Flash News

Debutim i hidhur për Maran, Shqipëria mposhtet nga Izraeli

“Pelikanin kaçurrel, do ta sjellim në Surrel”, vogëlushja e përlotur mesazh Ramës nga protesta

Video/ Policia hedh ujë ndaj turmës, protesuesit çajnë gardhin metalik

Tragjedia në Shëngjin, humbin jetën 2 të rinj nga Kosova, 3 të tjerë përfundojnë në spital

U futën për t'u larë, 4 të rinj rrëmbehen nga dallgët te 'Rana e Hedhun', dyshohet për viktima

OP-ED

Çfarë paralajmëron ajo grimcë disidence që shfaqi sot Elisa

Politiko 5 Mars 2026, 17:27
Çfarë paralajmëron ajo grimcë disidence që shfaqi sot

Alfred Lela

Elisa Spiropali, qprej sot ish-ministre e Jashtme e Shqipërisë, ka bërë publike virozën e parehatisë në Partinë Socialiste, duke vendosur që të vetëidentifikohet si ‘anglishtfolësja’ që përmendi Kryeministri në fjalimin e tij –si përherë të gjatë- para grupit parlamentar.

Përmendja e emrit të antagonistit të madh, Berishës, nuk ishte për të çertifikuar atë se Doktorit i del fjala, por se blloqet ndërluftuese në PS janë gati të ‘përqafojnë’ edhe ‘armikun e jashtëm’ për të mposhtur kundërshtarin e brendshëm.

Nuk është klasikja PS-Berisha, thelbi i asaj që konfirmoi sot Spiropali me qëndrimin e saj, por fakti se pesha e Belindës ka filluar të marrë në njërën anë atë balancë që dikur në PS e siguronte pusheti, jo uniteti.

Këmbëngulja e Ramës për të mbajtur Ballukun, ka filluar të lexohet ndër disa eksponentë të PS si vendimi i Kryeministrit për të bërë koka turku të tjera. Ndryshimi kësaj radhe është se, në satërin e flijimeve kokat nuk po kërkohen vetëm për Ramën, por edhe Ballukun. Thënë me fjalë të tjera, pakënaqësia e Elisës dhe e të tjerëve nuk është vetëm me Ramën që nuk e lëshon Ballukun –si Tahirin, Beqjan etj- por me zv/Kryeministren që ka vendosur të marrë poshtë Ramën, rrjedhimisht edhe ata në greminën e postpushtetit.

Skërmitja e elitës së vjetër socialiste, e përkthyer, do të thotë: jo pse e le veten dhe ne në duart e SPAK, por pse e le veten, dhe ne, në duart e Belindës.

Është krijuar kështu blloku i socialistëve përballë grupit të bashkiakëve, ish-vartësve të Ramës në kohën kur ai drejtonte Tiranën. Kjo vihet re edhe në emërimet apo zëvendësimet e bëra në qeveri, ku në masë peshorja e pushtetit i pa socialistët nën peshë.

Çfarë ka të re brenda zhvillimeve, që i bën të ndjeshëm socialistët, ndryshe nga herët e tjera kur i njëjti Ramë vendosi se kë, si dhe kur do të sakrifikonte?

Nuk se Elisa me të tjerë u zgjuan me një kuptim të ri të shtetit. Çka ndryshon kësaj here ka të bëjë me korrozionin e pushtetit, një aromë të pagabueshme që ka fundi i tij. Ndryshe nga demokratët në vitin 2013, një pjesë e të cilëve ishin edhe të ngopur edhe të lodhur, dhe e shihinin daljen në opozitë si një weekend politik, qeveritarët socialistë gjenden para rrethanash krejt të tjera. Një drejtësi tekanjoze dhe e paparashikueshme, që ka tulatur edhe shefin e tyre, i cili shihej si i pamposhtur dhe i padënueshëm, i ka bërë shumë prej tyre të mendohen. Mendimi pa exit strategy është ushtrim intelektual, jo strategji politike. Në këto kushte, socialistëve u duhet të përgatiten për një parti dhe mjedis politik që, në vitet në vijim do të përcaktojë, jo vetëm pasardhësin në krye, por edhe atë që shpëton ose përfundon në burg. Afërmendsh, pasardhësi do të dalë nga ata që i shpëtojnë burgut.

Kush ka mundur të rrijë i patunduar nga korrupsioni i madh, mund të buzëqeshë lirshëm, më në fund. E atyre pak socialistëve mund të jetë gara për trashëgiminë. Me kushtin që të neutralizojnë forcën e parasë së madhe që komandojnë ata që do të jenë në burg dhe do ta ndikojnë garën, jo fizikisht, por financiarisht.

Të fundit