How Rama convinced the West that Albania's fate is linked to his name

Author and scholar Fron Nahzi has published a critical analysis of Prime Minister Edi Rama and his influence on the international perception of Albania. In the article titled “Edi Rama’s Greatest Achievement: Convincing the West that he is Albania,” Nahzi argues that Rama’s greatest political strength lies not only in his control of domestic power, but in his ability to build a successful image in the eyes of Western elites.

According to the author, the recent protests known as the " Flamingo Revolution " have challenged not only the government, but also the narrative that Rama has built for years as a modern, reformist, and European leader.

The analysis emphasizes that Rama has managed to create a special profile in the international arena, presenting himself as a politician, artist, intellectual and promoter of Albania's modernization.

However, the author raises questions about whether economic development, urban projects, and foreign investments are serving citizens or narrow political and economic interests.

Nahzi argues that the biggest challenge for Rama does not come from political opponents, but from the gap between the image he has promoted abroad and the perception that a growing portion of Albanian citizens have of the reality in Albania.

According to him, the recent protests have forced even the prime minister's international supporters to confront questions about democracy, transparency, and the concentration of power.

The author concludes that, although Rama remains politically strong and is not threatened in the short term by protests, the “ Flamingo ” movement has managed to strike at the myth of the undisputed leader, opening a broader debate on the relationship between Albania's international image and the daily reality of its citizens.

FULL OPINION

The protests in Albania — dubbed the “Flamingo Revolution” — may have attracted international attention, but they are unlikely to end Prime Minister Edi Rama’s rule. Not because Albanians are satisfied. Not because corruption has disappeared. Not because Albania’s institutions are stronger than ever. Rama remains confident because the official opposition has spent years destroying his credibility.

Për sa kohë që Partia Demokratike mbetet e lidhur me Sali Berishën, Rama fle rehat. Për shumë shqiptarë, zgjedhja nuk është midis një qeverie dhe një opozite. Është midis dy epokave politike nga të cilat janë lodhur. Berisha, i rënduar nga dekada polemikash, mbetet një simbol i një klase politike që refuzon të largohet nga skena. Partia Demokratike i ngjan gjithnjë e më shumë një biznesi familjar që maskohet si një lëvizje politike, më e interesuar në mbrojtjen e trashëgimisë së vet sesa në ndërtimin e së ardhmes së Shqipërisë.

Kjo është politika më e madhe e sigurimit politik të Ramës. Por sfida e tij më serioze nuk po del nga Parlamenti, por nga shoqëria civile. Lëvizja Flamingo nuk është thjesht anti-Rama - është edhe anti-Berisha. Ajo hedh poshtë zgjedhjen e gabuar që ka dominuar politikën shqiptare për një brez dhe përfaqëson qytetarët e rraskapitur nga lufta e përhershme politike midis burrave që e kanë sunduar Shqipërinë drejtpërdrejt ose tërthorazi për pjesën më të madhe të epokës post-komuniste.

Ajo që e bën lëvizjen të rrezikshme nuk është madhësia e saj, por mesazhi i saj. Ajo kërcënon historinë që Rama ka kaluar dy dekada duke e ndërtuar me kujdes.

Asnjë politikan në Ballkan nuk e ka reklamuar veten më me sukses tek elitat perëndimore. Rama nuk është thjesht kryeministri i Shqipërisë, ai është bërë një markë e stilit të jetesës politike. I rrjedhshëm në anglisht, frëngjisht dhe italisht, ai lëviz pa mundim nëpër konferenca, galeri arti, grupe mendimi, samite dhe rrethe shoqërore elitare. Ai adhurohet nga gazetarë, diplomatë, arkitektë, filantropë, konsulentë dhe krijues të shijeve kulturore që shohin tek ai imazhin e një reformatori modern evropian.

Shumë admirues perëndimorë flasin për Ramën sikur ai nuk po e qeveriste thjesht Shqipërinë, por po e tërhiqte personalisht atë në shekullin e njëzet e një. Ky është pikërisht problemi.

Ndonjëherë, Rama duket më pak i interesuar të jetë kryeministër sesa të bëhet një figurë historike. Ai është politikan, piktor, autor, patronazh arkitektësh, dizajner kravatash, intelektual publik dhe kurator kulturor i mbështjellë në një personalitet të ndërtuar me kujdes. Ai nuk e qeveris thjesht Shqipërinë. Ai e performon Shqipërinë.

Gjithçka përfundimisht sillet rreth tij. Projektet e infrastrukturës bëhen projekte të Ramës. Iniciativat kulturore bëhen iniciativa të Ramës. Politika e jashtme bëhet diplomaci e Ramës. Zhvillimi urban bëhet vizioni i Ramës. Qeveria i ngjan gjithnjë e më shumë një prodhimi me një njeri në të cilin ministrat mbështesin aktorët dhe institucionet ekzistojnë për të amplifikuar personazhin kryesor.

