Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

KRYESORE

Kanun me babën nuk ka!

Politiko 17 Shtator 2017, 13:11

Gentian Gaba

Nuk ke çfarë t’i bësh, kur Sali Berisha flet një pjesë e gjerë e opinionit publik pret të dëgjojë 'Ungjillin sipas Doktorit'. Është një magnet i madh që tërheq të gjithë, dashamirës dhe jo. Fjalët e tij, gjuha e trupit, momenti në të cilin jep deklaratën, bëhen shpejt pjesë e një analize të imtë politike.

Foli mbi gjithçka që i përkiste orbitës demokratike. Marrëveshjen, listën e Bashës, largimin e figurave “legjendare” nga partia dhe garën për kreun e PD-së. “Intervista kishte si qëllim ndëshkimin e Bashës”, thotë dikush; “E bëri për të mbrojtur të zgjedhurin e tij”, thotë dikush tjetër.

“Si një pjesë e mirë e drejtuesve të Partisë Demokratike ne jemi investimet politike te Sali Berishës dhe jo vetëm për ne, por edhe për Edi Ramën Sali Berisha ka qenë shkolla politike e këtij vendi në këto 27 vite”, thotë Basha për atë.

Gjithçka, dhe e kundërta e gjithçkaje, është thënë mbi rolin e tij në PD; influencën, për disa pozitive dhe për disa të tjerë negative. Për sukseset dhe gabimet. Për paaftësinë e Bashës për të “vrarë babanë” në betejën edipiane për të fituar “mëmën” parti, ose për dashakeqësinë e Bashës ndaj “fëmijëve” politikë të liderit historik.

Ndonëse këndet e kësaj filipike berishjane janë të shumta, pyetja që kërkon një përgjigje prej katër vitesh është kjo: A do të njihet Basha në mënyrë universale si lideri i Partisë Demokratike, duke pasur parasysh rolin dhe peshën e Berishës në partinë që ky i fundit ka themeluar?

Ligjësitë e politikës diktojnë një PO; por, ndoshta, ka raste që përjashtimi konfirmon rregullin, exceptio probat regulam, thoshin latinët.

Rama, ndryshe nga Basha, gjeti terren më të “lehtë” në betejën për lidershipin e PS, tjetër personalitet ka Fatos Nano: njerëzor, shumë njerëzor. Po ashtu një tjetër tipologji partie është PS-ja.

Eksperienca shqiptare dikton një diferencë të qenësishme midis dy organizatave kryesore politike ne vend.

Partia Socialiste, me dy kohët e saj, po shkon drejt 80 vjetorit. Paçka, lideri i selisë rozë është edhe Kryeministri i vendit, personi më i pushtetshëm në këtë moment, ai do të mbetet një nga liderët e shumtë që kanë trashëguar atë post; një nga udhëheqesit, i zgjedhur për ta drejtuar; ndonese i sukseshëm, kalimtar në natyrën e këtij pozicioni.

Partia Demokratike është ende “rioshe”. Njëzet e shtatë vite janë pak për krijimin e një nomenklature, i një tradite udhëheqëse, për krijimin e një kulture të trashëgimit të pushtetit brenda strukturave. Betejat në gjirin e saj kanë qenë epike, kanë lënë pas edhe figura që nuk u shuguruan kurrë si lider. Berisha është një 'kafshë politike', ilustrimi më i mirë i konceptit aristotelian të njeriut. Themelues, udhëheqës, at shpirtëror. Një trinitet që nuk zhbëhet dot në katër dekada, jo më në katër vite.

Pikëpyetjet mbi kalimin e pushtetit brenda PD-së, po e mundjonë shumë partinë. Duket se Berisha në këtë moment është viktimë e një ndëshkimi hyjnor. Prometeu i demokracisë shqiptare, për meritat dhe fajet e tij, ndjek, nga një syrgjyn disi aktiv, konturet e përpëlitura të partisë që themeloi.

Ndonëse parti me dy liderë nuk ka, veçantia e kontekstit shqiptar dhe e PD-së si subjekt relativisht i ri, dikton një përjashtim nga rregullat që imponon veprimi politik tradicional.

Dualiteti, nëse nuk mund tw shmanget, duhet parë si një aset; Partia Demokratike është e detyruar të jetë jo vetëm e hapur ndaj influencës së Berishës, por të kthehet sa më shpejt në një parti policentrike. Një bashkjetesë e domosdoshme midis të vjetrës dhe të resë, ndaj elementëve të ndryshëm të spektrit të djathtë të politikës shqiptare.

Përndryshe boshllëku i krijuar nga mungesa e “zjarrsjellësit” do të ishte fatale në rrugën e PD-së për të qenë një alternativë qeverisëse.

Megjithëse politika nuk shpërblen bashkëjetesat e këtij lloji, fenomeni Berisha kërkon një trajtim ad hoc, sikurse thotë edhe fjala e urtë: kanun me babën nuk ka!