Viti kur Rama kërkoi ‘timonin vetëm për vete’, dhe koha kur fshiu numrin e shasisë

Alfred Lela

Në zgjedhjet e vitit 2017, Edi Rama e kërkoi për vete dhe i vetëm timonin e qeverisë. Katër vjet para kësaj ai u stërmundua për një koalicion të gjerë, ku futi- me lutje- edhe Ilir Metën, kundër të cilit kishte nxjerrë trupat në shesh më 21 janar, por edhe 'qelbësirat' e kërkuara nga një analist pranë së majtës. Historia e gjatë shkurt, Rama i thirri, i mbajti dhe i shtoi ‘qelbësirat’, por me shprehjen ‘timonin për vete’ ai kishte në mend me shume se kaq: një qeverisje gjithnjë e më apolitike, përherë e më atipike.

Fundet dhe fillimet e viteve kanë zakonin e bilanceve, dhe një të tillë mund të bësh edhe për Edi Ramën. Nuk ka rëndësi sasia, edhe pse bilancet janë kualifikim apo renditje numerike, por cilësia.

Nëse operon me numrat, mund të thuhet se Edi Rama ka humbur pjesën më të madhe, apo kryesore, të ekipit me të cilin erdhi në pushtet në vitin 2013. Pavarësisht kësaj, këmbëngulja e tij është numerike dhe shprehet në marrëzinë e deklaratës se nuk i bëhet vonë kush bie në burg, sepse socialistët janë 800 mijë.

Ai refuzon numeralin e arrestimeve dhe hetimeve të ministrave, deputetëve dhe bashkpunëtorëve të afërt, sepse ai beson se në Shqipëri, rrjedhimisht në qeveri, ka rëndësi vetëm ai. Edhe pse bie në paradoks, duke pretenduar se vetëm ai ka rëndësi dhe ai i bën zgjedhjet, por duke refuzuar të mbajë kostot e tyre. Si bir i ketij paradoksi ai shfryn përpara në krye të një karvani që po sfilitet dhe zvogëlohet, jo nga kundërshtarët, por nga veset dhe babëzia.

Shprehja e Ramës ‘qentë le të lehin, karvani të shkojë përpara’, as mund të përdoret më. Numri i 'qenve' po shtohet, por po zvogëlohet karvani. Jemi thujase në pikën e thyerjes, kur në krye të karvanit mund të mbetet i vetëm, me timonin e 12 viteve në dorë dhe jo shumë për të treguar, veç qeverisë që i ka rënë. Por, Edi Ramës nuk i ka rënë vetëm qeveria, në kuptimin e numrave, atij i ka rënë kuptimi politik, arsyeja se pse bëhen garat, fitohen zgjedhjet dhe ndërtohen koalicionet apo qeveritë në demokraci.

Vullneti i 83 mandateve parlamentare të sovranit, me të cilin kuturisi të ngushëllonte veten në mesazhin e fundvitit është një iluzion. Në një demokraci të njëmendtë, vullneti i sovranit transferohet te deputetët, të cilët formojnë qeverinë, e cila më pas funksionon sipas disa standardeve të paracaktuar, disa prej të cilëve të shkruar, disa jo.

"Qeveria Rama" prej kohësh nuk funksionon si e tillë, çka e bën edhe përrallën me '83 mandatet e dhëna nga sovrani' një dokërr hinit para oxhakut surrelas dhe surreal të fundvitit.

Dy zëvendës kryeministra, disa ministra kyç, ndër ta një i Brendshëm, kryebashkiaku i metropolit, disa deputetë dhe disa prej bashkëpunëtorëve më të ngushtë, formalë dhe informalë, e bëjnë Ramën kryeministrin më të dështuar të shtetit shqiptar që nga 1912-a. Ai mund të mbajë pushtetin, edhe pasi ka humbur kuptimin e tij, dhe vetë fakti që e bën këtë dëshmon, se qeveria nuk buron nga sovraniteti i votes, por bash nga mungesa e tij.

Thënë në terma të makinerieve, Edi Ramës i është fshirë numri i shasisë. Ai mund ta ketë ende timonin e marrë në 2013, por nuk ka më një makinë të identifikueshme si ‘qeveria e Partisë Socialiste’. Paktin e lidhur në Shkodër në vitin 2013, me socialistët e Ilir Metës dhe ata të Europës, për një qeveri të majtë ‘të popullit’, ai e ktheu shpejt në përbetimin për ‘aleancën e qelbësirave’.

Gjatë gjithë kësaj kohe, nën këtë targë, ka fituar shumë financiarisht, është fuqizuar shumë në numra kategorikë, por ka humbur shumë më shumëçka tjetër. Ajo që Sali Berisha, në vitin 2017, perifrazoi si ‘narkoshtet’, tashmë është bërë kryetemë dhe kryetitull i shumë mediave të huaja, nga Jugu i Europës në Veri të Amerikës.

Gjasat janë që Rama të bëjë atë që din më mirë: të ndërtojë qeveri laramane, publicitare, të pakuptimta duke kujtuar se, me mungesën e kuptimit do të vijojë të hutojë publikun dhe partnerët. Një kurth, sado i elaboruar, nuk mund të funksionojë pa fund. Dhe në atë fund ka arritur Rama. Që do të thotë, një qeverie re ‘spektakolare’, nuk mund ta fshehë më, as kokën e problemit, as atë se problemi qelbet dhe zgjidhet nga koka.

Qeveria e Partisë Socialiste nuk ka më një numër shasie. Ajo është një makinë me të cilën mund të bredhësh në lagje, por nuk i kalon dot kufijtë dhe doganat. Ajo nuk mund të identifikohet më as si qeveri, as si e Partisë Socialiste, as si e Shqipërisë, por si një sekt i vogël i kapur te pushteti me mjete dhe metoda apolitike. Si i tillë, çdo ditë në pushtet është një lajm i keq për qeverisjen, Partinë Socialiste, dhe sidomos Shqipërinë.

Për ata që pyesin “cila është alternativa?”, u duhet përgjigjur, si të gjithë xhepistëve, që nuk kanë hallin e vendit, por të fijeve që u priten nëse Rama bie. Alternativën e nxjerr gjithmonë një proces zgjedhor i ndershëm, pa ndërhyrje, pa forcë dhe pa qelbësira!