"Na dërgonin SMS për të ulur armët", Akil Pano: Ja prapaskenat e Ligjit për Barazinë Gjinore dhe takimet me Toni Gogun

Një rrëfim nga pastori Akil Pano në podkastin “Pasvon” të Alfred Lelës ka rikthyer në vëmendje prapaskenat e miratimit të Ligjit të Barazisë Gjinore, duke hedhur dritë mbi premtime të pambajtura, ndërhyrje të minutës së fundit dhe një klimë të tensionuar politike.

Në intervistën e tij, Akil Pano rrëfen se pak javë përpara votimit të ligjit kishte marrë sinjale qetësuese nga brenda mazhorancës, që e kishin bërë të besonte në një tërheqje nga varianti fillestar i projektligjit.

“Tre javë përpara se ligji të votohej në Shqipëri, isha në SHBA duke u takuar me anëtarë të Kongresit amerikan,” thotë ai, duke shtuar se paralelisht ndiqte zhvillimet në Tiranë.

Sipas tij, komunikimi me përfaqësues të mazhorancës ishte intensiv dhe i orientuar drejt kompromisit.

“Më çonin mesazhe dhe më thoshin: pastor, mos ki merak, sepse ne u takuam edhe me krerët e grupeve parlamentare,” shprehet Pano, duke shtuar se i ishte dërguar edhe një draft i rishikuar i projektligjit.

“Më dërgohet drafti i riparë i projektligjit në Amerikë, me idenë që të ulnim armët,” thotë ai.

Por ky optimizëm, sipas tij, u shua menjëherë pas kthimit në Shqipëri.

“Erdha i inkurajuar… por gabova,” deklaron Pano, duke e përshkruar ndryshimin e papritur të qëndrimit politik.

Në rrëfimin e tij, ai ndalet edhe te dinamika e brendshme e mazhorancës, duke sugjeruar se kishte kundërshti brenda saj, por vendimmarrja finale u përqendrua në një nivel të vetëm.

“Kryeministri vendosi veton që të kalojë ky variant dhe të tjerët u tërhoqën tre ditë përpara,” thotë ai, duke iu referuar Edi Rama.

Pano tregon edhe rolin e Toni Gogut, një “ish-pastor” tashmë pjesë e politikës, i cili sipas tij shmangu kontaktin në momentet vendimtare. 

“I kërkova takim personal, por e shmangu takimin,” thotë Pano, duke e konsideruar këtë si momentin kur, sipas tij, u kuptua se procesi kishte marrë drejtim të pakthyeshëm.

Ai shton se pritshmëritë për kompromis u rrëzuan në mënyrë të papritur, pavarësisht garancive që, sipas tij, ishin dhënë më herët nga përfaqësues politikë.

“Na kishin dhënë garanci që nuk do të shkonim kundër familjes, por në fund ndodhi e kundërta,” deklaron ai.

Pano e përshkruan atë periudhë si një nga përballjet më të forta emocionale të jetës së tij publike. Në fund, ai e kornizon gjithë procesin si një përplasje mes besimeve, premtimeve politike dhe realitetit të pushtetit.

“Kam kuptuar që nuk mund të mbështetesh tek socialistët,” thotë Pano, duke lënë të hapura pyetje mbi mënyrën se si u morën vendimet dhe rolin e aktorëve të ndryshëm në këtë proces.

 Intervista e plotë: