Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

OP-ED

Kosova si humnerë për Serbinë

Politiko 12 Tetor 2019, 12:08

Vuk Drashkoviç/ gazeta Danas

Nëse njeriu, familja, kombi apo shteti shohin në humnerë, atëherë edhe humnera i sheh ata dhe i tërheq nga vetja. Çfarë do të bëhet me Kosovën? Çfarë do të ndodhë në Kosovë ?

Kjo po bëhet pyetja e të gjitha pyetjeve, dhe kjo jo çfarë do të bëhet, por çfarë po bëhet tashmë, çfarë po ndodh me Serbinë, për shkak të hallakatjes së saj me Kosovën.

Çdo vit, me dhjetra mijëra banorë të shtetit tonë, kryesisht të rinj dhe të arsimuar, po zhvendosen për të banuar në vendet e BE-së, SHBA-ve, Australisë, Kanadasë. Vjena tashmë është një prej qyteteve më të mëdha me banorë serbë.

Së shpejti një e pesta e banorëve të Zelandës së Re do të jenë serbë. Në kërkim të një pune dhe jete të qetë, populli ynë shkon në Perëndim, ndërsa në Serbi, me një progresion gjeometrik, po shumëzohen partitë, organizatat, mediat, gjithfarë rrëfimtarësh që shtetin e tërheqin drejt Lindjes, drejt Kinës, Rusisë. Për këtë Rusia dhe Kina mbrojnë „Kosovën tonë të shenjtë“. Për atë se për ne Kosova është zemra, shpirti dhe kujtesa dhe që Serbia pa Kosovën është trup pa kokë siç propagandon Kisha serbe!

Në Beograd festohen fitoret në „luftën e Kosovës“ që aktualisht bëjmë, kur Surinami, Guineja Bisao apo Lesoto tërheqin njohjen e Kosovës si shtet sovran. E çfarë fiton Serbia në kësi „fitoresh“? Çfarë do të fitonte Serbia, sikur të ndodhte ajo e pamundura, domethënë që të njëqind e kusur shtetet antare të OKB-së, të tërhiqnin njohjet që i kanë bërë Kosovës?

Edhe më tej do të vazhdonte të ishte në fuqi Rezoulta 1244 e Këshillit të Sigurimit të OKB-së e 10 qershorit 1999, me të cilën pas kapitullimit pa kushte të Millosheviçit në luftën kundër aleancës së NATO-s, shteti i Serbisë është dëbuar nga Kosova. Është dëbuar në momentin kur Kosova, formalisht, ishte krahinë e Serbisë, kur Kosovën si shtet të pavarur nuk e njihte askush në botë dhe kur nuk ekzistonte as vendimi i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë, sipas të cilit pavarësia e Kosovës nuk është kundër Kartës së OKB-së, as Rezolutës 1244 të KS të OKB-sëdhe as së drejtës ndërkombëtare.

Rusia ka votuar për Rezolutën 1244 dhe ka luajtur një rol të madh në hartimin e saj. As Kina nuk ka qenë kundër. Por si shpërblim, dhe në mënyrë të veçantë tani, këto dy antare të përhershme të KS të OKB-së, që kanë të drejtën e vetos për çdo vendim „për të mbrojtur“ sovranitetin e Serbisë në Kosovë, i cili nuk ekziston, dhe në heqjen e të cilit ato kanë marrë pjesë në mënyrën më aktive!

Me mjegull, me boshllëk të mbushur plot, ata gënjejnë të painformuarit dhe naivët në Serbi dhe fitojnë mbështetjen e të gjithë atyre që para dy dekadash, ishin eshalonët goditës luftarakë dhe propagandistikë të Sllobodan Millosheviçit. Të gjithë ata amnistohen nga fajësia për humbjen e Kosovës dhe vetëpromovohen si patriotë dhe fitimtarë. Të inkurajuar, ata udhëheqin të gjitha ofensivat e sotme kundër Perëndimit dhe kërkojnë rrotullim të strategjisë shtetërore drejt Lindjes.

