Mbrojtësit e ‘gjinisë-mushkë’, në Tiranë dhe Bruksel, që fyejnë dhe luajnë të fyerin

Alfred Lela

Ja çfarë ka thënë Sali Berisha:

“Ambasadorit të BE i them kaq! Zotëri, ne absolutisht ne respektojmë orientimin seksual të gjithsecilit, por përpjekjet e tua për t’i imponuar shoqërisë shqiptare standarde të përkatësisë së shumëfishtë gjinore, të gjinisë në diversitet të gjerë, përveç asaj binare, dhe i them këtu, edhe në statusin tënd je binar.

Nuk merremi ne me trajtimin, ka fëmijë, ka pasur grua, ka marrë vendimet e tij më pas, siç e ka shpjeguar, se nuk dua të merrem me jetën e tij personale fare.

Kështu që ligji nuk ka asgjë të përbashkët. Le t’u thotë shqiptarëve se cila direktivë e BE bën fjalë për përkatësi të shumëfishtë gjinore. Të dalë, ta nxjerrë aty”.

Jo pak prej atyre që e lexojnë këtë do t’i kërkonin ndihmë ChatGPT, makina e re që ka zëvendësuar fakultetin e mendimit dhe ndërgjegjes kritike, por jo të gjithë e kanë këtë nevojë. Me këta të fundit, le të përdorim logjikën (common sense).

Përmbledhtazi, Sali Berisha ka thënë se z. Ambasador i BE, ka qenë ose është shfaqur si heteroseksual-duke qenë i martuar me një grua dhe pasur një fëmijë-dhe më vonë, sipas rrëfimit të tij publik, është kthyer/ndjerë/zgjedhur në homoseksual. Në kuptimin e termave ai është nën kategorinë ‘binare’ dhe jo atë jobinare, pra ai bën pjesë në një ndër 2 gjinitë e njohura. Jobinarë (nonbinary) konsiderohen të gjithë ata që e kategorizojnë veten përtej gjinive zanafillore, ndërrojnë seks, apo zgjedhin të identifikohen si çfaredo tjetër.

Nëse zgjedhim të shkojmë poshtë sipërfaqes, Berisha nuk e ka fyer Gonzaton. E kundërta, ai e ka bërë pjesë të rendit aktual të gjërave, të binaritetit. Sepse homoseksualiteti është pëlqim i të njëjtit seks, jo ravgimi për një gjini/seks të tretë. 

Berisha ka shtuar se, ne nuk merremi me zgjedhjet e askujt, se ato janë të rrafshit personal, por ama, meqë jemi në rrafshin e publikes, kërkojmë të na thuhet se ku është direktiva e BE-së për ‘gjininë e tretë’. 

Nuk është fyerja problem këtu-e para se nuk ka të tillë-por është paradoksi. Si bartës të tij, ‘të fyerit’ nuk e kanë inatin me fyrjen, por me kontradiksionin. Pikë së pari, dikush nuk mund të fyhet, ose nuk duhet t’ja lejojë vetes të fyehet, për atë që është krenar. Në kërë rast seksualitetin e tij/saj. Nëse kemi të bëjmë me homoseksualitetin në këtë rast, motoja e madhe e lëvizjes homoseksuale botërore është ‘krenaria’ (pride). Paradat ‘gay pride’ në kryeqytetet botërore, përfshirë Tiranën janë një demonstrim i përvitshëm i kësaj.

Dikush nuk mund të fyhet për atë që është krenar, por për atë që e ka kompleks. Kjo linjë do na fuste në një debat krejt të ndryshëm dhe nuk është ky qëllimi.

Për t’u marrë sërish me fyerjen, është pala që e ka bërë këtë fyerje të hamendësuar, dhe të gjithë shqiptarët që janë kundër ‘gjinisë të tretë’ që janë, në fakt, të fyerit.

Pse?

Së pari, sepse projektligji u paraqit, dhe u mbrojt, gjatë gjithë kohës, nën një premisë të rrejshme. U quajt ‘ligji i barazisë gjinore’, që do të thotë mes ‘burrit dhe gruas, kur në fakt ishte ‘i gjinisë së tretë’, pra i burrave dhe grave, me gjini ta papërcaktuar, që mund të marrë forma të ndryshme. Për këtë arsye u sajua edhe zhurma me ‘fyerje’, e cila dëshmonte, jo vetëm synimin për të fshehur fyerjen, jo atë që po pësohej, por atë që po shkaktohej, por ishte edhe një rast i mirë për të njollosur kundërshtarin, në këtë rast opozitën e Shqipërisë dhe shefin e saj.

Sepse, nuk është vetëm kompleksi që përmendëm më lart, por edhe kompleksi i anti-opozitarit. Është një përrallë e madhe ajo e tolerances, me të cilën u ka zënë goja lesh, si institucioneve të BE-së, përfaqësuesve të tyre, por edhe delfinëve të së majtës në qeverinë socialiste dhe proxy-ve të tyre në OJQ-të e Tiranës. Shihini si reagojnë sapo vërejnë grimcën e parë të mosdakordësisë ndaj ideve të tyre. Në fillim bëjnë si të fyer, së dyti nuk pranojnë të ofrojnë një sqarim (dmth transparencë-një tjetër fjalë e shenjtëruar në të folmen e tyre-neëspeak-u i woke-izmit) dhe, së treti, e kalojnë idenë e tyre me fuqinë që u jep institucioni, jo me atë të bindjes apo të dialogut.

Në kuptimin që ata kanë për botën, vetëm idetë e tyre vlejnë. Çdo kundër-ide është, ose konservatorizem reaksionar, ose fashizëm, ose mesjetarësi, ose fyerje. Ata janë në krye të një lëvizjeje që e quajnë woke (vigjilencë), por nuk i lejojnë askujt tjetër të vigjëlojë mbi idetë apo projektet e tyre.

Pra, janë ata fashistët, dhe sipas një parimi Jungian i sulmojnë tjetrit pikërisht atë që kuptojnë se kanë të vetja.

Dhe mos u gaboni, nuk janë shumicë siç hiqen. Janë magazinë pakicash të kompleksuara dhe agresive, në kërkim të një rendi botëror, që nuk rregullon botën, por ngushëllon subkoshiencën e pakicave.

Zhurma e krijuar së fundmi me ‘fyerjen’ e Sali Berishën, është një diversion i dyfishtë: goditje kundër shumicës kulturore në vend dhe pakicës në Parlament, që bart zërin politik të kësaj shumice.

Përballja është kjo: opozita politike, komunitetet fetare, një shumësi absolute e familjeve shqiptare, siç është shprehur qartë në një sondazh të fundit- në njërën anë, dhe në anën tjetër ‘të fyerit’ Rama, Gonzato, Kos dhe pionierët me shallin e woke në Tiranë dhe Bruksel.

Përpjekja e dëshirës së tyre është e qartë: pala kundër ‘gjinisë së tretë’ të pikturohet si kundërshtarë të vlerave kinse europiane, jo si mbrojtës të disa vlerave tradicionale, të shenjtëruara sa në mistikën e besimit, aq edhe në përvojën disa mijëvjeçare të institucione që kanë dalë nga shpirti, idetë dhe intuita e njerëzimit.