Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

KRYESORE

Minatori i Panjohur

Politiko 16 Nëntor 2018, 20:11

Alfred Lela

Me Mark Markun po ecnim përgjatë Bulevardit pasi kemi lënë pas shpine Hotel Tiranën ku po mbahej një konferencë rajonale për çështjet e medias. Kur kapërcyem urën e madhe të Lanës, aty ku fillon trotuari para Piramidës, na ndaluan dy grupe të vogla burrash. Kam njëfarë stepjeje nga njerëzit që më afrohen në rrugë, edhe pse ata tani mund t'i ndaj lehtësisht në katër kategori: ithtarë të pushtetit apo 'kasketa të komunzimit'; mbështetës të opozitës; hallexhinj që, ngaqë nuk arrijnë te institucionet dhe pushtetarët, duan 'të shfryjnë' me njerëzit e njohur me akses mediatik, me iluzionin se ata mund të prodhojnë një zgjidhje. Të katërtit janë ata që "duan të pijnë një kafe e të flasin për politikë", pra të improvizojnë, aty në këmbë apo në ndonjë bar, një 'Real Story' apo 'Opinion'.

Burrat e sotëm janë të kategorisë së tretë. Të ndarë në grupe treshe na fusin në mes mua dhe Markun. "Duhet të thoni diçka edhe për ne", thotë njëri prej tyre. Ka pamjen e njeriut të thjeshtë, e cila nuk është e panjohur edhe për ne që dalim ekraneve dhe diçka e dimë veten (dhe shpesh nuk jemi ajo diçka!), pasi është pamja e një prej të afërmve tanë, dikur, diku... nuk ka rëndësi.

Burri (që mua më duket i bukur) nxjerr nga poshtë xhaketës një dorë letrash dhe më zgjat njërën prej tyre. "Jam minator", më thotë. "Kam punuar 45 vjet. Jam delvinjot. Shiko se çfarë pensioni marr". Letra që më zgjat ka të shënuara vitet e punës; janë më të gjata se mosha e gazetarit që ka përballë dhe prej të cilit shpreson ndihmë.

"Njëqind e dyzet e pesë mijë lekë", thotë dhe vendos gishtin në shumën e lekëve që shteti për ekonominë e të cilit ka punuar 45 vjet i jep çdo muaj pensioni. Deri kur të vdesë. 145 mijë lekë nuk do i mjaftonin as për kafetë e mortit. Kujtoj se kam paguar 90 mijë lekë për biletën e ndeshjes Shqipëri-Skoci dhe se me shpenzimet e udhëtimit me makinë, drekën etj., do ia kaloj pensionit mujor të këtij burri të thjeshtë që ka lëvruar nëntokën e kësaj Shqipërie për 45 vjet.

Më vjen turp nga vetja.

Shoku në krah është mirditor. "Flisni edhe për ne", thotë. "E di se ju ftojnë për të folur për temat që ju interesojnë atyre, por ti mund të thuash diçka edhe për hallet tona".

Delvinjoti do të më japë me vete letrën ku gjenden të dhënat e pensionit. "Nuk ka nevojë", i them dhe i bëj një foto. Ndoshta do t'i duhej të kalonte ditë të tjera në radhë në ndonjë zyrë shteti për atë copë letër që do të ma japë mua jo se ka ndonjë shpresë te unë, por ngaqë ka humbur çdo shpresë.

Sikur të mundja të isha unë 'Kepi i Shpresës së Mirë' të njerëzve të tillë! Flasin me radhë, secili me theksin e Shqipërisë së vuajtur prej nga vijnë. Shtrëngoj duart me ta dhe, teksa iki duke u dhënë fjalën se do 'ta them fjalën', më duket se zemra më bie si mbi thika në tehet e thekseve të tyre delvinjote, mirditore a dibrane.

Ajo që ndjej është dhimbja e pafuqisë.

Nuk kanë rëndësi emrat. Vuajtja dhe pamundësia e tyre mjaftojnë për të ngritur për ta monumentin e Minatorit të Panjohur.

Si shenjë e pafuqisë së vendit tonë për bijtë e vet.