Flash News

KRYESORE

Jo, nuk mund ta nxjerrim në pension pikëpresjen;

Jo, nuk mund ta nxjerrim në pension pikëpresjen;

MARIANGELA GALATEA VAGLIO / L'Espresso

Një fantazmë endet nëpër Europë. Ok, mbase jo në Europë, por nëpër faqet e letërsisë europiane dhe botërore po. Është pikëpresja.

Pikëpresja shpesh është e ngjashme me një nga ato mrrokullat që gjeni në shtëpi, por nuk jeni të sigurt se çfarë përdorimi ka: kur e pe të reklamuar në një program teleshopping në TV ke menduar se të  duhet patjetër, por më vonë nuk di se për çfarë duhet saktësisht.

Shumëkush mendon se shenjat e pikësimit janë një shenjë grafike, por duhet të mendohen më shumë si simbole muzikore. Si edhe në një partiturë ka nota dhe pushime, sepse edhe muzika ka nevojë për heshtje, edhe kur shkruhen pikat, presjet dhe shenjat e tjera të pikësimit shërbejnë për të sinjalizuar pushimet.

E marrim kështu: pika është një pushim i gjatë. Nëse është vetëm një pikë, ajo që vendosim në fund të një paragrafi ose kapitulli, themi se pas tij ne numërojmë deri në katër përpara se të se të rifillojmë leximin. Pika që ndan fjalitë në mes të paragrafit, duhet të jetë pak më e shkurtër, pra le të themi se pas kësaj pike numërojmë deri në tre. Presja vlen një, sepse është vetëm një pushim i shkurtër midis dy fjalëve ose frazash.

Pikëpresja është diku në mes. Në praktikë, ajo është më e gjatë se një presje, por më e shkurtër se një pikë.

Ndryshe nga shumë shenja të tjera të pikësimit, përdorimi i pikëpresjes është mjaft personal. Në të vërtetë ju mund të shkruani një jetë të tërë pa ndjerë nevojën për ta përdorur atë kurrë.

Një i madh i “pikëpresjes” ishte Alessandro Manzoni: në 'Të fejuarit' hasen pikëpresje sikur të binte shi, natyrisht, të gjitha të vendosura në mënyrë të mrekullueshme. Dashamirësve të pikësimit, t'i quajmë kështu, 'Të fejuarit' iu sigurojnë ekstazë të gëzimit. Në gjuhën moderne periudhat e gjata nuk gëzojnë fat të madh, kështu që pikëpresja e shkretë nuk e ka më suksesin e së kaluarës, dhe shumë parashikojnë zhdukjen e saj.

Mbeten dy raste në të cilat është i detyrueshëm përdorimi. Rasti i parë është ai në të cilin shkruhet një listë rendore me gjëra për të bërë. Në këtë rast, në fund të çdo zëri të listës unë kam për të vendosur një pikëpresje, dhe vetëm në zërin e fundit, kur arrij në përfundimin e listës, duhet të vendos pikën.

Shembull: Nesër duhet të:

  • blej qumësht;
  • të tërheq këmishat nga lavanderia;
  • të shkruaj artikullin për gazetën.

Rasti tjetër, në të cilin pikëpresja ka një domosdoshmëri absolute, është kur duam të bëjmë emoticon që shkel syrin, ose kjo këtu: ;)

Tani ju e dini shumë mirë se, të paktën për të ruajtur emoticon-in, pikëpresja nuk mund dhe nuk duhet të nxirret në pension.

 

Të fundit