Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

OP-ED

Ngjarjet ‘e dënuara me vdekje’

Politiko 22 Gusht 2018, 13:05

Fitim Zekthi

Në librin ‘Origjinat e Totalitarizmit’, Hanah Arendt, thotë se “subjekti ideal i një regjimi totalitar nuk është nazisti i bindur, as komunisti i bindur, por njerëzit për të cilët dallimi midis faktit dhe fiksionit, dhe dallimi midis të vërtetës dhe të rrejshmes nuk ekziston”. Tërë komunikimi i këtyre regjimeve synon zhdukjen e këtij dallimi. Veç prodhimit të gjuhës, krijimit të klisheve, zaptimit të hapësirës në media, sajimit të ngjarjeve, apo krijimit të realiteteve të paqena etj, këto regjime, kur nuk kane zgjidhje tjetër, mundohen ti çojnë drejt vdekjes të vërtetat. Ka raste kur ngjarje problematike, ndodhi që dëshmojnë lidhjen e regjimit, të njerëzve të tij të rëndësishëm me krime nuk mund të mbulohen. Ka raste kur akte që dëshmojnë përfshirjen e qartë në korrupsion, apo thyerje të tjera të drejtuesve të lartë, nuk mund të fshihen, për to nuk mund të ndërtohet aty për aty një realitet tjetër që t’u mbivendoset. Ka raste kur gjuha apo klishetë e regjimit nuk kanë fuqi të thonë diçka tjetër nga ngjarja e zbuluar, atëherë regjimi përpiqet t’i lërë të vdesin vetë këto ngjarje, akte apo dëshmi.

Pa hyrë në historinë e mandatit të parë të kësaj qeverie, ne mund të shohim se gjithë ky vit, nga shtatori i vjetshëm, është shpenzuar nga qeveria vetëm në përpjekje për të çuar drejt vdekjes dëshmi të lidhjes dhe përfshirjes së Kryeministrit, ministratve apo zyrtarëve të tjerë të lartë, me shkelje, korrupsion apo krim.

Kështu, zbulimit nga përgjimet në Itali të përfshirjes së mundshme të ish-ministrit të Brendshëm, Saimir Tahiri, në trafik droge, qeveria iu përgjigj me këtë teknikë. Ajo nuk kishte mundësi të thoshte se përgjimi ishte i gënjeshtërt, nuk kishte mundësi të përdorte klishetë se “kemi policinë që duam”, “ky është ministri më i suksesshëm”, “hoqëm këmbën e krimit nga policia” etj. Kryeministri Rama dhe njerëzit e tij gati e shitën Tahirin, por një rrethanë brenda qeverisë duket se e riktheu pas shitjen. Nga ai moment Tahiri nuk u lejua të arrestohej, u pengua Prokuroria dhe çështja u la të vdesë në burokracinë e hetimeve të Prokurorisë, e cila siç dihet u mor nën kontroll nga qeveria me emërimin e Arta Markut. Kryeministri dhe ministra, njerëzit e tjerë të pushtetit për një ngjarje kaq të madhe, për një akuzë të jashtëzakonshme si ajo e përfshirjes së ministrit të Brendshëm në trafik ndërkombëtar, vendosën t’i hedhin njerëzit në një pellg ku fakti dhe fiksioni nuk dallohet, dhe ku e vërteta dhe e rrejshmja nuk dallohet. Duke mos mbajtur një qëndrim ndaj ministrit Tahiri, duke mos e lejuar arrestimin e tij, duke mos mbajtur asnjë përgjegjësi për mënyrën se si kishte qeverisar Tahiri në katër vite, duke mos thënë asgjë për mbjelljen e hashashit, për grupin Habilaj, etj., qeveria e shtyu drejt vdekjes çështjen. Sot ajo është vetëm një çështje mes mijërave në dosjet e Prokurorisë.

Çështja e përfshirjes së vëllait të ministrit të Brendshëm, Xhafaj, ndoqi të njëjtën rrugë. Saktësisht, siç bëjnë regjimet totalitare, Rama dhe qeveria e lanë edhe këtë të vdesë vetë në pamundësi të thonë se “ministri Xhafaj është i ndershëm dhe nuk dinte asgjë për statusin e të vëllait”, se “vëllai i tij nuk merrret me trafik”, se standardi i mos dorëheqjes është standard demokratik”, etj. Me nxitim, qeveria u mundua ta zhvendosë dallgën që ra mbi të mbi përgjimin e vëllait të ministrit, ku dyshohej se ai merrej me trafik droge, duke folur për manipulim në përgjim dhe duke e larguar vëllanë e ministrit jashtë. Këto dy lëvizje ishte kusht thelbësor që ngjarje të shkonte drejt vdekjes vetë. Po të ishte këtu vëllai ngjarja nuk do të vdiste, e vërteta do të zbulohej, ndërsa kështu askush nuk di ku është fakti dhe ku është fiskioni, cila është e vërteta dhe cila e rrejshmja në gjithë këto histori tronditëse në qendër të së cilës është ministri i Brendshëm. Tashmë, Prokuroria, e cila si në çdo regjim me ngjyra totalitare është nën kontrollin dhe bën lojën e qeverisë, e ka futur në rrugën pa kthim të vdekjes. Ekspertiza mbi përgjimin nuk po vjen kurrë, hetimet mbi ndihmën, apo jo, që iu dha vëllait të ministrit nuk do të thonë asnjëherë asgjë.

