“Tre vrasësit e Jonadës”, Muçollari: Shteti lëtyrë është në detyrë

Ngjarja e rëndë në plazhin e Potamit ku humbi jetën 7-vjeçarja Jonada Avdiu ngjalli një sërë reagimesh dhe zemëratë në opinionin publik.

Grigels Muçollari në një postim në Facebook, ka renditur tre shkaktarët kryesorë që shkaktuan vdekjen e vogëlushes që u godit nga skafi. Muçollari shkruan se së pari Jonadën e vrau indiferenca shtetërore që kërkon që ngjarja të mos bëhet politike.

Së dyti, Jonadën e vrau arroganca shtetërore ku qeveria nuk pranon gabimin. Dhe së treti, shkruan Muçollari, vrasësi është skafisti Arjan Tase, që duke hyrë në breg të detit me motorin e ujit, i shkaktoi vdekjen 7-vjeçares.

Postimi i Muçollarit:

Dje, sot dhe tani që shkruaj, jam bërë disa herë gati të hidhja këtu në fb të gjithë zemëratën time për çka ndodhi në Potam me Jonadën e vogël.

Nuk gjeta fuqitë të reagoja. Kisha një përshtjellim, një lëmsh në grykë, si baba i dy fëmijëve që mezi i nxjerr nga deti pas shumë thirrjesh "të humbura".

As nuk dua të përfytyroj qoftë dhe një çast të vetëm, se në vend të Bledarit mund të isha unë, ndonjë familjar apo shok i imi. Mund t'i kem thënë vetes "larg meje". Dikush mund të ketë thënë se "ishte e shkruar" apo "fati i saj i zi".

Pikërisht nga këtu e nis reflektimin tim.

Nuk qe fat e as "e shkruar" që një engjëll si Jonada të shkonte përtej pa e jetuar jetën e saj. S'ka sesi të jetë kështu. Jonadën e vranë, jo një por disa vrasës. Vrasësi i parë është indiferentizmi i shtetit.

Ditë më parë, në rrethana të ngjashme, pushuesit në plazhin e Jalit u bënë dëshmitarë të një "vrasjeje të mbetur në tentativë". Një i ri shpëtoi, ia hodhi paq. Me siguri edhe në këtë rast, një ose shumë prej nesh mund të kemi thënë se "qe me fat, se

"i ra për risk", e kësi shprehjesh, që ne shqiptarët,

si një popull besëtytë, i kemi me tepri.

Shteti nuk denjoi të merrte ndonjë masë.

"Gjëra që ndodhin", "bëhen edhe filma", do të përsëriste dikush me pushtet. Madje sot e tha dikush. Për ta nuk do e ndyej gojën.

Ja pra që indiferenca shtetërore vret.

Të vret, të ngushëllon, të qan, me merakun e vetëm që kjo të mos bëhet politike, sepse hata e madhe nëse i kërkon llogari shtetit! Nuk duhet bërë politike, sepse fatura nuk duhet t'i shkojë politikës.

Për shtetin, polici skafist është ekzekutori material i krimit dhe fajtori i vetëm, dhe hajde o burra ta bëjmë kurban sa më parë që të qetësojmë popullin.

Për kundërpeshë ndaj zemëratës popullore,

do lëshojmë rrogëtarët tanë të mbrojnë me zell këtë shtet punëtor e të palodhur,

se fundja "ç'faj ka shteti" kur "përgjegjësia është vetjake"? Skenari dhe regjia ai i madhi dora vetë.

Vrasësi i dytë është arroganca shtetërore.

Deliri i pagabueshmërisë.

Kur nuk pranon gabimin, nuk kërkon zgjidhje.

Ju o popull nuk kuptoni. E shumta ju e keqkuptoni. Shteti lëtyrë është në detyrë. Masa janë marrë.

Nuk i keni parë në televizor? As në rrjete sociale?

Ka folur me rreptësi Edi Rama. Do ju transferoj në punë tjetër po s'punuat, u tha. Ua mblodhi.

Vrasësi i tretë është skafisti.

I edukuar me arrogancë në zyrat e shtetit, nuk denjoi të bregohej në distancë nga pushuesit.

Ai është shtet dhe bën si të dojë.

Për këtë ditë ka punuar. Me një telefonatë mbaron punë. Uniformën e ka status dhe telefonin kobure.

Vrasësi i katërt është heshtja. Për sa kohë nuk më ndodh mua, e keqja nuk ndodh. Ndoshta heshtja nuk na bën të gjithëve vrasës, por ta dimë se na bën bashkëpunëtorë në vrasje. Heshtim kur makina e fqinjit shpërthen, heshtim kur vrasja ndodh në kafenenë poshtë pallatit, heshtim kur skafi na kalon përpara syve, heshtim, heshtim, heshtim...

Edhe për sa kohë?

Kur vdekja kosit fëmijë,

kur heshtja merr jetë,

kur sehiri bëhet mbret?

Edhe për sa kohë?

Sa kohë kemi?

Sa kohë na duhet?