Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

KRYESORE

Edi, Edi, hiqi brekushet

Politiko 24 Nëntor 2017, 09:11

Gentian Gaba

Edhe një herë, ja ku vërtetohen akuzat e opozitës. Vargu i gjatë i filipikave që Partia Demokratike i ka kushtuar bëmave të kësaj mazhorance, në dy kohët e saj, po faktohen dita-ditës, deri tek emrat e përveçëm, nga kushërinjtë policë te kushërinjtë trafikantë. Fakte të hedhura përpara publikut si “fiqtë e Kartagjenës”, që politikani romak Katoni shpërndante në Senat për të bindur kolegët e tij për rreziqet që vinin nga bregu tjetër i Mesdheut.

Precizioni milimetrik i akuzave të PD-së ndër vite nuk ka ende një shije të ëmbël për fituesit moralë të kësaj historie pa lavdi për historinë tonë moderne. Fiqtë janë të athët, dhe e hidhur është kjo fitore, sepse dy palë zgjedhje kanë shkuar, dhe “dopingu” elektoral ka ndryshuar rrjedhën e ngjarjeve.

Një tjetër Shqipëri do të ishte ajo pa kanabis dhe të fortë, ndoshta jo më e mirë, por ndryshe; më e ekuilibruar në shpërndarjen e pushtetit, më e balancuar në politikbërje, me “kapistra” më të forta për ata që morën çdo gjë, me çdo kosto, me çdo kusht.

Jemi përballë një fitoreje morale të opozitës, por edhe një difate morale të shoqërisë tonë, e cila ka humbur aftësinë për të ndarë të keqen nga e mira, të drejtën nga e gabuara, të vërtetën nga gënjeshtra.

Nuk është problemi se kemi konstatuar këtë muaj se politikanët gënjejnë, sepse do të ishte si të zbulonim ujin e ngrohtë. Ajo që këtë muaj goditi të gjithë ishte rënia morale e një mazhorance që vendosi të rreshtonte në të njëjtin krah policë, trafikantë, ministra dhe kryetar bashkish.

Nuk është as problem se janë po të njëjtët të cilët krijuan kushtet që policët e akuzuar të zhdukeshin pa nam e nishan; pasi tanimë e dimë që janë pjesë e të njëjtit mekanizëm, dhe nëse një nga bullonët bie, bie gjithë ngrehina që u ngrit në këto katër vite.

Problemi real është se të gjithë e dinim që gjërat ishin pikërisht kështu. E dinim që hashashi kishte zënë çdo milimetër të territorit; e dinim që pushteti i fituar me paratë e hashashit do të përdorej për të blerë akoma më shumë pushtet. E dinim dje dhe nuk reaguam; sot jemi të sigurt për këtë dhe ende nuk reagojmë. Apatia dhe heshtja e shqiptarëve është tanimë shpresa e vetme e një qeverie me legjitimitet të cunguar.

Votat e “pista” të 25 qershorit, por edhe të 23 qershorit të dy viteve më parë, dëshmojnë se jemi përballë një projekti politik të dështuar dhe një mazhorance që nuk ka përse t’i përgjigjet askujt për aksionet politike, ekonomike dhe sociale.

Nuk ka përse t'i përgjigjet askujt për PPP-të, që janë një minë me sahat për ekonominë publike; nuk ka përse t'i përgjigjet askujt për renditjen e Shqipërisë në vendin e 105-të në botë, sipas FMN-së, për të ardhurat për frymë (një vend poshtë Bosnjes së afërt, dhe një vend sipër Angolës të largët); nuk ka përse t'i përgjigjet askujt për ngritjen e taksave, që për pasojë krijojnë papunësi, rënie të fuqisë blerëse, e kështu me radhë. Kjo mazhorancë nuk ka përse t'i përgjigjet askujt, me të drejtë, për asgjë, pasi ajo nuk e ka fituar besimin e qytetarëve, por e ka marrë atë nëpërmjet një vote të “pisët”.

Kjo është sitauta në Shqipëri në prag të njëzet vjetorit të hyrjes në politikë të Edi Ramës, dhe nëse gjërat nuk ndryshojnë, sikurse është tanimë e qartë, kjo do të jetë trashëgimia që ai do t’i lejë politikës shqiptare. Disa pallate të pikturuara në Tiranë, Parkun Rinia, pastrimin e një lumi, disa oaze betoni, tropikalizimin e autostradës me palma, stilin ekstravagant, dhe, qershia mbi tortë: kanabizimi dhe veshjen e disa kriminelëve me mandat deputeti dhe kryebashkiaku.

Kjo është fabula e liderit socialist, ndoshta shumë ndryshe nga çfarë publicisti dhe pedagogu i ri do të imagjinonte në vitet nëntëdhjetë për epilogun e vet. Një karrierë atipike, sikurse atipik ishte ai në ato vite; në stil, në shije, por edhe në rreshtat e hedhura me një farë talenti kontrovers. Sot, kur këmbana është gati të bjerë për njëzet vitet e tij në politikë, titulli i një shkrimi të tij “Ina, Ina, hiqi brekët”, mund të perifrazohet në “Edi, Edi, hiqi brekushet”.

Sepse, pas kaq shumë kohësh, Ramën, vetëm brekushet ia "mbulojnë" mediatikisht lakuriqësinë e pushtetit të tij.

"Mbreti është lakuriq" duket se thotë Basha me prononcimet e tija publike; përtej kapadaillëkut dhe moskokëçarjes në publik të kryeministrit, fjalët e opozitës e shqetësojnë atë sepse, me sa duket, diçka di, dhe kjo është mirë jo vetëm për opozitën, por për të gjithë ata që dinin dhe vazhdojnë të heshtin.