Kosova, që na bën krenarë dhe xhelozë

Alfred Lela

Kosova është e re në gjithçka, përveç aspiratave. Ndërsa sot festoi 17 shkurtin e 18 viteve më pare, kur Hashim  Thaçi e shpalli, në sallën e Kuvendit të Republikës, shtet të pavarur dhe demokratik, shteti më i ri në Europë ka shumë për të shënuar. Më së pari në atë që një analist e quan ‘shteti më i vogël me demokracinë më të madhe në Ballkan’, shprehje ku nuk ka aspak lojë fjalësh.

Republika me më pak se 2 milion banorë, një pjesë e të cilëve u përkasin etnive të ndryshme, jashtë shqiptares që përbën shumicën, në më pak se 2 dekada jetë politike dhe institucionale  të përcaktuar nga intervalet zgjedhore, është kthyer në shembull për një rajon i cili te zgjedhjet ka thembrën e Akilit.

Në një ritual ‘skandinav’, Kosova i bën zgjedhjet, i mbyll në orën e caktuar, e nxjerr rezultatin deri në mesnatë dhe, mëngjesin e së nesërmes, humbësit dhe fituesi kanë shkëmbyer mesazhe urimi duke vijuar të jenë kundërshtarë, por duke njohur themelin e demokraicsë se, pa zgjedhjet e lira në mes kundërshtarët janë armiq.

Habitshëm krejt për siujdhesën tone, ku përballjet zgjedhore janë të gjata dhe sifilitëse, sa lufta e Trojës, në Kosovë, kur rezultatet nuk janë bindëse, kur mund të fusësh në to tehun e dyshimit, bëhen zgjedhje të reja.

Shpesh, habia e një vendi të shkrumbuar nga konflikti, që ngrihet mbi veten dhe nuk lë një konflikt të ri të bëhet vendimtar, ngre pyetje që nisin me si apo pse. Edhe një ngjarje dramatike, si arrestimi i krahut politik të ish-Ushtrisë Clirimtare të Kosovës, që e trysnoi peizazhin politik të Prishtinës, nuk arriti që ta minonte përballjen nëpër garat zgjedhore.

Edhe pse e plagosur nga këto arrestime, jo vetëm politikisht por mu në zemër të historisë dhe zanafillës së saj, Kosova sheh përpara duke mos e harruar se nga vjen dhe sa prej kësaj prejardhjeje i takon luftës, sakrificës dhe mbijetesës.

Është ky shpirt-sfinks që del nga hiri i betejave të historisë që shihet, jo vetëm të zgjedhjet, por edhe te skuadra e futbollit. Edhe pse i ka dhënë Shqipërisë djemtë më të talentuar të dekadave të fundit, Kosova ka mujtë me kriju një skuadër me dinjitet, që pret të luajë 2 ndeshje play off për të ëndërruar një vend në finalet e Botërorit.

Bukuria e këtij fati, apo vepre, është një gjë më vete.

Kosova është një vend serioz, një republikë në këmbët e veta, një shtet që rri në tavolinën e kombeve, si Hirushja që e ka gjetur këpucën të cilën ia pat grabitur historia.

Askund më serioze nuk është Republika se te përfaqësimi i lartë politik, shëmbëllyer në figurat e Vjosa Osmanit dhe Albin Kurtit.

Në Samitin e Davosit, ngjitur me Presidentin Trump zonja Osmani bënte krenar çdo shqiptar, me përmbajtjen e një gruaje që e di vendin e saj, me hijeshinë e një shtetareje që i ka hije vendi dhe sidomos me të vetëndjerët dhe vetësigurinë e një madame që e di se përfaqëson më të mirën e ‘fisit’ shqiptar, në kodet e të cilit thuhet se, si burrit dhe gruas duhet me u pasë hije ndeja. Ndryshe nga krerët ballkanikë, ku shqiptarët shquajnë me përulësinë deri në tokë ndaj krerëve të shteteve të mëdha, sidomos amerikanëve, Vjosa në Davos dukej sikur po rridhte forcën dhe hijen e lumit që ka në emër.

Sa për Albin Kurtin mund të thuhet shkurt se ai e ka jetuar parabolën e Vetëvendosjes, me gjasë të shpikur prej tij vetë, ‘nuk ban me e vjedhë shpinë tande’. Kjo është arsyeja se pse Kurti, në ballafaqimet me të ‘huajt e mëdhenj’, shfaqet i patrazuar-dhe kryeneç për një vend të vogël, thonë shumë. Ai e di se ATA, të mëdhenjtë, mund ta shohin nga lart poshtë për madhësinë e shtetit, por për shtatin e një burri i cili matet me karakterin, nuk kanë ç’i thonë. Si një burrë që nuk e vjedh shtëpinë dhe popullin e vet, Albin Kurti nderon veten dhe Kosovën.

Kjo është Kosova sot, gjasa e bashkimit me të cilën dikur pritej me buzërrudhje në Tiranë. Siç ka rrjedhur historia, kanë ndryshura kahjet.

Sidoqë të jetë, 18 vjeçares ‘më të bukur prej krejtve’ i urojmë mijëravjeçarë!