Flash News

KRYESORE

Detanta Politike Rama-Basha: ka vend për gëzime e hidhërime

Detanta Politike Rama-Basha: ka vend për gëzime e hidhërime

Alfred Lela

Marrëveshja Rama-Basha ka nxjerrë një pakt kombëtar nga një komunikim personal. Një pjesë e kundërshtive që i janë përplasur në xhamin e parmë, si zogj të verbër në stuhi, kanë patur të bëjnë edhe me këtë: I gjithë pushteti, politik, ekonomik dhe individual i vendit, ishte përqendruar në një dhomë në katin e katërt të Kryesisë së Kuvendit, aty ku dikur 'banonte' Komiteti Qendror, në duart, mendjet dhe, po deshe, kapriçot e dy njerëzve. Njëri në të dyzetat dhe tjetri në të pesëdhjetat. Të dy bashkë më të rinj në moshë, edhe se mosha e shtetit të cilin 'e ndanë' mesnatën e së mërkurës.

Ky është një shikim i kundërshtive të Marrveshjes nga një kënd 'psikologjik'.

Po të vazhdojmë me psikologjinë, të dy shefat e politikës, njëri me shtatmadhori në Çadër, e tjetri mbi të, në Kryeministri, zgjodhën [ose rastisën] ta bëjnë paktin (deal or no deal!?) në sinorët e shemruesit të madh të të dyve, dhe sidomos njërit, Kryetarit të Kuvendit, Ilir Meta. Në media u dha me ngazëllimin dhe kureshtjen  e një konspiracioni akut, edhe fakti i lëvizjes së mundshme nga një zyrë në tjetrën e Bashës dhe Ramës, për të shmangur, me gjasë, ndonjë çimkë të Metës.

A thua ai Pakt të mos ketë qenë më shumë se një ikje  e të dyve nga Meta drej dypolaritetit në politikën shqiptare? Kryetari i Kuvendit, të nesërmen, në ndërkohën që Rama e Basha i zhvendosën bisedimet në Pallatin e Kongreseve, aty ku 15 vjet më parë Nano e Berisha bënë një tjetër 'detantë politike', bëri një vizitë kortezie, që ngjante si një lule artificiale në ballkonin e një dite maji, në zyrën e ish-partnerit dhe ish-shefit të vet në qeverinë e 2009-2013-ës.

E kam dobësi, u tha Meta gazetarëve pas daljes nga takimi 30 minutësh me ish-Kryeministrin Berisha.

Marrëveshja vjen, megjithatë dhe më shumë se asgjë tjetër, si pakt politik. Në këtë rrafsh ajo merr vlerën më të madhe. Rama e Basha i dhanë fund, më në fund, një krize politike e institucionale që shtriqej në gjymtyrët e shoqërisë, si një paralizë e pjesëshme; me premtimin ogurkeq të një paralize të përgjithshme.

Fitorja duhet shikuar brenda kësaj logjike, dhe jo si mors tua vita mea (vdekja jote, jeta ime). Madje, pikërisht në daljen prej kësaj logjike shkatërruese politike, qëndron edhe përshëndetja që u duhet dhënë dy krerëve të partive kryesore në vend. Basha mori aq sa për të mos zhvlerësuar aksionin e tij politik. Në ata kufij shtrihet edhe 'territori' i Ramës. Të takuarit në mes është një akt politik; të takuarit në njërin ekstrem, është gijotinë.

Demokracisë dhe demokratëve u lejohet t'i imagjinojnë, por jo edhe t'i kryejnë punët me forma të tilla.

Një kënd i fitores mund të shihet edhe nga 'pozicionet e shkatërrimit'. Partitë e vogla, apo dytësore, në pamje të parë ngjajnë si dele të flijuara në tempullin e detantës politike të arritur nga dy të mëdhenjtë. Një dallesë ia vlen të përvijohet, megjithatë. Kryeministri, duket sikur i ka dhënë edhe një spërdredhje kamës së ngulur në brinjët e satelitëve dhe partnerëve të vet, një 'vrasje' të ngadaltë që e pat filluar që në vitin 2013, duke e zgjatur edhe në zgjedhjet lokale. Rama mezi e fsheh bezdinë e tyre.

Basha ka gjasa që ta shpërblejë, dhe duhet ta bëjë, qëndresën dhe mbështetjen që mori gjatë tre muajve të gjatë të protestës nga Agron Duka, Fatmir Mediu, Nard Ndoka, Vangjel Dule dhe Dashamir Shehi. Ata burra që e shoqëruan në çadrër, në takimet me të huajt dhe në daljet mediatike, i dhanë protestës imazhin e asaj që, shpesh dhe qëllimisht nga Basha vetë dhe mbështetësit e tij mediatikë, u quajt 'Opozita e Bashkuar'. Pa ta, le ta pranojmë, rezistenca do të dukej si një inkursion nëpër rrafshnaltat e asgjësë.

Me siguri, Basha do t'i akomodojë partnerët e vet politikë duke i bërë pjesës të paketës. Rama në anën tjetër, mund t'i akomdojë duke u dhënë fund.

Pas interpretimit të këtyre taktiave dhe luajaliteteve të krerëve të partive kryesore, nuk mund të mos përshëndetet kjo pikë e marrëveshjes si një arritje. Përballja elektorale e 25 qershorit, brenda konfigurimit 'secilit hakun', do të ndihmojë të vërtetën, por edhe garën.

Partitë që mbufaten nga sistemi dhe pastaj bëhen dëmtuese apo pengmarrëse të tij, duke u përpjekur të krijojnë konfigurime penguese, për interesa të ngushta, personale apo partiake, nuk kanë kuptim etik dhe as politik. Njësoj kështu edhe formacionet që marrin deputetë në listat  e një partie, dhe më pas i trafikojnë drejt një tjetre. E me radhë, shtërzime medemek demokratike, që futen nën strehën e 'pragmatizmit', një term që tashmë e ka mësuar edhe gjysmëanalfabeti i fundit.

Le tu shërbejë 25 qershori që të shkojnë në masën e tyre reale të kostumit elektoral. Për të qenë të ndershëm me ta, ndërhyrjet në Kodin zgjedhor dhe në reformat ligjore të parashikuara në Paktin Rama-Basha, duhet të marrin parasysh 'nene' jo dëmtuese, që u lejojnë të tretëve apo të vegjëlve, të dëshmojnë peshën reale elektorale.

Marrëveshja Rama-Basha duhet parë si një Detantë Politike dhe Sociale. E cila, së pari vendos integrimin në Bashkimin Europain si strategji kombëtare dhe synon përshpejtimin e integrimit, e penguar nga stërkëmbëshat, si të PS ashtu dhe PD.

Së dyti, krijon kushtet e një rotacioni dhe gare politike që nuk bazohet te konflikti in perpetuum. Duke garantuar së pari një shtrat ligjor, dhe duke e kthyer skenën politike brenda garës dhe meritokracisë.

Nëse këto janë qëllimet e Detantës ajo duhet përshëndetur. Nëse është një pakt kalimtar për të shpëtuar lëkurën e stinës dhe futur me turr në lëkurën e vjetër, këtu do jemi, ne dhe ata.

Me sa të duash kohë për t'u dalë kundër.

Si njërit, dhe tjetrit.

 

Të fundit