Ta trajtosh PD si hot dog contest

Alfred Lela

Lulzim Basha e ka të rëndë peshën e kësaj vere. Atij i duhet që, në mos ta përcaktojë agjendën, të paktën të mos e ketë kundër atë. Për këtë ai zhvendoset nga një ngjarje politike në tjetrën me nxitimin e dikujt që merr pjesë në një hot dog contest. Siç e dime, gara të tilla nuk prodhojnë gjë tjetër veç kolesterol të keq, mbipeshë kronike dhe ekskremente.

Por, Basha nuk mund t’i dorëzohet llogarive të tilla, që janë sa etike aq edhe estetike. Atij i duhet të mbushë verën me ngjarje; anipse ato ngjajnë me simulime, apo fasada, për të përdorur të njëjtin term që ai e ka të preferuar në përballjen retorike me kundërshtarin.

I mundur jashtë shtëpisë së vet politike Basha po hakmerret duke zhvilluar beteja të pabarabarta me qëllim mposhtjen e të gjithë kundërshtarëve të vet në PD. Pasi ekzekutoi aktin e një fitoreje të paravendosur mbi Harxhin, Shehajn e Kadillin, tani sillet nëpër stinë si korbi që ndjell zi për të tjerët dhe qar për veten.

Thagma e një premtimi të vjetër shndrin mbi të gjithë racën e triumfeve të tij të një albsoc-u enverian, nga fitorja në fitorje: Ramën do ta rrëzojmë para 2025! Me këtë synon t’u thotë demokratëve të sfilitur: duroni!

Derisa të vijë triumfi, dikur para vitit ’25, ai do të arrijë një fitore të re fringo, mbi kë tjetër veçse mbi Bujar Nishanin ushtarin e vendrojës së kryetarit të Këshillit Kombëtar, një post honorifik me targë, por pa tagra.

Me Nishanin ai përmbyll purgën finale në parti, duke shpresuar gjithmonë se do jenë amerikanët që do i vënë një 'kapak floriri' kërcënuesit real të tij në krye të lidershipit të PD, Sali Berishës.

Me një parti të dhuruar nga Doktori ai do t’i mundë të gjithë brenda saj, por do ta largojë gjithnjë e më shumë formacionin politik nga arsyeja e qenies, mposhtja e kundërshtarit politik. Ky do të jetë një fund i ngadaltë, por i sigurt.

Kur të vijë shtatori dhe beteja politike të hapet e plotë para syve të publikut, Basha nuk do ta ketë nevojën e përballjeve budallaqe të brendshme. Atij do t’i mjaftojë Rama i cili, do s’do, do t’i japë luftë dhe relevancë duke e shndërruar edhe njëherë, të paktën simbolikisht, në lider kombëtar. Që prej humbjes së 25 prillit Basha ka vuajtur tkurrjen e profilit të tij në asgjë më shumë se një rival i Kadillit, Harxhit dhe Shehajt. Të shkosh nga shampanja e mbrëmjes të së dielës së 25 prillit te një muaj e gjysmë me B52-in e përballjes për të mbajtur veten në krye të partisë, është njëfarë krusme edhe për një njeri që nuk skuqet dot si Lul Basha.

Rrjedhojë e kësaj është edhe analiza e zgjedhjeve ‘qark pas qarku’, e tipit ‘t’ia varim zorrët në qafë ujkut’, ku ai ka caktuar humbësit e zgjedhjeve për të bërë analizën e humbjes. Çfarë tjetër mund të thonë vartësit e një shefi që e ka varur gjithçka te slogani ‘ne fituam zgjedhjet, por na i vodhën’.

Artikuluesi i një teze të tillë, që do të gjëmojë për katër vjet shesheve, foltoreve dhe paneleve televizive nuk mund të kërkojë që 'kapitenët' e tij të dalin jashtë kornizës së këtij justifikimi. Nuk mund të presësh, ta zëmë, nga Tomorr Alizoti apo Edmond Spaho që të dalin në përfundime të ndryshme nga ai i shefit të partisë.

Analiza në PD është e llojit më të veçantë në partitë politike të botës: bëhet për të thënë një gjë që tashmë është artikular si e pakundërshtueshme nga lidershipi. Jo në formë më të butë se sa ‘ata që thonë se ne kemi humbur i shërbejnë Edi Ramës dhe duhet t’i lëmë në mjerimin e tyre’.