Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

KRYESORE

Bashës i duhet të zgjedhë se kush do jetë: Churchill apo Chamberlain

Politiko 12 Mars 2018, 19:09

Gentian Gaba

Kur sulmet vijnë nga të gjitha anët; kur reputacioni dhe kredibiliteti yt politik është në ditët të vështira; kur veprimet dhe mosveprimet kanë rrëzuar me fakte retorikën mbi të cilën ti ke ndërtuar suksesin tënd, ke vetëm një gjë për të bërë: Sposto vëmendjen.

Jepi medias dhe qytetarëve diçka tjetër për t’u marrë.

Trego një histori. Fol për kolaboracionistët. Rrëfe intrigën e Bashës me rusët e “bardhë”. Ekspozo të vërtetën e një foto me Donald Trump, por shpreso fort që qytetarët të kenë harruar se Bilal Shehu, ai që mundësoi fotografinë tënde me Obamën, u dënua me burg nga gjykata amerikane që ti t’ja tundje ato 15 sekonda elektoratit tënd.

“Tavarish” Bilali pagoi 80 mijë dollarë, duke shkelur ligjet amerikane për financimin e fushatave elektorale nga burime jashtë vendit, por pak rëndësi ka, “mamaja e Jonës" dhe ajo e Obamës janë shoqe partie. Denoncimet i kursen për ata që mund të kenë financiuar fotografinë e Bashë, por jo për të panjohurit që financuan një parti politike amerikane në mesin e një fushate.

Të rrimë (majtas) shtrembër dhe të flasim drejt: një padrejtësi nga e cila fitohet (ose fitojnë të tutë) nuk denoncohet; një padrejtësi nga e cila përfiton dikush tjetër kallzohet në Prokurori.

Ky është rregulli i pagabueshëm i hipokritëve, dhe pasi kuptojmë këtë pyesim veten, pse tani? Pse një fushatë anti Opozitë në këtë moment?

Përgjigja është e qartë, ‘self-evident’ në gjuhën e “Mother Jones”: Mbrojtja më e mirë është sulmi. 613 kilogram drogë. Nëntëdhjetë e shtatë kontejnerë me banane nga Kolumbia. Fondi Monetar Ndërkombëtar që kërkon pezullimin e programit “1 miliard dollarë”. (Këto gjëra kanë ndodhur javën e shkuar, për ata që ndoshta nuk i panë për shkak të “anonimeve” nga Amerika).

Dy fakte që e lënë Ramën pa polici (e cila ishte reformuar nën Ministrin më të sukseshëm të atyre 27 viteve) dhe pa ekonomi.

Kjo e detyron të bëjë një ndryshim strategjik; të mos merret më me të pambrojtshmen, me bilancin e errët të pesë viteve që kanë prodhuar vetëm krim dhe drogë, por me shkatërrimin e armikut.

Po e godet, dhe do ta godasë me gjithë fuqinë mediatike, ekonomike dhe politike që disponon në këtë moment; sepse më andej mund të jetë shumë vonë. Nëse zgjedhjet e qershorit të shkuar i fitoi pa program, zgjedhjet e ardhshme synon t’i fitojë nëpërmjet asgjësimit të armikut.

Shumëkush shpreson se nga kjo betejë politke, dhe nga rrënojat e partive tradicionale që vetvriten me njëra-tjetrën, mund të krijohen forca të reja, lëvizje alla ‘En Marche’ apo ‘5 Stelle’. Por, gabohen. Kjo betejë nuk gjeneron dot atë lloj konteksti, jo me këtë ligj elektoral, jo me këtë sistem ekonomik dhe social. Kjo betejë, në të cilën Rama godet në klimaksin e forcës së tij, mund të hedh knock-out alternativën e ndërtuar në vend në këto pesë vite.

Ndoshta jemi përballë një prej momenteve më të vështira të tranzicionit shqiptar. Përfaqësuesi i tij i fundit (njëzet vitet e Ramës në politikë dhe shtrirja e tij kulturore midis dy Shqipërive, para dhe pas moniste, e bëjnë figurën e tij të atillë), kërkon të zgjasë agoninë e këtij sistemi.

Një gjendje hibride, midsi demokraciës dhe autokracisë, e cila, sipas zotave të politikës, tejkalohet vetëm nëpërmjet “kurbanit” të Edi Ramës (i treti pas atij të Nanos dhe Berishës).

Sot, kërcënimi i tij i vetëm është Basha, i cili qëndron përballë si Davidi kundër Golias.

Megjithatë, metafora biblike mbaron këtu, pasi pjesën tjetër të historisë duhet ta shkruajë ai vetë.

Të shumta janë pikëpyetjet që janë ngritur mbi Bashën. Disa të qena, disa të tjera të qëndisura nga ata që tjerrin fatin e politikanëve nga banaqet e televizioneve dhe nga tastierat e portaleve. Tiparet e sfidantit i ka, precedentin fitimtar gjithashtu; tani është momenti që të kuptojë përmasat e “fatit” të tij dhe rolin që i takon në histori. Të ndërgjegjësohet se, vetëm nëpërmjet një beteje të qartë me kundërshtarin mund t’i japi fund jo vetëm ‘pasionit’ të krimit me politikën, por edhe tranzicionit, që gjen te Ramën kalorësin e vet të fundit.

Kundërshtari i Bashës dëshmoi këto ditë se është më i vendosur në këtë betejë. Ka treguar një aftësi më të madhe në “kapjen e çastit”; ka përthyer në favor të tij çdo ulje të tensionit nga ana e rivalit politik.

Dinakëria e Ramës, i cili pas momentit Tahiri kërkon t’i largohet kokainës dhe FMN-së, kërkon “këllqe” akoma më të mëdha nga ana e Bashës. Kur në retorikën e përditëshme Kryeministri identifikohet si e “keqja më e madhe”, veprimet politke duhet të jenë konseguente dhe po aq agresive.

Nëse Rama, politikisht, është ai që deklaratat e Opozitës përshkruajnë, beteja kundër tij duhet të jetë më e madhja që Basha ka kryer ndonjëherë. Rrugë të tjera mund të çojnë Bashën në Kryeministri, por trashëgimia mund të jetë e rëndë për atë, por sidomos për vendin.

Ka dy figura historike që mund të ndihmojnë Bashën në përcaktimin e rolit të tij në këto momente delikate: Neville Chamberlain dhe Winston Churchill. Përpara zgjedhjeve të vështira, teksa përballeshin me armikun, dy politikanët anglezë treguan qajse të ndryshme ndaj asaj që të dy quanin të keqe. Chamberlain zgjodhi rrugën konstruktive të “appeasement” (pajtimin), dhe në këmbim mori luftën; Churchilli zgjodhi luftën, dhe në këmbim mori fitoren.

Duhet të zgjidhni, z. Basha!