ndoshta naïve ishte se Po. Por s'kemi para, tha. Ministrja vërtet nuk ka para, por në një bashkëbisedim disa minutësh i thamë se si mund të gjendeshin paratë. Siç u gjetën përshembull për gjysëm tunelin e kapriçove të Pogradecit për të ruajtur një bunker të kohës së fashizmit, pa asnjë lloj vlere dhe vetëm për të justifikuar luftën. Është fare e vërtetë dhe ka shkuar gati 11 milionë euro deri tani dhe 3 herë ka rënë faqja e malit, ashtu siç është e vërtetë që edhe rinovimi i Operas dhe Baletit ka shkuar gati 11 milionë euro të tjera. Ashtu siç është e vërtetë që donatorët kanë dhënë 23 milionë euro për evente dhe festime pa asnjë vlerë për historinë e kombit.

Pra paraja nuk është problem, por investimi i disa parave të tjera që duhen pastruar, duhen shpëlarë, duhen tharë, duhen hekurosur, në mënyrë që të blihen zgjedhjet e radhës, në mënyrë që njerëzve tu hidhet hi syve. Mundet që me këto para të blesh heshtjen e një pjesë të aktorëve dhë të partnerëve, për të gjithë kohën. Mund të blesh heshtjen e të gjithëve për një pjesë të kohës, por kurrë nuk mund të blesh heshtjen e të gjithëve për gjithë kohën. Mbaje mend mirë. Tiranën vërtet e kanë plagosur për vdekje kusarët dhe zuzarët, por ajo është gjallë. Falë orientimit të saj perëndimor, falë shpirtit të saj antikomunist, Meket në 50 e kusur vite nuk ia kanë dalë dot ta nënshtrojnë e t’ia ulin kokën për ta kthyer në një një qytet të nënshtruar nga barbarët.

Mbajeni mend mire! Gjithçka e shembur në mënyrë korruptive do të rindërtohet siç ka qënë. Gjithkush që do të identifikohet si shkaktar dhe bashkëpunëtor në këtë krim do të dalë para drejtësisë dhe do të mbahet përgjegjës individualisht. Mos e prishni teatrin, o delenxhinj! Mos i hapni Tiranës plagën e radhës, o batakçinj sepse është fare e qartë; barbarët nuk e nënshtrojnë dot Tiranën.

*Fjala e plotë e deputetit të opozitës në Kuvend.