OP-ED

Monika më mirë se Iliri

Monika më mirë se Iliri

Alfred Lela

Titulli i këtij editoriali është njëfarë karremi. Lexuesit do të prisnin një promemorje gazetaresko-analitike që ua ndan fatin politik dy bashkëshortëve civilë, shefes së LSI dhe Presidentit të Republikës, duke referuar, në terma thuajse absolute, dallimet mes tyre dhe epërsitë e njerit mbi tjetrin.

Nuk është ky qëllimi i këtyre radhëve.

Në shumë plane, zj. Kryemadhi dhe z. Meta janë e njëjta gjë, kaq shumë të tillë sa vetëm death can do them part. Pavarësisht ndryshimeve mes të dyve, shorti politik i ka hedhur në një gjeratore jete e cila nuk mund të shkoqitet më. Ata janë Bonnie & Clyde politik i Shqipërisë.

Aty ku ndryshojnë ia vlen të theksohet, sepse kjo mosngjashmëri e rregullon disi atmosferën dhe harmoninë në kampin opozitar. Monika Kryemadhi, duhet thënë, është një partnere më e natyrshme dhe e sigurt për Luzlim Bashën se sa Ilir Meta. Nëse shefat e dy partive kryesore të bllokut opozitar janë përplotësues, Presidenti dhe ish-ministri i Brendshëm demokrat janë antagonistë.

Nëse në rastin e paraardhësit të tij, z. Berisha, Meta e pranonte rolin e violinës së dytë, kur vjen puna te Basha, Presidenti aktual do të kërkonte madje të ishte një vegël edhe më kumbuese dhe zotëruese. Një saksofon apo trombë. Nëse mes dyshes Meta-Basha janë shfaqur fërkimet; mbani mend për shembull parabolën e gënjeshtrës edhe për orën, ose lajmin ‘e pafajshëm’ se Meta mund të jetë ministër i Brendshëm apo zv/kryeministër po të dojë, Kryemadhi nuk ka zgjedhur në asnjë rast të ngacmohet me partnerin e saj opozitar.

Kjo ndoshta nuk është mirë për një pushtet të mundshëm të ardhshëm Basha-Kryemadhi, por nuk është keq në sigurimin e një kohezioni opozitar elektoral. Gjithashtu me Kryemadhin, deri diku sigurisht, Basha do të mundej të siguronte syprinën e paqetë të perceptimit se ancien regime (Berisha-Meta) po zëvendësohet nga një regjim i ri, jo vetëm në moshë, por edhe në karakter, gjini, pikëpamje dhe pse jo edhe mospërplasje.

Ajo që e siguron këtë sukeses, me sa duket, ka të bëjë edhe me mospërpjekjen e të dyve, Bashës dhe Kryemadhit për të ndryshuar njëri-tjetrin. Çka është, në fakt, thelbi i një 'martese' të suksesshme. Kryemadhi e pranon një Bashë që do ta gënjente edhe për orën, ashtu si Basha e pranon një Monikë në rolin e një ludisteje që prish makinën për idenë. Apo edhe në ndërkalljen që ajo i bën Perëndisë, në fund të fjalimeve të saj, kur u drejtohet ndjekësve me Zoti ju rujt!, duke bashkuar në një një paradigmë të së djathtës (hyjnia) dhe zhargonin paraurban të folmes së përditshme. Në fund kjo është mënyra me të cilën Kryemadhi zgjedh t’i afrohet së folmes së djathtë përqendruar te formula e Sali Berishës Zoti e bekoftë Shqipërinë!.

Në këtë kuptim Monika është më mirë se Iliri, por ndërkohë që ky shkrim i gjen një vademekum (strehë) Kryemadhit, çfarë ndodh me Presidentin Meta, që ka kaluar nga roli i kingmaker-it në atë të Mbretit dhe, aktualisht, është në kërkim të një kurore të re për kryet e tij asnjëherë të qetë?

Ditari politik

Të fundit