Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

KRYESORE

Humbja e PD ka shumë arsye; asnjëra Henri Çili

Politiko 8 Korrik 2017, 19:44

Humbja e PD ka shumë arsye; asnjëra Henri Çili

Alfred Lela

Jo pak njerëz qenë të palumtur me faktin se Politiko.al botonte sot një lajm, të mbështetur në një reagim të Belind Këlliçit, kryetar i Forumit Rinor të Partisë Demokratike. Arsyetimet që jepeshin nuk qëndronin, edhe pse flisnin për etikë, gazetari, këtë e atë, duke u munduar të ndërtonin një vlerë morale, e cila mezilartohej mbi një tullë të thjeshtë nga kronika politike e ditës.

Kryetari i FRPD replikonte me nënkuptime me ish-rivalin e vet në garën për kreun e Forumit, Ervin Salianjin. I cili gjithashtu nuk ia kishte përmendur emrin në një emision të Lutfi Dervishit në TVSH, por e nënkuptonte që ç'ke me të. Lajmet këtu janë dy: që vetëm kriza në PD mund ta bëjë TVSH të shikueshëm, dhe që, edhe përgjatë korrikut dritat e medias do t'i mbajë të ndezura përballja në Partinë Demokratike, duke qenë se pjesa tjetër e skenës politike është po aq e thatë dhe e rrafshët sa sheshi i ri 'Skënderbej' i Erion Veliajt.

Megjithëse këto janë lajmet, ato nuk përbëjnë aspak thelbin.

Ervin Salianji dhe Belind Këlliçi, janë dy rishtarë politikë të cilët shtyhen për një vend në skenë. Secili, me sa duket, ka një mendim të lartë për veten dhe për opozitarizmin e përpunuar nga 'kabinetet' e tyre ambulante gjatë këtyre viteve të fillesës politike.

Nuk është pesha dhe madhësia e këtij aktiviteti qëllimi i këtij shkrimi, por tendosja e argumentit, ose më saktë mungesa e tij, që çon te këto goditje në ijë. Njëri gjuan nga pozita e deputetit të zgjedhur dhe tjetri nga pozitat e atij që i është 'mohuar' e drejta e kandidimit. Agron Gjekmarkaj, shkruante me ironi në 'Panoramën' e para dy ditëve, për fytyra të murrëtyera që ndesh në Tiranë dhe përveç vapës i mundon edhe fakti se Basha nuk i kish futur në lista. Nuk ka ndodhur, asnjëherë në fakt, që kaq shumë njerëz, ndër ta edhe të rëndomtë krejt, të kenë qenë kandidatë për kandidatë për deputetë. (Nuk dua të marr një tjetër telefonatë, ndaj po sqaroj paraprakisht se nuk e kam fjalën këtu për Belind Këlliçin).

Pa u larguar shumë prej shtegut, i cili shpresoj do ma nxjerrë idenë në rrugë kryesore, dua të them se konflikti Këlliçi-Salianji, mbushur me rivalitete të vjetra e mëri të freskëta, e vret argumentin në favor të pezmit. Kjo prodhon një gjendje të caktuar dhe të preferuar konspirative, e cila shtrihet jashtë vetes për të shpjeguar fatkeqësinë e vet.

Në këtë rast Belind Këlliçi, një djalë i ri i arsimuar jashtë 'shpik' Henri Çilin, të cilit i kujton edhe emrin e dikurshëm, për të shpjeguar rivalin e vet, Salianjin, degdisjen e PD në një përplasje të nxehtë por, duket edhe moskandidimin.

Ka patur shumë përpjekje për ta shpjeguar dështimin e PD në zgjedhje si vepër e 'armiqve të brendshëm' dhe 'të jashtëm'. Kjo është një sjellje tipike komuniste, prej së cilës Partia Demokratike e frymëzimeve dhe shpresave të Dhjetorit, duhet të shpëtojë. Jo vetëm kaq, por edhe nga të parit si fatalitet të humbjes së 25 qershorit. Ishte keq, po, por hidhni një sy në Jug të Shqipërisë për të parë rrënimin e socialistëve dhe të konservatorëve. Ngjituni në Veri, në Kosovë, për të kuptuar se tri partitë 'klasike' nuk grumbulluan dot votat e një partie të vetme dhe rishtare. Ktheni sytë nga Perëndimi për të parë se ç'ndodhi me të djathtën tradicionale e të fortë franceze.

Partia Demokratike e Shqipërisë, ashtu duke iu marrë zemra dhe fryma, arrin t'i bëjë për vete 500 mijë shqiptarë. Në kushte krej të pabarabarta me rivalët. Kjo nuk është për të shfajësuar humbjen, por për të thënë se mbi këtë gjysmë milioni demokratësh duhet të nisen drejt gjysmës tjetër, dhe jo të kërkojnë ta shterrin edhe atë plotësi që ka gjysma.

Nuk më alarmon shumë rivaliteti mes Bashës dhe Patozit; Salianjit dhe Këlliçit, dreqit e të birit. Dinamikat e egos, rivalitetit dhe, po deshët, kurtheve të protagonistëve politikë nuk janë të reja, dhe as janë shqiptare.

Më shqetëson mentaliteti komunist i të kërkuarit të armikut imagjinar, krijimi i një klase me njerëz që nuk janë ne. Problemet në PD nuk shpjegohen duke shpikur 'Henri Çilin e keq'. Sado të gjata t'i ketë duart ai, nuk arrijnë te kaq shumë fasha, dinamika, përfaqësi, histori që mishëron Partia Demokratike.

Henri është i pafuqishëm për të shpjeguar pafuqinë e gjithkujt që kërkon strehë te konspiracioni.

Në mos, për të është vënë në veprim antipatia për tipin social përfaqësues të tranzicionit, dhe emocioni i saj turbullon çdo gjykim.

Henri është i papëlqyeshëm shoqërisht, me sa duket. Ndoshta ai nuk e ka hak gjithë këtë aversion, por as mitin prej Zhozef Fusheje nuk e meriton.

Mund ta kënaqë, por ngazëllimi shpjegon tipin, jo mundësitë e njeriut.