Flamuri gjerman i Verner Daum

Alfred Lela

Tre-katër flamuj të Gjermanisë në protestën e së dielës u trajtuan si ‘mish i huaj’ nga një pjesë e komentariatit politik, ai zhgani i vjetër, që lidhet me qeverinë, sa me bindje aq me interesa.

Prania e tringjyrëshit ishte një risi, duke qenë se flamujt e parapëlqyer të protestuesve opozitarë janë kombëtari, demokrati, amerikani dhe europiani.

Zëvendësimi i banderolës amerikane me atë gjermane, nuk përbën ndonjë shift në narrativën opozitare, dhe as në animin e protestuesve. Intuita kolektive e një mase, si ajo opozitare, është e ndjeshme, në kufijtë e paranojës, dhe me të drejtë.

Demokratët posaçërisht, janë hedhur e pritur, kaq me shkujdesje, e ndonjëherë me egërsi në këto 13 vite opozicion, sa shpesh e kanë ndjerë veten si të huaj, në vendin e vet dhe brenda spektrit politik shqiptar. Të ishe blu nuk ishte në modë. Të ishe rozë ishte e hatashme.

Ata janë ndeshur me deklarata bullizuese, ‘do të hani bar’, dhe sidomos me një standard të dyfishtë të përfaqësuesve të huaj në Shqipëri, apo të vizitorëve nga kancelaritë perëndimore.

Historia (apo karma) është hakmarrë në emër të tyre në raste të tilla si Yuri Kim, Gabriel Escobar, Lajcek apo dhe Mogherini. Secili prej tyre, jo rrallë, i ka skandalizuar opozitarët e Shqipërisë me qëndrime hapur të njëanshme, duke u bërë vetë bir apo bijë e një skandali.

Por kjo është e shkuara, dhe e tashmja, përgjatë vitit të fundit, ka premtuar një të ardhme brenda normalitetit për mbështetësit e Partisë Demokratike dhe opozitarëve të tjerë. Filloi e gjitha me administratën e re amerikane, pas ardhjes së Trump, instalimin e Chris LaCivita si strateg i fushatës së fundit elektorale, daljen e Ambasadës Amerikane nga zakoni një në dy statuse për ‘përmirësimin e opozitës’, dhe zero për ekspozimin e qeverisë, e me radhë.

Sigurisht, te demokratët ende ekziston një keqkuptim historik në raportin me ndërkombëtarët. Ata presin që përkëdhelja e historisë, që morën në periudhën 90-92, të vijojë pambarim, ndërkohë që kohët kanë ndryshuar dhe elitat politike botërore nuk janë më ideologjike dhe antikomuniste, por stabilokrate dhe kontraktuale.

Ky keqkuptim i bën ata, edhe të ndjeshëm edhe të kompleksuar në të njëjtën kohë, sepse e njohin sërish veten si partia që u lind nga ‘ana e duhur e historisë’. Në këtë këndvështrim, ata paketojnë edhe Partinë Socialiste, pasardhëse e PPSh, që ia masin kokën me metrin e Luftës së Ftohtë dhe vitet pas rënies së Murit.

Një qajse e tillë e shpjegon edhe ‘ndërrimin e flamujve’, i cili nuk është as shift dhe as deklaratë. Është, thjeshtë, sëmbimi historik i atyre që e shohin ende Amerikën nëpërmjet lenteve të mitingut madhështor të vitit 1991 të James Baker në sheshin “Skënderbej”, dhe Gjermaninë si të kohës kur ambasdaor i saj ishte Verner Daum.

Ky zotnia vdiq vjet në Shqipëri dhe la amanet të varrosej në tokën tonë.

Si për një hokë të historisë, dhe për të vërtetuar se pse ish-komunistët, e paketuar si socialistë, ende janë në luftë me ‘gjermanin e fundit’, asnjë prej eskponentëve të mazhorancës, kur iu kërkua nga organizatorët, nuk pranoi të përfshihej në mbarëvajtjen dhe nderimet e varrosjes së ish-ambasadorit gjerman, mik i Shqipërisë. I cili, vetëm për amanetin e meritonte një mirënjohje dhe një përcjellje të hijshme.

Socialistët, me sa duket, nuk ia kanë falur ende ‘gjermanit të parë’, Verner Daum, që ‘theu’ klonin komunist, që paraardhësit e tyre mbanin mbi bashkatdhetarët, duke i ftuar shqiptarët të hynin në Ambasadën e RFGj në korrik ‘90.

Është, në fund të fundit, një përplasje mes ‘ballistëve’ dhe ‘partizanëve’ kur vjen puna te Perëndimi.

Gjithçka ka ndryshuar dhe njëkohësisht asgjë.