Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

OP-ED

Bëhuni gati, pas Berishës e keni radhën ju

Politiko 19 Qershor 2018, 21:08

Bëhuni gati, pas Berishës e keni radhën ju

Gentian Gaba

Një politikan italian, i Partisë Demokrisitiane, që kishte lundruar me aftësi në ujërat e rrëmbyeshme të Republikës së Parë; kishte zakonin të pohonte se kolegët e tij të partisë “hanin”, duke nënkuptuar dorën e gjatë në xhepin e gjësë publike, por, të paktën, dinin si të qëndronin në me lezet në tavolinë. Ky demokristian u spastrua nga fshesa e madhe e “Duarve të pastra” e cila rrafoshoi paritë e vjetra italiane në muzgun e Luftës së Ftohtë; megjithatë komenti i tij i “dlirë”, shumëkujt, mund t’i sjellë në mendje deklaratën e famshme të një deputetit socialist: “Ne nuk do të vjedhim si ju”.

Pesë vite nga instalimi i Rilindjes, si shumë zotime të tjera elektorale, piskama e Shalsit ia la vendin një morie skandalesh që, me pohe e me bujë, prej gjashtëdhjetë muajsh, e mbajnë mazhorancën nën trysninë e përditëshme të menaxhimit të krizave. Në fakt, “lezeti”, ia la shumë shpejt vendin kanabisit, kriminelëve nëpër bashki dhe në Parlament, ligjit për importin e mbetjeve, që e kishin kundërshtuar vetë, koncesionet, pëpëpë-të, ministrat e Brendshëm dhe të afërmit e tyre, largimit në masë të shqiptarëve, sidomos të të rinjve (jemi shteti i shtatë në rang botëror për numrin e azilkërkuesve, duke u renditur pas vendeve në luftë. Që nga viti 2013, janë rreth 157 mijë shqiptarë që kanë bërë kërkesë për azil!), e sa e sa situatash të ngjashme në të cilat, të kapur gafil, nuk bënë kurrë një mea culpa.

Sigurisht, përgjegjeshmëria, ndryshe nga lezeti, nuk është një çështje estetike, por edukate, serioziteti, respekti ndaj të tjerëve, përkushtim profesional dhe civil; prirje, që tashmë, janë eklipsuar nga jeta e përditëshme e politikës së maxhorancës. Arratija nga përgjegjësitë, mllefi ndaj tjetrit, dinakëria, përbuzja ndaj normave edhe institucioneve, të cilat përbëjnë thelbin e demokracisë (një shembull i freskët dhe flagrant është Teatri Kombëtar), janë një normalitet i neveritshëm, i cili po bëhet edhe më bajat nga justifikimi i lodhur, dhe i lodhshëm, i një faji që adresohet përherë tjetërkund.

Në lëmin e psikologjisë quhet “self-serving bias” (paragjykim vetë-shërbyes), një tendencë për të marrë meritat e sukseseve, dhe për t’ua faturuar të tjerëve përgjegjësinë e dështimeve. Një fenomen, që në praktikë, bën që subjekti të mbivlersojë cilësitë e veta, e të nënvlerësojë difektet apo limitet që mbart. Një “self-serving bias” ishte edhe sokëllima e vjetër “fajin e ka Saliu”, që Rama lëshoi të dielën nga Dibra. Një j’accuse që mund të gjej terren pjellor te një grusht militantësh, por gjithsesi nuk mund të jetë kryefjala e një politikani që ka nënshkruar, nga tryeza kryeministrore, gjashtë buxhete.

Përpikmëria hipokrite me të cilën fajëson borxhet e Berishës, dhe çdo gjë që shkon keq në këto 28 mijë kilometra katërorë, është e rrezikshme sepse lë jetim një sërë problemesh, që në fakt, janë limite strukturore të kësaj mazhorance. Njëkohësisht, mungesa e ndershmërisë intelektuale ndaj trashëgimisë së qeverisve të mëparshme, e shtyn të harrojë se paraardhësi i tij i siguroi Shqipërisë dy investime strategjike, të cilat, pas pesë vitesh, i lejojnë Ramës të ngadhënjehet me shifrat rritëse të Prodhimit të Brendshëm Bruto, dhe Ahmetajt t’i bjerë gjoksit në anglisht në tryezat e FMN-së dhe BB-së. Megjithatë, përfundimi i investimeve të TAP-it dhe Devollit, në vitin zgjedhor 2019, do të ulin ndjeshëm shifrat e PPB-së; një goditje rëndë për një mazhorancë që nuk prodhon dot zhvillim, dhe përqendron gjithë energjitë e saj në një fushtë të përhershme ndaj administratës publike, nëpërmjet spektalit endacak të dëgjesave që prodhojnë lajme, por kurrsesi rritje ekonomike.

Kjo krizë që po troket, pasqyrohet në krizën e gjuhës politike të Ramës (kthimi te akuzat e vjetra të fushatës së vitit 2013, pasqyron pikërisht këtë). “Limitet e gjuhës politike, janë edhe limitet e botës politike” – do të ishte një perifrazim i duhur i Wittgenstein, i cili na mëson se gjuha nuk është vetëm një mjet komunikimi, por përcakton realitetin tonë. Si pasojë, kur debati publik adresohet me gjuhën opozitare, pas pesë vitesh pushtet, do të thotë se retorika e Ramës është pre e ngërçit në të cilin lëngon qeverisja e tij, dhe si pasojë vendi.

Gjithashtu, kjo krizë, është shembulli më i qartë se populizmi i Ramës nuk u reformua kurrë, por mbeti peng i defektit me të cilin lindin dhe qeverisin ata që kalërojnë lëvizje të tilla; në kërkim të përhershëm të një armiku, dhe të një alibie, të paaftë për të menaxhuar pushtetin, i cili kërkon dialog, reflektim dhe ekuilibër.

Prandaj fajin do ta ketë përherë dikush tjetër; ndoshta edhe ata që refuzojnë të bëhen pjesë e “bashkëqeverisjes” së tij.

Bëhuni gati, pas Berishës, fajin mund ta keni edhe ju!