Në mediat e këtij Kominformi të vampirizuar serb, gjithnjë e më shpesh mund të dëgjosh dhe lexosh se Perëndimi është në agoni, se NATO po shpërbëhet, dhe se NATO-ja do të tërhiqet kur serbët të fillojnë ofensivën për çlirimin e Kosovës! Të frikësojnë këto fantazi të çmendura, sepse nuk janë të pakët ata që dëshirojnë dhe ndjellin një luftë të re me Aleancën Perëndimore dhe me shqiptarët. E ajo që është më tragjikja, kjo luftë edhe mund të ndodhë! Ecuria e kësaj lufte do të ishte fatale.

Kësaj here nuk do të humbisnim vetëm Kosovën por edhe tërë shtetin tonë. Serbia do të bëhej Siria e Ballkanit, dhe pas thyerjes ushtarake do të hidhej jashtë nga bota demokratike dhe do të shndërrohej në Venezuelë ballkanike.

Kjo kohë që po jetojmë për shumë gjëra të kujton vjeshtën e vitit 1990, kur atëherë unë, në mitingun e Partisë për Rinovimin e Serbisë, në fushën e Nishit, kam paralajmëruar se çfarë fatkeqësie po na përgatisnin apostujt e atëhershëm antieuropianë dhe antiperëndimorë, e për pasojë më patën shpallur si të çmendur dhe profet të rrejshëm.

Ta pranojmë dhe ta njohim të vërtetën se Kosova, si territor shtetëror i Serbisë, është humbur në vitin 1999, në luftën e pakuptimtë dhe tragjike kundër NATO-s, dhe se fajtor për këtë humbje historike është regjimi i Sllobodan Millosheviçit.

Serbët në Kosovë, kishat, manastiret, pronat e tyre, trashëgimia jonë kulturore janë më të shtrenjtë se territori i Kosovës i banuar në shumicë nga shqiptarët. Ajo që është më e shtrenjtë nuk është humbur dhe mund të ruhet dhe të mbrohet maksimalisht. Mundet, por vetëm me mbështetjen e SHBA-ve dhe BE-së, dhe jo në luftë dhe nxitje urrejtjeje ndaj tyre gjithashtu edhe nëpërmjet marrëveshjes dhe ngritjes së urave të miqësisë me shqiptarët, populli bindshëm më i madh në Kosovë.

I ashtuquajturi konflikt i ngrirë dhe pritmëria e ditës kur Rusia dhe Kina do ta mundin Perëndimin, është një theqafje në të cilën shtyhet Serbia.

Në bashkëpunim strategjik me SHBA-të dhe BE-në, janë të realizueshme edhe korrektimet e kufinjve të tanishëm mes Serbisë dhe Kosovës, marrëveshje për përmirësime të ndjeshme të Planit të Ahtisarit, të cilin shqiptarët e kanë pranuar, marrëveshje për fushata të përbashkëta të Serbisë dhe Kosovës për eleminimin e kalimeve kufitare dhe shumë gjëra të tjera.

Që nga themelimi i Partisë për Rinovimin serb, qëllimi programor ka qenë Serbia në NATO dhe në BE. Serbia në Perëndim dhe Europa në Serbi. Ne nuk jemi sot një parti e madhe, siç kemi qenë dikur, por qëllimi ynë është i madh dhe i pandryshuar. Si edhe besimi jonë për realizimin e këtij qëllimi. Dhe besimi është lufta e ashpër për atë që dëshiron.

Duke mbështetur përcaktimin e Partisë Përparimtare serbe për antarësim të Serbisë në BE, ne besojmë se integrimet europiane dhe auroatlantike janë të pandashme dhe se rruga më e shpejtë dhe më e sigurtë drejt Brukeslit shkon nëpërmjet Uashingtonit.

Nuk jemi kundër marrëdhënieve më të mira të Serbisë me Lindjen. Por, në Lindje nëpërmjet Perëndimit. Sepse në Perëndim nëpërmjet Lindjes është një rrugë qorre.

*Përktheu për Politiko.al: Xhelal Fejza