Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

KRYESORE

Demokracia nuk është për të gjithë

Politiko 14 Dhjetor 2017, 19:19

Gentian Gaba

Për ata që kishin ende stomakun e fortë, dhe oreksin për të ndjekur seancat parlamentare të së enjtes, një ndjesi neverie duhet t’i ketë kapur ditën e sotme.

Një spektakël i denjë për një “opera buffa”, një shfaqje që nxjerrë në pah teatrin politik të një mazhorance në mbrojtje, e strukur në këndin e ringut, e detyruar, siç ndodh në këto raste, të sulmojë. Kur je nën shënjestrën e “bishave” mediatike, të etura për gjak dhe lajm (lajm i keq është gjithmonë lajm i mirë), ka vetëm një gjë që mund të bësh: “vrit”, dhe hidhe kufomën e freskët për të shpëtuar veten.

Kjo ndodhi sot me ish-ministrin Panariti. Gjetën kohë për t’ju kthyer të shkuarës, hapën plagët me shpresën se do të “vrisnin” një ish-ministër për të shpëtuar mazhorancën nga ish-ministri i Brendshëm.

Mors tua vita mea – vdekja jote është jeta ime - thënia latine që i shkon kaq shumë kësaj të enjteje të zezë parlamentare, thotë shumë për nivelin e politikës tonë në vitin e njëzet e shtatë të pluralizmit.

Kjo fugë e radhës e mazhorancës nga turpet e dosjes Tahiri, nxori në pah se gjatë mandatit të parë Këshilli i Ministrave, pra e gjithë qeveria e shkuar, pa përjashtim, i dha një copë Shqipërie familjes së një trafikanti, por jo vetëm kaq. Mazhoranca sot gjeti kurajon për t’i kërkuar llogari partnerëve me të cilët qeverisën për katër vite për marrëdhëniet e tyre me një trafikant droge; por, kolegët e Tahirit, nuk kanë sy, ose nuk shohin dot në sy të vërtetat e pamohueshme që vijnë nga Italia.

Kështu bëjnë të gjithë, është nënteksti mozartian i akuzave të mazhorancës. Nuk jemi në që jemi të korruptuar, të lidhur me krimin, por kështu janë të gjithë. Dhe ky është i vetmi sekret në këtë lojë të pisët politike që mazhoranca ka kuptuar se mund të përdorë në strategjinë e saj të mbijetëses. “Nëse ne kemi Habilajt, ata kanë Balilajt”, e kështu me radhë; sepse kështu bëjnë të gjithë duket se sugjerojnë përgjigjet prej kapadiu nga foltorja e Parlamentit.

Ndoshta kjo është edhe arsyeja pse nuk ka as edhe një qytetar në këmbë përpara Parlamentit apo Kryeministrisë. Ky mesazh ka kaluar qartë në këtë vend, kështu bëjnë të gjithë dhe asgjë nuk ndryshon. Nuk është thjesht një konstatim nga heshtja e madhe qytetare përballë kanabizimit, shpërdorimeve të fondeve publike, përmbytjeve të paralajmëruara, shkelje të ligjeve dhe të Kushtetutës; është një fakt empirik i vërtetueshëm nga pjesmarrja në zgjedhje. Numri i votave të hedhura në kutitë e votimit në vitin 2013 ishte 53,47 për qind, në vitin 2017 ata që votuan ishin 46,77 për qind të atyre që kishin të drejtën e votës. Në përqindje, 6,7 më pak; në shifra gati njëqind e tridhjet e pesë mijë shqiptarë nuk votuan, thënë ndryshe një qark më pak, sikur gjithë qarku i Dibrës të kishte kryqëzuar duart më 25 qershor.

Një krizë e madhe, më e madhe se e Habilajve dhe e Balilajve, është një rreth vicioz keqqeverisjeje-mospjesëmarrjeje dhe mospjesëmarrje-keqqeverisje që po e shemb demokracinë në këtë vend, dhe po lejon që çdo të enjte të prekim rekorde të reja negative në cilësinë e politikës. Nuk dihet kush e hodhi gurin e parë. Ndoshta politikanët që luftojnë më shumë për veten sesa për interesin publik. Ndoshta qytetarët të cilët morën për të mirëqenë këtë liri dhe këtë formë qëverisje. Braktisën sheshet dhe, avash avash, u kthyen në pikën zero, në shtëpitë e tyre, në heshtjen përballë një pushteti që ngrihet pikërisht mbi indiferencën e përgjithshme. Bashkë me pjesëmarrjen braktisën edhe demokracinë, ndoshta nuk është fundi i saj në Shqipëri, por ka edhe një ndoshta tjetër: Demokracia nuk është për të gjithë!

Fatkeqësisht.