Si e duan protestën… ata që nuk duan opozitën

Alfred Lela

Kur i sheh tek japin receta barnash popullore se si opozita të rregullojë midenë e protestës, ta kujtojnë të ndjerin mjek popullor dhe pikant, Arqilenë. I bren një merak heqimësh, nga ata të vjetrit, që të gjejnë edhe ligështimin edhe pikëllimin, atë që të vjen prej trupit, por edhe prej xhanit.

Të tjerë janë si ‘shenjtja Eleonorë’, me tempullin shërues që nuk dihet çfarë është me sakatësi, tyrbe, sinagogë, kapelë apo qilar ilegal shtatzanish të padëshiruara. Janë të përhumbur kur mejtojnë se si duhet ta bëjë opozita protestën, me ç'metodologji, cilin eliksir, mu sikur Eleonora kur e shpërngulën nga gropa e Ajdinit te kodrat e Selitës.

Më të thellët ndër ta janë platonianët, hegelianët, bidojanët, betonianët, që e duan opozitën të performojë diçka mes Lepa Brenës, Dua Lipës, Jimmy Hendrix dhe Carl Orff, pra në një zhanër të pamundur, që edhe pse nuk mund të ekzistojë, duan, megjithatë, që opozita ta shpikë.

Më të hatashmit shfaqen ata që me Ramën janë, por nuk rrinë dot pa e këshilluar Berishën se si mund të rrëzohet Rama. Receta e tyre është e thjeshtë: lexoje siç e thonë, por zbatoje në të kundërtën, dhe je në rregull!

E quajnë veten skeptikë, medemek mosbesues të një opozite që nuk ua plotëson dëshirat e fella demokratike për një rotacion blitzkrieg, të shpejtë, të sigurt, si një ndërhyrje amerikane në Venezuelë.

Nuk janë skeptikë, janë anti-opozitarë. U pëlqen status quo-ja, sepse sisët e saj rrjedhin qumësht bollëku që ua bën detin kos dhe qytetin beton, ku edhe ata që nuk ndërtojnë, janë sende që përfitojnë gjëkafshë.

Ndër ‘skeptikët’, më të lezetshmit janë pasardhësit e sigurimsave, byroistëve, rojeve, magazinerëve, kuzhinierëve të Bllokut, që akuzojnë, me piskama, Berishën si komunist dhe PD si asgjë më shumë se barkushen e djathtë të zemrës së madhe të Partisë së Punës. Pra, jemi të gjithë njëlloj. Pse zihemi? Le të sillemi si lojtarë dhe të luajmë me qarin.

Të fundit, në radhën laryshe, vijnë ‘mjeshtrat e komunikimit’: arsyeja se pse duan ta pengojnë ‘koncertin’ e opozitës është si e beut piktoresk në filmin socrealist me zonjat që do këndonin në Lushnjë: në meting gjithmonë flet dikush që nuk u pëlqen. Po të ishin ata? O nëne, o nëne, edhe fjalimi i Mark Antonit mbi varrin e Cezarit do rendtte nga brigjet e Tiberit deri në breg të Lanës për të hapur gojën në mahnitje!

Me një kadencë që do i shkonte Edward Bernays, që e shpiku këtë mut zanati, spin heqimët futen në ChatGPT dhe ndërtojnë, me inteligjencë artificiale, një bejte politike ku janë vetë protagonistët dhe të tjerët spektatorët.

Hapet perdja. Ndizen dritat.

Si e duan protestën e opozitës ata që nuk duan opozitën?

Të mos bëhet fare. Protestat, në përgjithësi, i bezdisin. Nuk janë aq të shkujdesur sa thonë. Protestat u kujtojnë sa janë shitur ose tredhur. Dhe kur dikush ngrihet, kushdo qoftë, kompleksi u thotë se të kryengriturit nuk e kanë vetëm me Ramën, por edhe me ata që jetojnë nga sisët e ulkonjës së pushtetit.