Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

OP-ED

Bie shi, qeveri hajdute!

Politiko 26 Qershor 2018, 17:14

Gentian Gaba

Poeti italian Leopardi, me pesimizmin e tij kozmik, natyrën e përshkruante si një “njerkë mizore”, të pandjeshme ndaj vuajtjeve që shkakton te njerëzit me fenomenet e saj. Një shprehje që do të ngushëllonte mazhorancën e sotme të politikës shqiptare, sidomos udhëheqësin e saj, përballë reshjeve të kësaj vere. Nëse opozita po tregohet klemente, sulmon, por nuk po jep goditje “vdekjeprurëse” si pasojë e detantës që po imponon 28 qershori, dhe qytetarët përherë e më pasivë ndaj dizinformimit; natyra është treguar e pamëshirshme me Ramën, duke ekspozuar në mënyrë qesharake propagandën me të cilën ka veshur aktivitetin e tij rilindës për qendrat e qyteteve shqiptare.

Mjaftuan 45 minuta shi, të premten e shkuar, për t’i nxjerrë bojën ‘Rilindjes urbane’ në Kryeqytet. Tirana, arkitekti modern i të cilës është Rama vetë, nën shiun atipik të këtij qershori, nuk ngjan aspak me atë “kryeveprën ballkanike” që trumbetohet nëpër media, por si një qen rruge i lagur nga shiu. Gjunjëzimi përballë shiut i dy ndërtesave historike, Biblioteka Kombëtare dhe Bashkia e Tiranës, u shfaq nëpërmjet pamjeve të pamëshirshme që po qarkullojnë në media në të cilat dokumentat e nderura nëpër korridoret e Bashkisë më të madhe në vend, dhe, pak metra më larg, mijëra libra që thaheshin me ventilator, tharëse flokësh dhe letra higjenike, në një nga godinat më të rëndësishme të kulturës shqiptare.

Dhe, jo në një moment të çfarëdoshëm, por pikërisht në kulmin e debatit për Teatrin Kombëtar (edhe pse debat nuk mund të quhet pasi Kryeministri vendimin për prishjen e ka marrë). Paradoksalisht, godina e vitit 1939, e epitetuar si e pasigurt, e paresataurueshme dhe e “lodhur” nga koha, i përballoi si një zonjushë ujrat që “çanë” Bashkinë dhe Bibliotekën. Sakaq, përballë këtij bilanci, Rama dhe mëkëmbësit e tij, nuk u skuqën dhe as u turpëruan, por fill pas përmbytejve, me harta përmbi tela, sikur të ishin të brendshmet më në fund të lara të mazhorancës, vendosën të festojnë çmimin që Sheshit Skënderbej iu dha në Barcelonë.

‘Teatri i absurdit’ u zhvillua vetëm një ditë pasi “hapësira me e bukur publike e 2018”, pësoi mësymjen e ujrave sikur të ishte një vepër e trashëguar nga komunizmi, e jo një projekt motak me një kosoto prej 17 milion euro. Qëllimi ishte i qartë. Kërkuan të përfitonin nga vlerësimi që Sheshi mori në tokën iberike për të justifikuar, në sytë e mosbesuesve, qëllimet e mira që Rama ka, duke nënkuptuar se mazhoranca di të bëjë punë të paqta, që të huajt vlerësojnë, por shqiptarët, e sidomos opozitarët, paragjykojnë. Mirëpo, të përcaktosh histori suksesi Sheshin Skënderbej, i cili u kthye në një sqoll, por edhe në shkakun kryesor të përmbytjes së Bashkisë (sikurse pohojnë edhe ekspertët), duhet një fantazi e madhe, dhe një kurajo akoma më e madhe përballë dështimit.

Jo vetëm sepse natyra ekspozoi pikat e dobëta të këtij projekti shumë të shtrenjtë, por, sidomos, tregoi se ajo tufë parash mund të përdorej fare mirë për punë me prioritet më të lartë për Tiranën. Për ndërhyrje strukturore të domosdoshme, sikurse është përmirësimi i godinave historike përreth tij, apo kanalizimet e Kryeqytetit, që u gjend me ujë te gryka në 45 minuta; por kurrësesi nuk mund të përdoreshin për “monumentin e këmbënguljes ramiane” në plotësim të tekave të tij estetike dhe klienteliste.

Në këtë dafrungë të errët dështimesh, ku skandalet janë gjithnjë më të shumta sesa aftësia e qytetarëve për t’i kuptuar, e jo më për të reaguar ndaj tyre; nuk na mbetet tjetër veçse të kujtojmë një shprehje të vjetër italiane: “Piove, governo ladro!”.

“Bie shi, qeveri hajdute!”- dhe, mesa duket, kanë të drejtë.