Dy fjalë për shqiptarin e Vjenës

nga Alfred Lela*

Shqiptari terrorist është një kategori e re. Edhe kur vret të tjerë, më shumë u kushton shqiptarëve.

Së pari, sepse jemi një komb i vogël, i cili me ngut ka bërë emër të keq 30 vitet e fundit, pas rënies së Murit të Berlinit.

Së dyti, sepse ka një strukturë që bën inxhinjeringun e emrit të keq të shqiptarit. Këtu përfshihen armiqtë klasikë, gjendur kryesisht mes fqinjëve, por edhe mediat moderne që nuk e bëjnë për dashakeqësi, por për lehtësi. Lajmi i keq shet më shumë.

Së treti, jemi vetë ne. Një komb që e ka humbur rrugën para gjithë rrugëve të hapura. Që kompenson me babëzi urinë e 40 viteve, komunizmi të brendshëm dhe shtypjeje të huaj. Që çdo gjë e bën ngadalë, por pasurimin e lyp të shpejtë. Që një këmbë e një dorë i ka në Perëndim, por kokën dhe një vesh e mban nga Lindja. Që thotë ‘ciao’ ‘good bye’ apo ‘wunderbar’, por në fund e mbyll gjithmonë me ‘inshallah’.

Identiteti i sotëm i shqiptarit është luhatja. Ideja e tij lavirret nga Roma në Athinë dhe nga Vjena në Stamboll.

Që prej Stambollit, si në kohë të sulltanëve, shqiptari e ka një sy edhe nga Qabeja. Shqiptari i sotëm nuk niset për të pushtuar, por se kërkon të pushtohet. I mbetur nje enë boshe nga komunzimi dhe demokratizmi, ai kërkon të mbushet me mundësi të largëta, të pamundura madje. Të cilat gjendjen në Lindjen e Mesme apo në qiell.

Ne nuk kemi institucione të forta dhe as autoritetet njerëzore të larta. Xhamitë kanë kthyer njerëzit te feja, por jo njeriun te Zoti. Teleimamët dhe hoxhët elektoralë po instalojnë një islam politik i cili të sugjeron të zgjedhësh mes Erdoganit dhe Gylenit. Çka mbetet le t’i shkojë Zotit ose Çezarit lindor të radhës.  

Objektet e kultit nuk ndërtohen për besimtarët, por ithtarët.

Këto duken si problem të myslimanëve, por jo. Janë të të gjithë shqiptarëve.

Të gjithë bashkë duhet ta shohim në sy shqiptarin terrorist dhe të pyesim se nga vjen dhe çfarë thotë për shoqërinë shqiptare.

*Editoriali i emisionit PolitikOn në Ora RTV, e enjte 5 nëntor 2020.