Mbrojtësit e tij e quajnë këtë lidership. Kritikët e tij e quajnë narcizëm të ngritur në një filozofi qeverisëse.

Rrënjët e këtij stili politik shtrihen që në vitet e tij si kryetar bashkie i Tiranës. Historia u bë e famshme: Rama pikturoi fasadat e ndërtesave të epokës komuniste me ngjyra të ndezura dhe fitoi vlerësime ndërkombëtare. Vizitorët e huaj panë kreativitet dhe transformim. Kritikët panë diçka tjetër: fronte shumëngjyrëshe që fshehin realitete të lëna pas tyre.

Vite më vonë, metafora duket e pashmangshme. Kullat moderne ngrihen, arkitektët ndërkombëtarë mbërrijnë, zhvillimet luksoze shumohen, investitorët e huaj mirëpriten me krahë hapur. Megjithatë, shumë shqiptarë pyesin gjithnjë e më shumë nëse transformimi po ndodh për qytetarët e zakonshëm apo për një klasë globale investitorësh, zhvilluesish, konsulentësh dhe miqsh politikë.

Pavarësisht se drejton një Parti Socialiste, Rama shpesh qeveris më pak si një socialist dhe më shumë si drejtori ekzekutiv i një shteti të vogël të disponueshëm për blerje. Pavarësisht nëse paratë vijnë nga Evropa, Gjiri, Emiratet e Bashkuara Arabe, apo projekte të lidhura me rrethin e Donald Trump dhe Jared Kushner, mesazhi është jashtëzakonisht i qëndrueshëm: Shqipëria është e hapur për biznes.

Shumica e shqiptarëve nuk i kundërshtojnë investimet. Përkundrazi; ata mirëpresin zhvillimin dhe rritjen ekonomike. Ajo që ata kundërshtojnë është errësira. Ata duan transparencë në vend të marrëveshjeve të fshehta. Ata duan llogaridhënie në vend të favorizimit politik. Ata duan institucione që kanë më shumë rëndësi se personalitetet.

Këto kërkesa godasin drejtpërdrejt në zemër të projektit Rama. Mbështetësit ndërkombëtarë të kryeministrit shpesh e lavdërojnë vendosmërinë e tij. Ata festojnë aftësinë e tij për të kapërcyer burokracinë dhe për të kryer punët. Por demokracia buldozer gjithmonë duket më tërheqëse nga jashtë sesa nga brenda. Elitat perëndimore i duan udhëheqësit e fortë kur ata miratojnë projekte arkitekturore, nënshkruajnë marrëveshje investimi dhe flasin gjuhën e modernizimit.

Qytetarët duhet të jetojnë me pasojat. Këtu lëvizja Flamingo ka dhënë goditjen e saj më të fortë. Ajo ka ekspozuar hendekun midis Shqipërisë që ekziston në revistat ndërkombëtare dhe Shqipërisë që përjetojnë shumë nga qytetarët e saj. Ajo u ka imponuar pyetje të pakëndshme admiruesve perëndimorë, të cilët shpesh kanë qenë të gatshëm të anashkalojnë shqetësimet demokratike në këmbim të stabilitetit, mundësive të investimit dhe një partneri karizmatik.

Simbolika nuk mund të ishte më e përsosur: një flamingo rozë që përballet me një kryeministër dy metra të gjatë, i cili ka kaluar vite duke u ngritur mbi politikën shqiptare.

Për momentin, Rama mbetet plotësisht në kontroll. Ai nuk po jep dorëheqjen. Ai e kupton që protestat vijnë e shkojnë. Vjedhja e verës mbërrin, turmat tkurren, ciklet e lajmeve vazhdojnë. Qeveritë mbijetojnë dhe establishmenti ndërkombëtar mbetet kryesisht mbështetës.

This is why the Flamingo movement is unlikely to remove him from power. Its importance lies elsewhere. For the first time in years, it has challenged the myth surrounding Edi Rama, revealing that behind the image of the artist-man-statesman, the favorite of Western conferences and gallery openings, lies a politician who is increasingly accused of concentrating power while presenting it as progress.

The biggest threat to Edi Rama is not Sali Berisha, who remains burdened by the past. It is not even the Flamingo movement itself. The real threat is the growing gap between the image he has successfully sold to the world and the reality that an ever-increasing number of Albanians believe they are experiencing in their country.

Fron Nahzi is the author of the book 'Ethnic Interest Groups and US Foreign Policy: Albanian-American Movements', published by Routledge.