Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

Desktop - General - 1

KRYESORE

Dritan Zagani, polici që (nuk) deshëm

Politiko 18 Tetor 2017, 21:22

All - Paragraf - 1

Gentian Gaba

All - Paragraf - 3

Thonë se e vërteta është e bija e kohës, herët apo vonë, si individë apo si shoqëri, përballemi me fakte të patjetërsueshme që dëshmojnë koherencë e një realitet objektiv.

Ndonëse jetojmë në epokën e “post-truth”, pra në një kohë ku opinionet janë më të rëndësishme se faktet, dosja epublikuar ditën e djeshme nga lideri i opozitës dhe lakimi në ato rreshta të emrit të ish-ministrit të Brendshëm, Saimir Tahirit, ka një fitues moral: Dritan Zagani.

Ish-oficeri i Policisë së Shtetit nuk ka pamjen e Michele Placido, ose siç njihet në publikun e gjerë Komisar Katani, por është profili më i afërt që ne kemi me figurën e mitizuar të policit që përleshet me krimin dhe politikën e korruputar në ushtrimin e një beteje etike në shërbim të shtetit.

Zagani nuk është hero, është thjesht një polic që ka kryer mirë punën e tij.

Sot ish-oficeri gëzon statusin e azilantit politik në Zvicër, dhe arsyet e këtij syrgjynimi nuk janë gjë tjetër veçse të vërteta që ai kishte thënë përpara dy vitesh për Tahirin dhe kushërinjtë e tij, 'të afërmit e largët'. Për shkak të akuzave dhe impaktit që ato kishin, Zagani, nuk la vetëm Shqipërinë por la bosh bankën e të akuzuarve në të cilën ishte vendosur nga kolegët e tij që midis një 'Jezusi' dhe një 'Barabe', zgjedhin përherë të dytin. Autoritetet shqiptare ia shpërblyen vendosmërinë me 6 muaj paraburgim dhe nëntë muaj arrest shtëpie.

Megjithëse akuzat e tij e shkundën opinioni publik në vitin 2015, kjo shoqëri kujtesëshkurtër e braktisi për të përqafuar retorikën e “policisë që duam”. Policia që vendos gjoba të majme vozitësve, por shtypet nga makinat e blinduara të kriminelëve; ka uniforma të hijshme, por është e zhveshur nga autoriteti i nevojshëm për të luftuar ata që veshin me flori politikanët dhe familjarët e tyre; një polici që ka në radhët e saj edhe ndonjë vajzë simpatike, por që në thelb këto vasha lozin rolin e palmave tropikale në autostradën Tiranë-Durrës; atë të fasadës në një Shqipëri që realisht nxehet së fundmi vetëm nga tritoli, çeliku i kallashnikovit dhe tymi i hashashit.

Kjo është policia që disa donin. Policia që nuk sfidon ministrin e Brendshëm dhe shpall tradhtar Zaganin, policin që ne nuk deshëm.

Nuk e deshëm kur tregoi se makina e ministrit Tahiri përdorej nga trafikantët ndërkombëtarë të drogës. Nuk e deshëm kur tregoi se përdoreshin avionët për trafikimin e hashashit drejt Italisë. Nuk e deshëm kur tregoi se skafi që përdorej nga Habilajt ishte regjistruar në emrin e Saimir Tahirit. Nuk e deshëm kur tregoi se kishte një ndërhyrje për lirimin e vëllezërve Habilaj pasi ata u ndaluan sepse kishin fyer dhe kundërshtuar me forcë një kontroll të policisë (déjà-vu?).

Jemi dy vite me vonesë me të vërtetën! Një tjetër Shqipëri do të ishte nëse këto denoncime do të orientonin opinionin e shqiptarëve përpara kutisë së votimit, dhe ato pesë apo njëzet milion euro nuk do të mbushnin barkun e atyre që zbrazën demokracinë nga një votë legjitime.

Në Itali, Zagani, gëzon nofkën “superpolici”, një epitet që fitoi duke rrezikuar jetën e tij dhe të familjes së tij; në Shqipëri u rikthye në qendër të vëmendjes publike vetëm kur u deshën fjalët e një krimineli për të besuar të vërtetën e një polici. Kjo, fatkeqësisht, nuk është më një çudi, por një përmbysje e frikshme e vlerave të një segmenti të gjerë të shoqërisë.

Sa për Dritanin dhe ekzilin e tij në Alpet zvicerane, përtej të vërtetës që më në fund u ekspozua, mund të gjejë ngushëllim në lokucionin latin: Nemo propheta in patria (askush nuk është profet në atdhe). Disa i detyrohen të paktën një falje, të tjerë të paktën një falenderim; ajo që dallon të parët nga të dytët është thjesht pozicioni ku qëndrojnë ulur në sallën e Parlamentit, në të majtë ose në të djathtë të Ruçit.