Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

OP-ED

Sot në Komitetin Qendror të Cubave të Rilindjes

Politiko 9 Mars 2026, 16:56

Sot në Komitetin Qendror të Cubave të Rilindjes

Alfred Lela

Në sallën e mbledhjeve të Grupit parlamentar të Partisë Socialiste kishte rënë sot hija e vjetër e Komitetit Qendror të PPSh. Kush i ka parë pamjet e Enver Hoxhës teksa drejtonte mbledhjet e fundit të KQ, nuk mund të mos ketë vënë re se çehrja e diktatorit përshkohej nga një gri ndjellakeqe, një parlajmërim kobi, një shenjë meite që vinte nga thellësitë e së ardhmes pa të ardhme, dhe një të shkuare gjithë hije e fantazma.

E njëjta hije kishte kapluar sot Edi Ramën. Një gri prej mjegullnajash që Kadareja apo Shekspiri i përthellojnë në elsinorët e tyre, një mermer i ftohtë dhe i plasaritur sarkofagu, një shtatore që rrotullonte sytë mekanikë si bufi mitologjik, një kostum i shtrenjtë prej të cilit kishte dalë trupi në kërkim të së lirës, një Keops që u fliste mumjeve të vdekura për së gjalli, sepse asgjë më shumë se trupa të dekompozuar idesh dhe shpirtrash nuk ishin deputetët e tij sot.

Në atë panair frymësh të vdekura parakalonte sot Shqipëria e Vitit Zero, e nisur nga Edi Rama me tritol e nuk-keni-parë-gjë-akoma, mbi pallate, fate kundërshtarësh politikë e merhumësh, që vdisnin në qeli për një faturë dritash. Po mbi ato rrënoja, Edi-që-mrekullonte-Parisin, ndërtoi qindra kulla të grimasës diktatoriale, të art deco-së së tij putiniane.

Duhet gjithmonë Letërsi për t’i shpjeguar ngjarjet e tilla, si ajo sot në Komitetin Qendror të Cubave të Rilindjes që kryesonte Edi Rama. Analiza politike nuk e kap dot totalin alogjik që frymëzon marrëzinë. Në fermën e kafshëve, ku të gjithë janë të barabartë- por disa më të barbartë se të tjerët- kërkohet një projeksion oruellian, më shumë se një zgjidhje çërçilliane.

Është fantastike, dhe e mnershme në të njëjtën kohë, kur dëshmon se si Edi Rama është futur, mu si Enver Hoxha, në fazën funebre të qeverisjes. Në një zonë të ftohtë ku flet vdekja, dhe ku matjet bëhen me metrin e saj. Nuk po flasim për vdekjen që vjen me kosë, por për vdekjen politike, hija e së cilës është edhe më e e errët, duhma më kutërbuese, dhe fillon gjithmonë me atë grinë e terrorteritalit komunist, që koha e kish derdhur sot në fytyrën e Edi Ramës si një mbulesë çimentoje ikur nga fabrikat e Çarlit përmbi rrethinat e Fushë-Krujës.

Skulptura e kohës kish derdhur sot ‘enverin’ që e falte ‘beqirin’. Historia ishte përmbysur, dhe viktima nuk deklaronte para inkuizicionit: ‘partia e vet le ta dënonte’. Enverit nuk i priste sot palla e historisë në të katra anët, sepse në axhansat e bllokmenëve të rinj, Edi ishte thjesht ‘Palloshi’. Të tjerët ishin aty sa për dekorin e zisë: një tufë me lenkaçuko, palimiskra, dhe hekura të tjera të ndryshkur në ison e monofonisë.

Në Komitetin Qendror nuk dënohet kush më. Purga ka marrë fund me shokët Ilir, Vangjush, Sajmir, Lefter, Alqi e ndoca të tjerë. Ajme!

Mumjet të mos bëjnë gjumin e vdekjes. Sistemi, bie o nuk bie, kërkon koka të tjera. Disa, por jo të gjithë, janë më të barabartë se të tjerët. Në këtë numërim këtë kriter e plotësojnë vetem Edi me Belën.