Klubi 500, dhe radha jonë!

Nga Grigels Muçollari

Ka disa njerëz që janë të lumtur me gjendjen që po kalon Shqipëria, dhe do të dëshironin që punët të vijojnë pikërisht kështu. Kjo është situata ideale për ta. Eshte stacioni idilik i endrrave.

Korrupsioni vijon, ata nuk hetohen. Goditet opozita.

Zbulohen lidhje të krimit të bandave me funksionarë të lartë, dënohet me burg deputeti i PD për një konferencë shtypi.

Në çdo sektor gjurmët e abuzimit janë të mëdha, dhjetra e qindra milionë euroshe. Flet “Der Spigel” për aferat, qarkullon këtu tek ne si libër i verdhë, nuk e jep asnjë media e rendesishme.

Ndërsa kur një portal periferik latin, australian, apo aziatik thotë diçka për turizmin këtu, ky më tej përhapet në headlinesat e gjithë televizioneve. Bombardim.

Në spitale mungojnë ilaçet, pensionistët janë më keq të paguarit në Ballkan, varfëria gati ka kapur gjysmën e popullsisë, po propaganda, industria kryesore e vendit, sjell realitet suksesesh e arritjesh të papara ndonjëherë. Ai ka firmosur vetë dhe ka insistuar që të bëhet inceneratori i Tiranës, del e thotë sot s’kam lidhje.

Dhe shpresë, drejtësia e re dha vetëm për ata.

Për Edi Ramën, Erion Veliajn, ministrat e rrethin e tyre të ngushtë.

Këta tipa, janë në ekstazë, janë në kulmin e kenaqësisë. Këta, po t’i bësh bashkë, përfshirë rrjetin e tyre të klientelizmit bizneso-mediatik, nuk janë më shumë se 500 frymë.

Këta duan që Shqipëria të vijojë kështu siç është. Të mos ketë asnjë ndryshim.

Sipas censusit të fundit, i kontestuar nga shumë drejtime, në Shqipëri jetojnë rreth 2 milionë e gjysëm njerëz.

2 milionë e gjysëm banorë mund të jetojnë më mirë, në një realitet ku të ketë paga më të larta, taksa më të ulëta, pensione më të mira, më shumë shanse, më shumë drejtësi e
barazi para ligjit, më shumë liri, më pak censurë e diktat të propagandës.

Kjo nuk ndodh, se nuk duan grupi i 500 vetëve.

Dhe kjo histori po bën 12 vite.

Ata që e dëshirojnë Shqipërinë siç është tani, praktikisht pronë e tyre, me në krye Edi Ramën, kanë bërë e do të bëjnë çdo gjë që të mos e humbasin këtë privilegj.

Sepse jetojnë mirë e të lumtur, dhe sepse kanë panik nga bëmat e tyre që do të gjykohen një ditë, kur të mos kenë më pushtet për të urdhëruar drejtësinë.

Kur të mos kenë më imunitet, pandëshkueshmëri.

Pra, e duan kështu siç është, nga qejfi dhe nga frika.

Kuptohet se “grupi 500”, ka jo pak gjëra në dorë. Mediat, ekonominë, dhe të gjithë instrumentat e persekutimit e ndëshkimit të kundërshtarëve.

Po në çdo rast, ata do ta humbin betejën me pjesën tjetër. Mjafton të ketë një zgjim, një ndërgjegjësim, që qytetarët nuk kanë pse të sakrifikojnë ditët, jetën e të ardhmen e tyre, për rehatinë e 500 vetëve.

Në momentin që njerëzit do ta kuptonin se është “radha jonë”, Goliathi nuk ka më fuqi, dhe ngjan me një liliput para Davidit.

Radha jonë, po vjen. E ka nisur rrugën.