Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

KRYESORE

Kush është Ministri i Brendshëm hije që qeveris botën e krimit?

Politiko 7 Mars 2018, 14:59

Kush është Ministri i Brendshëm hije që qeveris botën e

Gentian Gaba

'Shifting baselines', në shqip mund të përkthehet “spostim i kufijve”. Eshtë një term që përdoret në psikologjinë sociale për të përshkruar ato fenomene ndaj të cilave përshtatemi në mënyrë graduale pa kuptuar ndryshimin e perceptimit tonë në momente të ndryshme kohore.

Sigurisht, ky fenomen është në funksion të ruajtjes së normalitetit psikik të individit, na shpëton nga dëshpërimi, por gjithashtu është shumë i dëmshëm në raportin e individit me pushtetin, sepse prodhon qytetarë të bindur ndaj çdo abuzimi.

Për shembull, pika jonë e referimit për të kuptuar fenomenin e kanabisit nuk është më Lazarati, por kanabizimi i vendit i vitit 2016. Kjo ndodhi gradualisht, duke i shtrirë kufijtë e “normales” (që normale nuk ishte) në një mënyrë të re me të cilën kuptonim raportin midis kontrollit të territorit, përgjegjësinë e forcave të rendit, aftësinë vepruese të trafikantëve dhe përfshirjen e politikës në fenomen.

Ndonëse burimet e informacionit mbi çfarë po ndodhte nuk mungonin, mentaliteti 'shifting baselines', i bëri qytetarët totalisht indiferentë ndaj kriminalizmit të forcave të rendit dhe politikës, sepse kishin krijuar kufinj të rinj të të kuptuarit të këtij fenomeni.

“Kufiri” i ri vendosur nga kanabizimi, por edhe nga përfshirja e një ish-ministri të akuzuar për trafik, pra kalimi nga tolerimi në bashkëpunim, shpjegon mungesën e habisë përballë ndalimit të 613 kilogram kokainë me prejardhje nga Kolumbia. Qytetarët, të mësuar ndër vite me praninë e krimit, lidhjet e tij me politikën, nuk po prodhojnë dot asnjë lloj reagimi.

Kjo është pika fatale në të cilën shoqëria jonë, për të ruajtur normalistetin psikik, dorëzohet përballë kufijve të rinj të “normales”, një sasi e pakontrollueshme parash që kanë potencialin të devijojnë çfarëdolloj aktiviteti institucional dhe demokratik në vend.

Nuk habitet njeri për njëqind e tetëdhjetë milion euro drogë; as për nëntëdhjetë e shtatë rrugë të tjera të kësaj kompanie. Nuk çuditet njëri për faktin se vlera e drogës së ndaluar, është më e lartë se buxheti i Ministrisë së Brendshme për vitin 2018. Paçka se mund të jetë vetëm një kokrrizë në detin e madh të kokainës që qarkullon në vendin tonë.

Nuk frikësohet njëri prej faktit se diku, në Shqipëri, mund të ketë një, ose disa persona që kanë burime njerëzore dhe monetare më të mëdha se vet “Leviathani” ynë, Shteti. Një “Ministri hije” që qeveris botën e errët të krimit, e cila ka më shumë resurse se antagonistja ligjore e drejtuar nga z. Xhafa.

Një i tillë mund të jetë “Plaku i Madh” i kanabisit, personazhi që u zbulua javën e shkuar nga autoritetet italiane. Një burrë 65 vjeçar, i cili banon në një zonë të panjohur të Shqipërisë, i rrethuar nga njerëzit e tij dhe, sipas italianëve, i mbrojtur nga Policia. Ndoshta figura “leader” e botës së krimit mund të jetë dikush tjetër; madje mund të jetë dikush i zgjedhur nga sindikata e zezë e të “fortëve”. Klani i hashashit, klani i kokainës dhe ai i heroinës. Me siguri ato do të ishin zgjedhje të lira dhe të ndershme, jo si votimet që organizojnë, me ndihmnë e tyre, politikanët. Me miliarda euro në dispozicion, gjithçka është e mundur.

“Politika dhe mafia (në rastin tonë krimi i organizuar) janë dy pushtete që jetojnë mbi kontrollin e së njëjtës hapësirë. Ato ose luftojnë mes tyre ose bien dakord”- kështu ka thënë Paolo Borselino, përpara se përfaqësuesit e këtyre dy botëve të vendosnin dënimin e tij me vdekje për mospranimin e incestit të këtyre dy pushteteve.

Në këtë moment, për arsye mëse legjitime, pikëpyetje të shumta ekzistojnë mbi natyrën e marrëdhënies midis shteti dhe botës së krimit. Bashkëlidhja jonë në këtë komunitet, që ne quajmë shteti shqiptar, ndodh si pasojë e kërkesës për siguri që ne si qytetarë kemi. Marrëveshja është shumë e thjeshtë: unë si individ nuk përdor forcën, pra dorëzoj armët, në këmbim të mbrojtjes që marr nga komuniteti, i cili gëzon ekskluzivitetin e ushtrimit të dhunës.

Nga momenti që në të njëjtin territor ekzistojnë grupime më të fuqishme se krahu i armatosur i Shtetit, pra Ministria e Brendshme, a mund të ndihemi të sigurt? A mund të vetëkënaqemi me deklarata propagandistike mbi cilësinë e Policisë, rendit dhe reformave, kur lejohet ekzistenca e “nemesis-it”, pra sfiduesit të monopolit shtetëror të forcës?

Sigurisht që, jo. Të dyja nuk mund të qëndrojnë. Nuk mund të bëhet dot Shtet, kur brenda të njëjtit territor ekzistojnë grupime që kërcënojnë rendin dhe stabilitetin me fuqinë e tyre kriminale/ekonomike.

Loja për merita në rastin e zbulimit të ngarkesës së “bananeve”, ekspozoi edhe një herë paaftësinë për të menaxhuar këtë betejë. Kur dëshira për të thënë i “kapëm ne me forcat tona”, është më e madhe se pranimi i problemit dhe se vullneti për të shpjeguar aryset pse Shqipëria po shndërrohet në një udhëkryq trafiqesh, do të thotë se nuk ka asnjë luftë, e nënkuptuar si përballje e vazhdueshme. Nuk ka asnjë strategji, nuk ka asnjë vetëdije për rrezikun eminent që mund të ketë mbi ekonominë, shoqërinë, por vetëm “përplasje” sporadike.

Ditën e tretë, si në traditën më të mirë, gjithçka nis nga e para.

Me këtë qasje, nëse të vërtetat vijojnë të mos thuhen, nisur nga aftësitë tona mahnitëse për t’u përshtatur, dhe indiferencës ndaj kufijve që spostohen në ndërgjegjen tonë shoqërore; një ditë, jo shumë të largët, “Plaku i Madh” nuk do të kënaqet vetëm me një “Ministri të Brendshme”, por do të dojë një Qeveri të tijën.