Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

KRYESORE

Nuk jam krenare që jam shqiptare

Politiko 22 Shtator 2018, 12:03

Raimonda Shundi Dervishi

“Ju kam lënë zotin!” - klithte gruaja rome e dëshpëruar nga rrëmbimi i thesit të saj me shishe plastike, frut i punës disa orëshe nga forcat e bashkisë. Orët mbi kazan për të seleksionuar objektet e shitshme përfunduan në makinën e plehrave përballë syve të mi dhe të kalimtarëve të rastit. 5 herë e aksidentuar nga makinat gjatë kohës që punonte. Pa ngrënë, pa pirë e pa gatuar sot, kjo familje do t’i shtojë një ditë më shumë mjerimit ku është fundosur. Përpëlitet të shpëtojë me të gjitha forcat djersën e punës, por shurdhëria e kopetentëve është absolute.Në kronikën televizive të një prej vizitave në landfill të transmetuar me datë 16 qershor 2016, Veliaj lançoi planin e tij për ndalimin e seleksionimit të mbetjeve nga kazanët e plehrave dhe u sugjeroi të gjithë atyre që siguronin bukën e gojës përmes këtij aktiviteti që të punësoheshin ligjërisht në landfill dhe të merrnin rrogë me “sigurime shoqërore”. Kjo deklaratë ishte nxitje për shtimin e krahut të punës në impiantin e instaluar në Sharrë nga kompania “3R” shpk. Por asnjë prej standardeve të premtuara nga kryebashkiaku nuk u aplikua gjatë procesit të punës. Dhe jo vetëm kaq, por aty iu hoq brutalisht jeta Arditi GJOKLAJ 17 vjeçarit që besoj në njoftimin e kryebashkiakut. Trupi i pajetë i djalit që bënte turnin e tretë si punëtor lopate në kapanonin e ricklimit, u zbulua më 7 gusht 2016 në sheshin e grumbullimit të mbeturinave, duke i shtuar mjerimit edhe korbin e vdekjes së padrejtë.

Gruaja me portret të shtypur nga aksidentet e makinës e që sot nëse do të lihej e qetë do kish fituar 300 lekë, luftonte pa shpresë me oficerët, por ata vazhduan të ndjekin rigorozisht rregullat. “Bashkia ka në pronësi koshat,e së bashku edhe plehrat brenda tij”. Megjithatë, vetë personazhet tanë tregojnë se punonjësit e policisë i çojnë më pas të njëjtat mbeturina tek vendi i grumbullimit dhe paratë e thasëve që konfiskojnë i marrin për vete. Por me kurajo të madhe ata pyesin se si ka mundësi që gruaja nuk pranon të punojë në landfill. Hë pra si ka mundësi? Ka mundësi ka! Ka se ata që zgjedhin këtë rrugë që ne e perceptojmë si “jo normale”, nuk u jepet asnjë alternativë mbijetese, asnjë! Dikush ka fat nëse është piketuar nga shoqatat humanitare apo murgeshat, të cilat kanë mundur të bëjnë listat e tyre të familjeve të varfëra, por edhe kjo është vetëm për një kategori përzgjedhëse. E reja 29 vjeçare, nënë e tre fëmijë të vegjël, më thotë e revoltuar se askush nuk e ndihmon për t’i rritur të vegjëlit pasi burrin e ka të sëmurë e vjehrrën shurdh-memece. Për të jetuar kanë mundur të gjejnë një dhomë jo-funksionale, meqë çfarëdo të ketë jashtë, do tu hyjë brenda. Gruaja e re mendon ende se është në kohën “e të parit të vendit” Sali Berisha, e turfullon për të gjithë, përfshirë edhe emisionet e sajuara humanitare.Teksa jam prezente në këtë incident, shoh gruan e tretë e cila rrëmben nga kazani dy gisht limonatë të hedhur dhe e rrufit njëherazi. Kjo është ajo që ne e njohim pak ose aspak sepse kronikat e modifikuara që shfaqen janë zbukuruar për prerje- shiriti ose lartësime ermi të bamirësve të kohës. Kjo është situata më normale për një kategori jo të vogël e të papërfillshme. Cfarë jemi në gjëndje ne tu afrojmë këtyre fatkeqëve? Di gjë kush? Unë di se ata që grumbullojnë plastikat apo kanaçet që ne hedhim pasi u kemi “pirë lengun”, nuk kanë asnjë zgjidhje tjetër për të ushqyer veten e familjarët e tyre

Kjo Bashki që sot po i persekuton, për gjithë qytetin e Tiranës ka gjithsej vetëm 5 qendra sociale të cilat ofrojnë vetëm “vaktin e drekës”, me përjashtim të zonës së laprakës e cila ofron edhe “darkën”. Qendrat e tjera kanë një vakt për të ushqyer, maksimumi 150 persona, kurse të tjerët të ngrohen në diell. Këto qëndra sociale ndodhen në laprakë, kombinat, shkozë, babrru, bulevardi zogu i parë. Qendra e babrru-së ende nuk funksionon mirë. Kostoja financiare për person është diku te 160-170, lekë pra, sa për një sanduiç.Si mundet një qytet me 1 milion banorë të ketë vetëm 5 qëndra sociale që janë në shërbim të komunitetit pjesërisht, nga ku katër janë presente me nje menu disi me të hajrit (se tjetra ka vetëm sup, ose pilafë? Si të munden endacakët apo të pamundurit të rendin nga kinostudio deri në babrru ose laprakë për të marrë ushqimin e ditës? Po kur këto qëndra janë pushim? ( gjatë fundjavave dhe festave kombëtare, kur ne jemi duke pushuar, për ata kush mendon?) Si ka kurajo ky institucion që nuk afron asgjë, të dhunojë këtë kategori,si??!

Pse jo?!

Pse nuk hapen qendra të tilla socilale në të gjitha njësitë administrative, duke shtuar sadopak fondet bashkiake për të lehtësuar realisht plagën e varfërisë ekstreme që po gangrenizon tiranën e gjithë vendin? Pse nuk bëhën fushata sensibilizuese që komuniteti të ndihmojë edhe vetë këtë kategori me mundësitë që ka, qoftë duke shërbyer, duke larë pjatat apo duke kryer shërbime të tilla vullnetare (studente të punës sociale apo pse jo edhe banorë)? Pse nuk e vëmë në punë ndjeshmërinë dhe solidaritetin e komunitetit tonë që ka kohë në gjumë?

Përgjigjes “nuk ka fonde”, i ka skaduar afati. Gruaja rome nga shkoza nesër do ti duhet të ridalë, po ashtu edhe gruaja e re që banon në dishezën e shkollës Bajram Curri. Ajo falenderon kunatën Sonila Shota e cila e ndihmon për të rritur 3 fëmijët e saj sa më mirë të mundet, por deri kur?! Nëse ndjekim heshtjen dhe vrojtimin pasiv, armata e grave të lëshuara në rrugët e tiranës do të na marrë edhe atë pak humanitet që na ka mbetur, duke u shndërruar në pandjeshmëri kolektive. Ndaj, kur neser të jesh ti në vendin e viktimës, mos kërko drejtësi se heshte dje. Po në zonat e thella cfarë ndodh??Jo, kjo nuk është shqipëria ime, nuk jam krenare që jam Shqiptare.