"Gojëkyçurit!"

Nga Grigels Muçollari

Aferat korruptive në qeveri dhe në Bashkinë e Tiranës kanë shkaktuar jo pak tronditje në shoqëri. Nuk është fjala këtu se njerëzit u zhgënjyen sepse i dinin ata, udhëheqësit, si puritanë.

Përkundrazi, u ka rënë kallaji me kohë e me vakt dhe janë shfaqur lakuriq me lakminë e grykësinë e tyre.

Ajo që ka krijuar befasi është lehtësia, rutina me të cilën futet dora thellë tek taksat e shqiptarëve, pa teklif sipas një kalendari të përditshem pune.

Më tej, irritimin deri në revoltë e shtojnë kjo dyshe, Rama dhe Veliaj, duke mos mbajtur përgjegjësi, ndërkohë qe janë arkitektët e sistemit, menaxherët dhe kontrollorët e tij.

Për nga natyra e sjellja, të dy, kanë një autoritet shtypës, pasi e kanë pasion ushtrimin e pushtetit absolut.

Pra nuk kanë lënë asnjë grimë lirie apo të çara që të fryjë ndonjë korent, apo dikush në varësinë e tyre të veprojë në autonomi, në mendjen e tij.

Aq më pak drejtorët më të rendësishëm në rastin e Veliajt, apo ministrat, zv-kryeministrat, apo drejtorët e përgjithshëm, në rastin e Ramës.

Asnjë kumbull nuk bie nga vetë e ta mbllaçisë dikush pas krahëve, pasi ajo është një pemë ekskluzive e Ramës dhe e Veliajt, ata janë kopshtarët e rojtarët.

Kumbulla bie vetëm me lejen e bekimin e tyre.

Asnjëri s'do të guxonte të zgjaste tinëz duart për ta kapur frutin e ndaluar në këtë kopsht të mbikqyrur rreptë.

Keshtuqe, edhe apologjia e kordinuar e të shtunes në mesditë, se çdokush tjeter ka faj, veç tyre, nuk pi më ujë.

Aktet korruptive në këto përmasa me dhjetra milionë euro në një shoqëri normale shkaktojnë traumë dhe populli del menjëherë në shesh, pasi është tradhëtuar dhe është shkelur besimi që ka dhënë.

E mbi të gjitha, janë disa sensorë social që reagojnë të parët. Ata janë publicistët, organizatat e shoqërisë civile, ata faktorë që kanë një zë, kanë një rol e që mbrojnë interesin publik.

Për fat të keq, kjo nuk po ndodh tek ne. Kjo është një dramë e dytë, ndoshta po aq e madhe sa vjedhja e fondeve publike.

Ekranet tona dhe rrjetet sociale janë të mbushur me kritikë që reagojnë kur shohin ndonjë padrejtësi, kundravajtje. Po ama heshtin dhe janë gojëkyçur kur Erjon Veliaj kapet në abuzim, kur Edi Rama zihet në zullume.

Kjo mbyllje goje, i bën ata me faj. Sepse është zgjedhja që bëjnë. Bërtasin e kumbojnë për disa fenomene të shoqërisë, dhe mirë bëjnë, ironizojnë e thumbojnë lart e poshtë, edhe shfaqje televizive, por nuk pipëtijnë kur ndodh më e keqja poshtërsi, siç është korrupsioni në qeveri e në bashki.

Në këtë mënyrë, ata e bekojnë, e mbrojnë këtë hajdutëri.

Përse vallë? Të gjithë kanë një interes, kanë një projekt, kanë dikë të punësuar? Të gjithë janë lidhur diku me një përfitim?

Unë nuk do të doja ta besoja. Po kyçja e tyre gojës është një argument shumë i fortë.

Kjo është ligështuese. Ndaj ky vend ka edhe më shumë nevojë për ndryshim. Një rend i ri, ku edhe shoqeria civile, publicistët, ata qe kanë një rol, një zë publik, të çlirohen. Ti bëjnë vendit shërbimin e vyer që ata mund dhe e kanë për pëgjegjësi ta bëjnë.