Çështja e deputetit Alket Hyseni, i cili dyshohej se kishte grabitur prona në bregdetin e Jugut të vendit u bë çështje e rëndësishme pas publikimit të denoncimeve nga qytetarët dhe nga opozita të disa dyshimeve dhe dokumenteve. Çështja u bë aq e fortë sa Kryeministri, në një moment ‘e shiti’ deputetin duke i kërkuar që të mbrohej vetë. Deputeti thjesht mohoi, Kryeministri nuk foli fare. Qeveria, në tërësi, në pamundësi të prodhonte një realitet tjetër ku të fliste për deputetin “e pakorruptueshëm apo për ndershmërinë e tij” etj., vendosi ta lërë çështjen të vdesë, në mënyrë që njerëzit të mos dallonin asgjë mbi faktin apo fiksionin në këto akuza për grabitje të pronës. Prokuroria bëri detyrën duke e harruar. Sot, deputeti Hyseni nga funksionar në qendër të akuzave publike, dhe në vështirësi për t’u shpjeguar dhe mbrojtur, ka tejkaluar gjithçka dhe duket sikur nuk ka ndodhur asgjë.

Çështja e 6 milionë eurove të ardhura me makinën Toyota Yaris, pati po këtë fat. Pas një debati dy ditor në të cilin qeveria dhe funksionarë të lartë të saj nuk mund të luftonin me klishetë se “qeveria ka luftuar krimin”, “se nuk ka ministra apo zyrtarë të lartë të lidhur me krimin dhe trafikun”, e shtyu drejt vdekjes dhe bëri që, për njerëzit, dallimi fakt dhe fiksion të mos ekzistojë. Edhe në këtë rast, Prokuroria bëri të njëjtën gjë duke mbikqyrur vdekjen e çështjes.

Pak ditë më parë dolën përgjime që deputeti Çyrbja ka bashkëpunuar me njerëz të bandës së Shullazit. Kryeministri nuk foli, qeveria jo. Vetë deputeti tha se ai kishte shpjeguar gjithçka në Prokurori dhe se ishte në rregull. Pra, asgjë. Për një ngjarje kaq të madhe, për nëj dyshim kaq të madh, për një përgjim që tregon bisedat me antarë të bandës, reagimi është asgjë në përpjekje për ta lënë çështjen të vdesë. Kudo në botë, për çdo deputet, një përgjim i tillë do të ishte shkatërrimtar. Sërish, Prokuroria asgjë.

Dy ditë më parë një tjetër ngjarje e rëndë u zbulua. Një njeri i akuzuar për trafik droge dhe lidhje me bandën e Aldo Bares, është kapur në biseda me Sekretarin e Përgjithshëm të PS, Balla. Asnjë qëndrim nga Kryeministri, asnjë reagim nga Qeveria. Vetë Balla tha se e njihte dhe kishte miqësi me të dyshuarin, por nuk e kishte ndihmuar për asgjë. Balla tha se për këtë, gazetarët apo opinioni mund të pyeste vetë të dyshuarin. Me kaq ai mbylli gjithçka. E pabesueshme. Pra, njerëzit dhe gazetarët duhet të pyesin të dyshuarin e arrestuar në Greqi, mik i Ballës, nëse e ka ndihmuar apo jo atë Balla. Po të ndodhte që kryetari i deputetëve të “En Marche” të Macron në Francë, apo të CDU-së së Merkel në Gjermani, apo të Syrizas së Cipras në Greqi, të kapeshin në biseda me një të arrestuar për trafik droge, dhe ky deputet të thoshte se ‘unë nuk e kam ndihmuar dhe shkoni e pyeteni’ do të kishte ndodhur hataja. Por, me këtë qëndrim të Ballës, me mosqëndrimin e Ramës, me lënien e çështjes në Prokurori, ajo u fut në rrugën e vdekjes.

Lënia e çështjeve të vdesin, kur ato nuk mbrohen ndryshe, nuk bëhet nqs instiutucionet nuk janë të gjitha në një dorë, dhe në qoftë se media nuk është mekanizmi kryesor në këtë vdekje të organizuar. Çështja është nëse mund të jetojë gjatë një regjim i tillë, mund të mbetet i gjallë dhe vital kur ai rrethohet nga institucione të vdekura që çojnë drejt vdekjes shqetësimet e regjimit. Këto regjime nuk jetojnë kurrë gjatë, madje kur ato mbrohen në këtë mënyrë, ato janë në fund.