Rikthimi komik i një ish-kryeministri

Nga Genti Çela

Një makinë që me gjasë mban targën 007, nga ku zbriti katër herë ish-kryeministri Fatos Nano, parkoi në oborrin e një televizioni kombëtar.

Promo e intervistës pas një dekade me z.Nano, në një nga emisionet më të ndjekura televizive kishte ditë që qarkullonte e shikueshmëria mendohet të ketë qenë e lartë.

Në dukje një intervistë e qetë, e shtruar por pa të fismen që përgjithësisht kanë retro-t e kujtimeve të politikanëve të tërhequr nga politikëbërja.

Ekzil - titulli i një novele të Çehovit, të sillej ndërmend teksa dëgjohej urrejtja mes pauzash grohmësie alla gin&tonic që dukej sikur përplaseshin edhe sëkëndejmi ekranit.

Koha e daljeve të esëllta publike paskësh mbaruam dekadën e shkuar.

Monotoninë e vranë elozhet tërë harresë ndaj kryeministrit aktual, për të cilin pat thënë se e kishte marrë nga bataku me thonj të paprerë, ku jetonte si trafikant ikonash të vjedhura dhe se drejtonte partinë që ai i pasioi bash si Nexhmie Hoxha.

Tjetri thotë për të parin tek libri “Kurban” se ishte “Njeriu i katarsisit të shpifur, qeveria e të cilit mblidhte urrejtje, ngaqë s’dinte t’i bëntë gjërat si duhet, sepse Fatosin e trullos mllefi hakmarrës. E majta e Fatosit s’ishte e majtë, por hibrid mes të majtës e muhabetit për muhabet siç ishte vetë Fatosi. Shqipërisë Fatosi ia punoi keq.”  (Kurban fq 247)

(Eh, scripta manent!)

Në turbullirën e vet, shpalosej tinëz, se ambicia presidenciale qenkësh këmbyer e shitur lirë me disa leje ndërtimi për kompanitë e familjarëve të Fatosit të rilindur.

Kjo sipas gojëve të liga e të afërta e pazareve të tavolinave të Shqipërisë sonë tavolinash.

Çudia e vogël nga e mbrëmshmja, ngjan me personazhin e këtyre ditëve, sanitaren e Shefqet Ndroqit, e cila përdorej edhe nga të tjerë për të zhvatur pacientët.

Ish-kryeministri Nano, të kujton Tiren edhe sepse ishte i pari që legalizoi batakçillëkun malinj dhe e shpërndau në çdo qelizë të shtetit, nga Tiret sanitare, tek roja i spitalit e deri në sferat ku dalldisej vetë nën grahmat e papërgjegjshmërisë dehëse që zhytej kazinove të Europës.

Argumenti nga intervista, ishte se kryeministri Rama qenkësh maturuar.

Thënë kjo në kohën kur arroganca qeverisëse shprehet keqas edhe ndaj partnerëve ndërkombëtarë, e që të kujton “Viti i mbrapshtë” nga Ismail Kadare, kohën haxhiqamilse ku “Evropi nuk na do, por Peqini e Kavaja janë me ne.”

Deklaratat politike, për nga natyra janë të ndryshueshme, në varësi të momentit, qëllimit, gjendjes shpirtërore e sidomos asaj ekonomike.

Por standartet e ulëta të diskursit publik, janë gjenerator i fatkeqsive që pasojnë. Dhe këtu nuk është fjala për zhurmën e gjeneratorëve nga koha e qeverisjes së z.Nano.

Haxhiqamilsët e djeshëm dhe të sotëm, i bashkon mungesa e një ngërdheshjeje dhembshurie për vendin.

Kjo ka bërë bashkë z.Nano me kryeministrin aktual, ndoshta edhe si pasojë e Stockholm syndrome.

Ky çift, vetëm sa shton argumentat që s’kanë të numëruar dhe ndihmon shoqërinë të kuptojë zezozën ku ndodhemi, për të dalë ububushëm prej aty.