Flash News

OP-ED

Kur të bien të gjithë përreth Ramës, kush mbetet?

Kur të bien të gjithë përreth Ramës, kush mbetet?

Alfred Lela

Çka u duk si një hetim për korrupsion në agjencinë shtetërore të shërbimeve digjitale (AKShI) është shndërruar në një nga kërcënimet më serioze ndaj mbijetesës politike të Kryeministrit Edi Rama.

Çështja e SPAK që përfshin Agjencinë Kombëtare të Shoqërisë së Informacionit ka ekspozuar, jo vetëm një skemë të sofistikuar të manipulimit të tenderëve, pastrimit të parave dhe lidhjeve me krimin e organizuar, por edhe brishtësinë alarmante të infrastrukturës digjitale bazë të shtetit shqiptar — sisteme që mbështesin shërbimet publike, rendin, financat dhe burgjet. Mbi të gjitha, ky hetim ka rritur ndjeshëm ekspozimin politik dhe penal të vetë Kryeministrit.

AKShI nuk është një institucion periferik. Ai ndodhet në zemër të “shtetit digjital” shqiptar, duke menaxhuar platformën e-Albania, qendrat e të dhënave dhe sistemet kritike të IT-së për Policinë e Shtetit, Thesarin dhe institucionet e vuajtjes së dënimit. Për vite me radhë, kjo agjenci ka vepruar nën varësinë direkte të Kryeministrisë, me mbikëqyrje minimale dhe me një buxhet që u rrit në mënyrë të pakontrolluar. Fakti që sot ky institucion është në qendër të një hetimi penal që përfshin tenderë të manipuluar, fatura fiktive, dhunë dhe rrëmbime duhet të shqetësojë jo vetëm shqiptarët, por edhe partnerët ndërkombëtarë të Shqipërisë.

Proceset antkorrupsion ka goditur tashmë figurat kyçe të rrethit të ngushtë të Ramës. Kryetari i Bashkisë së Tiranës, Erion Veliaj, dhe Zëvendëskryeministrja Belinda Balluku — dy shtylla të pushtetit të tij — janë marrë të pandehur në afera të ndryshme, por strukturalisht të ngjashme korrupsioni. Kjo krijon një rrezik të qartë politik: në një moment të caktuar, instinkti i mbijetesës personale mund të peshojë më shumë se besnikëria politike. Secili prej tyre mund të zgjedhë bashkëpunimin me prokurorinë për të lehtësuar pozitën e vet.

Një rrezik edhe më i madh qëndron te Ergys Agasi, biznesmeni që vijon të jetë në arrati dhe që nga dosjet e SPAK-ut del si figurë lidhëse mes disa prej aferave më të mëdha të korrupsionit dhe krimit të organizuar në vend. Dosja sugjeron kontakte të tij me ish-deputetin socialist Alqi Bllako, kërcënime ndaj ish-ministrit Damian Gjiknuri, si dhe lidhje me grupin kriminal Çopja. Agasi shfaqet jo si një ndërmjetës periferik, por si nyja që bashkon politikën, biznesin dhe krimin, çka i jep peshë reale deklaratës së ish-zëvendëskryeministrit Arben Ahmetaj se ai ishte “koordinatori i grupeve kriminale” në shërbim të Kryeministrit.

Edhe më shqetësuese është se dosja e AKShI-t përmban vetëm një pjesë të vogël të materialeve që SPAK ka sekuestruar nga mjediset e kompanive të Agasit. Rreth 130 regjistrime video, të realizuara prej tij në zyrë, përbëjnë potencialisht një thesar për hetime të mëtejshme, duke rrezikuar seriozisht nivelet më të larta të qeverisë, Partinë Socialiste dhe qarqet e biznesit e krimit në Shqipëri.

Ekziston edhe një realitet institucional që nuk mund të anashkalohet. Me disa ish-ministra dhe kryebashkiakë socialistë në paraburgim ose të dënuar, dhe me drejtues të institucioneve kyçe — si Autoriteti Rrugor Shqiptar, Korporata Elektroenergjetike Shqiptare dhe tashmë edhe AKShI — në arrest shtëpie, hierarkia e përgjegjësisë po shteron. Në një moment të afërt, logjika e hetimit do të përplaset me pyetjen e pashmangshme: kush mban përgjegjësinë përfundimtare për këtë sistem?

Procesi i integrimit europian, për momentin, e frenon Kryeministrin nga çdo përpjekje për të minuar SPAK-un përmes ndryshimeve ligjore. Por ndërsa morseta shtrëngohet, gjithnjë e më shumë fati i sundimit të ligjit në Shqipëri do të varet nga presioni diplomatik ndërkombëtar, jo nga vullneti politik i brendshëm.

Çështja e AKShI-t nuk është më thjesht një histori korrupsioni në prokurime apo keqpërdorimi i teknologjisë. Ajo është një provë themelore për të parë nëse reforma në drejtësi është reale — dhe nëse zyra më e lartë e shtetit i nënshtrohet ligjit. Nëse përgjegjësia ndalet para Kryeministrit, mesazhi do të jetë i qartë. Nëse jo, Shqipëria mund të jetë, më në fund, duke u përballur me koston e një sistemi të ndërtuar mbi pandëshkueshmërinë.

Të fundit