Faleminderit që e ke shkruar!

nga Virgjil Muçi

Silvia Canavero ishte personi i parë që takova me të mbërritur në aeroportin e Veronës. Një vajzë e hajthme dhe e qeshur që fliste një anglishte të përkryer dhe që u mrekullua kur ia ktheva me italishten time prej autodidakti. Mund të them se u bëmë sakaq miq edhe pse do të ndaheshim po atë ditë, duke qenë se roli i saj prej vullnetareje në Festivalin e Letërsisë së Mantovës përfundonte atë ditë. Por më premtoi se do të blinte librin për të më njohur nga afër mua dhe vendin tim. Dhe ja, befas mbërrin kjo letër që përnjëmend më preku dhe, të them të drejtën, më bëri të ndihem mirë dhe të harroj zymtësinë e këtyre ditëve monotone i ngujur në shtëpi. Mbasi e lexova mendova se kjo letër nuk më adresohet vetëm mua, por, në një farë mënyre, të gjithë shqiptarëve në këto ditë të zeza për të gjithë ne. E di që epistolari është një zhanër letrar i zhdukur prej kohësh, njëlloj si speciet e rralla në natyrë, por në një rast si ky përfton një vlerë që i kapton caqet e një marrëdhënie miqësore personale. Lexim të mbarë!

Mirëdita Virgjil,

jam Silvia Canavero, nuk e di nëse të kujtohem; kam pasur fatin të të njoh (mund të të drejtohem me ti?) me rastin e Festivaletteratura në Mantova, shtatorin e kaluar. Unë isha në makinë me Fatos Kongolin, por në aeroport biseduam ndërkohë që z. Kongoli priste valixhen. Mbasi u ndamë para hotelit, unë shkova drejt te libraria në shesh dhe bleva librat tuaj, edhe pse e dija se nuk do të vija dot në prezantimin tuaj ngase ishte dita e fundit e “shërbimit” tim dhe po atë ditë më duhej të kthehesha në Milano. Ja, para nja dy javësh, falë këtij virusi të mallkuar vendosa të ndërmarr një udhëtim përmes librave – duke ndenjur në shtëpi! – në çdo vend të Europës, atë që e quaj #quarantinebookchallenge tim personal. E kështu ndodhi që libri yt më shërbeu për udhëtimin tim në Shqipëri, një udhëtim që ende nuk e kam kryer në realitet. Leximi i librit yt ishte shumë interesant, më zbuloi një realitet që vërtet ne nuk e njohim. Faleminderit që e ke shkruar!

Një tjetër arsye (dhe jo e fundit) është falenderimi im, si italiane, për ju shqiptarët për kontigjentin mjekësor që dërguat (ndër të tjera edhe në Brescia, qyteti im!) për t’i dhënë një dorë sistemit tonë shëndetësor që ndodhet në prag të kolapsit, për fat të keq. Janë gjeste të rëndësishme “të thjeshta” edhe: në çastet e nevojës ai që është mik përvesh mëngët dhe vrapon të të ndihmojë; dhe ju bëtë pikërisht këtë gjë. Ndihma juaj u vlerësua jashtë mase në Itali; dje rrjetet sociale ishin plot me fjalimin e Ramës (në një italisht që shumë prej bashkatdhetarëve të mi ëndërrojnë që ta flasin!!!), çfarë të them tjetër, faleminderit (në shqip –shën. im V.M.)! E rrëmbyer prej gjestit tuaj ime më vendosi që udhëtimin e ardhshëm të familjes ta bëjmë në Shqipëri. Për dijeninë tënde, çdo vit, të paktën prej pesëmbëdhjetë vjetësh, prindërit na dhurojnë mua dhe motrave të mia, me të gjithë agregatët (burra e nipçe), dhjetë ditë që i kalojmë të gjithë bashkë në një vend të ndryshëm; tanimë është kthyer në një traditë. S’do mend që i thashë se jam plotësisht dakord dhe kureshtare dhe ndoshta ky është një rast për të të kthyer vizitën që të premtova në shtator. Kushedi se kur do të bëhet e mundur (dhe nëse ti do të jesh në Tiranë kur të vimë), por ndërkaq unë të bëra me dije.

Shpresoj që ky mail të të gjej mirë dhe të jeni të gjithë shëndoshë e mirë, ti dhe familja.

S’afërmi,

Silvia