Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

OP-ED

Idrizi nuk është shpëtimi, por deja vu-ja

Politiko 16 Shtator 2018, 13:15

Idrizi nuk është shpëtimi, por deja vu-ja

Alfred Lela

Ankorimi i Shpëtim Idrizit në koalicionin opozitar nuk duhet parë si ‘kthimi në shtëpi i djalit plangprishës’. ‘Djalëria’ e Idrizit dhe një pjese të udhëheqjes së kësaj partie është e majtë, kurse trashëgimia e komunitetit çam, kryesisht dhe padyshim e djathtë. Është ky kontradiksion, por jo i vetmi, që ka çuar në këto lëvizje, përfshirë edhe këtë të fundit, ku masat elektorale e shohin veten të plastelinuara sipas shëmbëlltyrash politike që kanë për autorë krerët e tyre partiakë. Të cilët i artikulojnë këto zhvendosje si nevoja apo pragmatizma, si përparim i agjendave të elektoratit që (idealisht) përfaqesojnë.

Modeli politik i përdorur më së shumti nga Idrizi si kreu i një partie komunitare dhe kauzatore (që mbështet një kauzë të caktuar), është pra zhvendosja frekuente drejt boshtit të pushtetit. Nëse materialisht kjo duket si gjëja e duhur, filozofikisht, ideologjikisht dhe moralisht është krejt e kundërta.

A mund të jetë edhe politiksht e pambështetur (unsustainable) kjo lëvizje e Idrizit dhe shpurës së tij që mbajnë vulën e firmën e PDIU?! Do të thotë, a e ka Shpëtim Idrizi bursën e aksioneve elektorale, shpirtërore, kauzatore, ideologjike të çamëve të Shqipërisë? Çfarë ka humbur nga këto përmasa të dukshme dhe të padukshme të masës elektorale në procesin bizar të iniciuar prej tij, përfaqësuar nga shprehja adoleshente ‘çam nuk lind, por bëhesh’. Thënë ndryshe, përpjekja e Idrizit për ta bërë kombëtare një parti komunitare, për ta bërë forcë të tretë, duke luajtur në favor të Ramës karshillëkun me LSI-në e Metës, apo dhe alternativën e PD si opozitë kur si përfaqësuese e saj takohej me ambasadorin amerikan, Alex Arvizu.

Idrizi pra, dhe duhet ta ndajmë shqiptarin e Çamërisë të inkuadruar në PDIU prej tij, pësoi fatin e bretkosës që deshi të trashej sa një ka në fabulën e frëngut La Fontaine. Tashmë që është kthyer si bretku i kahershëm në ujin e opozitës, nuk na duhen fare moralizimet e fabulave, por çfarë sjell dhe çfarë zbeh ai dhe PDIU (e tij) në radhët e koalicionit opozitar. Pozitivja është se trenit opozitar i shtohet dhe një vagon tjetër duke e bërë më të pranishme fizikisht në territor, elektorat dhe narrativë politike fizionominë e koalicionit të Bashës. ‘Kthen djathtas’ një elektorat që është kryesisht i tillë, ai çam, duke i akomoduar kështu, jo vetëm materialisht, por edhe shpirtërisht, ndjekësit e PDIU.

Mbeten megjithatë dy ‘zhbërje’ që Idrizit duhet t’i bëjë për ta kapërcyer Rubikonin (të disatin) e paktit të ri politik pa lënë humbje pas për aleancën e re. E para ka të bëjë me riparimin e imazhit si një individ apo formacion klientelist, dhe e dyta ka të bëjë me riformatimin e elektoratit, që ia dorëzoi, në emër të ‘çam nuk lind, por bëhesh’, deputetëve që përfaqësojnë qeverinë, ndërkohë që silgla e tyre e zgjedhjeve të shkuara është prej sot në opozitë.

A është në gjendje Idrizi që t’i marrë elektoratet që ua dorëzoi tre deputetëve në qershorin e 2017? Për shembull a mund ta mbajë çame Dibrën, apo ajo do të kthehet në ‘dibrane’. E me radhë për zonat e tjera.

Shpëtim Idrizi i dorëzoi elementit parapolitik influencë dhe elektorat duke i ngjarë kështu shumë ish-partnerit të tij, Edi Rama, i cili e mbushi gjelltoren e politikës me ‘peshk’ të tillë. Distanca me këtë model, dhe jo afria me opozitën, është prova që duhet të kalojë ai bashkë me krerët e tjerë të një partie që quhet PDIU, por nuk është domsdoshmërisht çame.