Mamdani, Mbreti hipokrit i pakicave

Alfred Lela

Kam jetuar në Amerikë, për thuajse një dekadë, dhe e njoh atë vend sa për të kuptuar se Zohran Mamdani, përtej fasadës karizmatike dhe ligjërimit populist, përfaqëson një hipokrit. Edhe nëse i mendon seriozisht ato që thotë, impostimi i tij është hipokrit.

Së pari, është hipokrit qëndrimi i tij kryesor, që u theksua edhe në fjalimin e fitores, se ai është kryebashkiaku i emigrantëve dhe se New York-u është themeluar nga emigrantët etj. Sepse Mamdani nuk mund të ofrojë diçka që Amerika ndërkohë e ka. Askush në Amerikë, as Presidenti Trump, nuk janë shprehur kundër emigrantëve dhe emigracionit. Eshtë gjë tjetër të thuash ‘jemi kundër emigrantëve të paligjshëm; atyre që kryejnë krime, apo që vijnë si kontigjent kriminal nga vendet e origjinës’.

Nuk ka në Amerikë një predispozitë anti-emigrante, sepse ky vend është ndërtuar mbi parimet e një Krishtërimi të dhembshur, që e pranon tjetrin, por sigurisht pret të militojë nën strehën e punës, etikës dhe, ta njohë gjuhën dhe flamurin e Amerikës si të vetin. Amerika është vend i shkëlqyer, jo se është i themeluar nga emigrantët, por se këta emigrantë përqafuan të njëtin parim të Kushtetutës, se Zoti i ka krijuar njerëzit me të drejta të barabarta dhe se ‘the pursuit of happyness’ është një kërkesë plotësisht amerikane.

Nuk ka ende asnjë President, asnjë program, asnjë tezë që shkon kundër këtyre parimeve të etërve themelues, të Kushtetutës, të vlerave të përbashkëta të kombit të madh amerikan.

Për pakicën e dytë, muslimanët, Mamdani mund të flasë më me kompetencë, por kam përshtypjen se vetë statusi i tij i privilegjuar e minon gjuhën ankimtare dhe jakobine. Ai është bir i një familje muslimanësh që në ‘Amerikën përjashtuese’ u është lejuar ambicja, karriera, pozicionimi social, pavarësisht fesë, ngjyrës, prejardhjes së tyre (të dy janë profesionistë në Universitet dhe kinematografi).

Ama, Amerika, një vend të cilin po, e kanë themelur të krishterët, që kanë ikur nga një persekutim që, jo rrallë ka qenë i krishterë, ka të drejtë që në themelet e saj ta ruajë këtë arkeologji apo antropologji. Sepse parimi vlen në të dy kahjet: ashtu siç u thuhet amerikanëve të mos u mësojnë arabëve në Lindjen e Mesme demokracinë, ashtu edhe muslimanëve në Shtetet e Bashkuara mund t’u konsiderohet teprim që të presin instalimin e ligjit sharia, qoftë edhe për mardhëniet ndërmjet tyre.

This is only fair after all, isnt’ it?!

Pakica e tretë, që Mamdani përfaqëson në retorikë, multikulturalistët, janë gjithashtu bij të një agresiviteti kulturor. Sepse, me multikulturalizëm, në qarqet e Mamdanit nënkuptohet e drejta për të fajësuar Perëndimin, krishtërimin dhe vlerat e tyre disa shekullore, që përfaqësohen nga ato univesitete, ato katedrale, ato teatro, ato botime dhe ato varre, dhe për t’u kundërvënë, jo institucionet e një qytetërimi tjetër, por instinktet e tij. Në këtë përballje, institucioni me instinktin, pabarazia e lejon që edhe pala tjetër të reagojë me instinkt. Nuk mund ta fajësosh për këtë.

Pakica tjetër, ajo seksuale (apo gjinore), është edhe më e komplikuara, njëkohësisht më e çmontueshmja. E majta ka kaluar nga ‘seksi i dytë’ i Simoene de Beauvoir te ‘seksi i tretë’ i një të majte postmarksiste, post revolucionare dhe post-seksuale, duke çndërtuar personae sexuae për të ngritur një personazh (jo person) sexual, një gjini të tretë, që kërkon të njihet, të pranohet dhe të imponohet, por jo të analizohet. Të merret si e dhënë tani, njëherë e përgjithmonë. Pra, atë që ua qorton dy sexeve, e kërkon për vete.

Si e tillë, kjo gjini e tretë, e mbrojtur dhe propaganduar nga një majtizëm ekstrem, ka futur një pykë në mes dy institucioneve thelbësore të Amerikës, shkollës dhe familjes. Atë që fëmija mëson në shkollë paradite (është okay të jesh ndryshe-trans), ia çmësojnë prindërit në shtëpi (të cilët, mirë apo keq, vijnë nga dy gjinitë zanafillore dhe nga 2 mijë vjet qytetërim).

Është kjo rupture që e ka shkaktuar hutinë, jo familja me prindërit tradicionalë, jo feja, jo Amerika e ‘etërve themelues’, që Mamdani dhe ndjekësit e tij qortojnë.

Mamdani është kthyer kësisoj në një Mbret të këtyre pakicave hipokrite, që e kërkojnë barazinë, por e kuptojnë atë si sundim. Sigurisht, bashkimi i tyre ka krijuar në New York një shumicë të brishtë dhe të rrejshme, por në të njëjtën kohë, asgjë më shumë se një aparteid jetëshkurtër.

Kjo aleancë e pashenjtë, e pakicave që shenjtërojnë prirjet e tyre dhe hiqen e sillen si shumicë, është në fakt edhe shfytyrimi më i madh i trimufit të tyre në New York. Ai nuk e zgjidh problemin e së majtës amerikane dhe as botërore, i cili, si i tillë, është i pazgjidhshëm sepse e kërkon zgjidhjen te e panatyrshmja. Më shumë se kaq kërkon të luajë Zotin.

Nëse ka dështuar njëherë si ideologji (marksizmi) do të dështojë edhe me këtë interface të re. Mamdani është vetëm një simptomë, jo shpjegimi, i përpjekjes për këtë shteg të ri, për këtë botë post-seksuale.