Flash News

KRYESORE

Lali shiu

Lali shiu

Gentian Gaba

Dje ra shi në Tiranë. Ishte një nga ato ditët në të cilat Kryeqyteti ngarkohet me çadra nëpër trotuare dhe trafik të dendur automjetesh, paralizues, nëpër rrugë. Mund të themi se qyteti është meteopatik, ndryshon humor sipas motit, dhe në varësi të tij mund të masim vrullin tonë për t'u përballuar me aktitvitetet e përditëshme.

 Vetëm një person nuk është i ndjeshëm ndaj tulatjes që shkakton shiu, ai është qytetari i parë i Tiranës.

Është fakt tanimë, ai vdes për shiun. Mbaron për ato fotografitë dhe filmimet që e pasqyrojnë të lagur, qull, gati të regjur nga reshjet.

Secili nga ne ka të ngulitur në kujtesën e vet një mori imazhesh që e pasqyrojnë Kryebashkiakun në një dalje mediatike me shi.

E kemi parë duke ndjekur punimet në një kantier, nën pikat e shiut; duke mbjellë një pemë, nën pikat e shiut; duke shpërndarë pako, nën pikat e shiut. 

Shiu është një element thelbësor për të, gati jetik, të jep përshtypjen që nëse nuk do të binte shi, ai nuk do të ishte në gjendje të dilte në punë.

Kuptohet se një nga arsyet pse e bën këtë, domethënë pse del dhe punon nën shi, dhe sidomos pse është i vetmi në ato pamje pa çadër dhe komplet i lagur, është sepse jep një imazh kundërintuitiv për qytetarët.

Albani, Zana, Miri që shohin nga shtëpia lajmet e orës 19:30, si qytetarë të thjeshtë, nuk do të dilnin pa çadër, dhe sidomos nuk do të punonin në ambient të hapur nën reshjet e shiut.

Ndërsa Erioni e bën, duke thyer pritshmëritë normale të qytetarëve, mbi mënyrën sesi punon një Kryebashkiak.

Sigurisht që morbozitet i Veliajt me shiun është një akt pi.ar, menaxhim imazhi, apo propagandë e thënë thjesht fare.

Sot Veliaj na ofron çdo sekond të punës së tij si Kryebashkiak, në Facebook ose në kasetat e përgatitura me kujdes nga “gëbelsat” e shumtë e punësuar në drejtorinë e marrëdhënieve me publikun.

E kemi parë në çdo skenë të mundshme; me biçikletë, me lopatë, me fëmijë (me shumë fëmijë, madej me më shumë se ç'duhet), me përparëse, me sharrë, me fshesë; pra me të gjitha “hijet” e tij, të cilat,  sigurisht, janë më shumë se pesëdhjetë.

Kjo sasi propagande e përshkruan si një drejtues perfekt, që punon si dhe sa për njëqind.

Por ajo që bie në sy, në gjithë këtë pasqyrim manjakal të punëve, mbjelljeve, lagieve, është ajo që nuk kemi parë ende nga qytetari i parë i Tiranës, një kronikë ku Veliaj firmos një leje ndërtimi.

Për shembull, do të ishte e bukur kronika kur ai nënshkruan prishjen e “7 Xhuxhave” dhe lejon ndërtimin e një kulle; ose një kolazh me të gjithë ato leje që ka dhënë në këto tri vite e gjysëm, të cilat kanë lulëzuar si kërpudha pas shiut.

Jam i bindur se do të kishte mjaft material për të mbuluar daljet e tij për të paktën një muaj. Do të lehtësonte edhe punën e atyre që në Bashki kërkojnë të sajojnë evente për ta nxjerrë çdo ditë në media.

Kjo mungon shumë si pamje. Do të ishte një moment i ditës që do të na interesonte po aq sa ato në të cilat del i lagur gjatë mbjelljes së një peme.

Por kjo është një ëndërr, një fotografi apo kronikë që nuk do të shohim kurrë.

Madje me shumë gjasa është arsyeja e vetme pse bëhen kronikat nën shi: për të fshehur ato që nuk do të shohim sa të kemi telekomandë dhe smartphone në dorë.

Sigurisht, ai që premtoi moratoriumin për lejet e ndërtimit preferon të shihet si “punëtor i komunales”, dhe jo si ai që nuk mbajti një premtim pubik.

Ndonëse është e qartë se cilës tipologjie politikani i përket (xhuxh në mbajtien e fjalës dhe vigan në komunikim), le t’i themi të gjithë bashkë se e kemi kuptuar; madje jemi gati t’i falim mashtrimin mbi moratoriumin, por, në këmbim, ai duhet të jetë i gatshëm të na kursejë “lagiet” në media.

Është koha për një moratorium të ri z. Veliaj, ai për daljet në media; ama këtë radhë të lutem zbatoheni deri në fund.

 

 

Të fundit