Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

OP-ED

Deti Jon(ë), deti i Greqisë

Politiko 31 Gusht 2020, 18:23

Alfred Lela

Ka një ndryshim thelbësor mes dy marrëveshjeve të arritura nga qeveritë shqiptare për delimitimin detar me vendin fqinj, Greqinë. Njëra prej tyre ishte publike dhe tjetra ‘sekrete’. Mund të thuash çfarë të duash për Sali Berishën, qeverisjet, marrëveshjet dhe mosmarrëveshjet e tij, dhe këtë rast për atë me Athinën, por publiku të paktën e pati të qartë se çfarë i duhej të kundërshtonte apo me çfarë të pajtohej.

Krejt e kundërta me ‘qeverinë Rama’ dhe stilin e kryeministrit të herës, ku transparenca publike nuk bën pjesë dhe ku gatishmëria nuk është për të, por si me ia qitë shpirtin publikut derisa ai të dorëzohet e të ngrejë duart pasi ta kenë lëshuar nervat.

Është stil putinian ky, nëse i besojmë një teze të Ivan Krastev-it në librin e fundit ‘Drita që u shua’, sipas së cilës nuk gënjehet për hir të gënjeshtrës, por për të shkaktuar një provokim. Nëpërmjet emocioneve të forta të provokimit shkohet më pas deri në fund, me sa duket.

Rama e ka zgjedhur herë e pafund këtë teknikë dhe shembujt më të freskët janë amendimet e ligjit zgjedhor dhe ligji për median, i njohur si i kundra-shpifjes. Për kryeministrin tonë nuk ka rëndësi argumenti, as i vetes dhe as kundërshtarit, por provokimi i opinionit dhe i kundështarit.

Nëpër këtë provokim jemi duke ecur tashmë prej dy vitesh, dhe për argumentin nuk dimë asgjë. Paradoksalisht dimë për kundërshtimet dhe kundërshtarët, para se të kemi mësuar se çfarë po kundërshtohet. Kësisoji kundërshtimi është kthyer në qëndrim apriori duke e zhveshur debatin nga kuptimi dhe vlera.

Për çfarë po debatojmë prej dy javësh tashmë, a mund të na thotë dikush? Për një marrëveshje ‘tradhtare’ të detit? Të dakordësuar nga kush? Firmosur prej kujt? Miratuar nga cilët ekspertë? Vettuar nga cila Gjykatë Kushtetuese?

Mjerimi i dytë i debatit, pas kurthit të ngritur nga le agent provaceteur, është se kundërshtimet zëlarta i shtohen zhurmës së tradhtisë nga patriotët full time të rrjeteve sociale. Nuk është dashuri për Shqipërinë, por urrejtje për Greqinë, për fqinjin, për Tjetrin, për të ngjashmin e perceptuar si të ndryshëm. Edhe kjo është një enë boshe komunikimi ku mungesa e informacionit zëvendësohet me zhurmën, në të cilin humbim atdhedashurinë, e këmbyer me nacionalizmin, ku ne shqiptarët qenkërkemi më të shenjtë se grekët, e gjithë të tjerët.

Kështuqë deti Jon, që është i joni dhe i grekëve, për disa mijëvjeçarë tashmë, është shndërruar në një place d’armes; në muret e Facebook-ut përditë luftohet një Termopile e re, përditë vrapohet një maratonë anti-greke dhe ngrihet një flamur shqiptar në thembrën e një Akili të mëtuar deri në pavdekësi nga të gjithë ata që te e shkuara e kanë të ardhmen e sigurt.

E gjitha sepse guverna shqiptare e radhës, është e Ramës por mund të ishte e dreqit dhe të birit, në vend të transparencës, në vend të aplikimit të tezës së një shoqërie të hapur (hey, është ide e Popper-it, jo Soros-it) dhe të një qeverie edhe më të hapur, e shtyn opinionin publik drejt trajtave të turmës apo kopesë. Rezervimi apo refuzimi i informacionit, mbushja e foleve të fjalëve me barut të lagur të patriotizmës, çon te simulimi i një debati pa debat.

Në këtë skizofreni qeveriset më mirë. I miri dhe i keqi. Në emër të të ligut dhe budallait.