Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

KRYESORE

Profil/ Ora e orëndreqësit nuk vdes kurrë

Politiko 4 Korrik 2017, 17:09

Inva Hasanaliaj/ Politiko.al

Zhvillimi i teknologjisë na ka bërë të harrojmë profesione ikonike që para disa vitesh, jo shumë larg nga kjo kohë dixhitale, ishin pjesë e përditshmërisë tonë. Megjithëse nga disa konsiderohet profesion i lënë në harresë, është dikush i lidhur fort pas këtij mekanizmi që mat kohën. Në një rrëfim të veçantë për Politiko.al, “Usta Jani” siç e thërrasin zona përreth, tregon për zanatin e tij si orëndreqës, një zanat qe ka zgjatur 14 vite . Ustai i vëndosur në Tiranë tregon se ky nuk është një zanat i trashëguar nga familja dhe madje babai i tij ka qenë rrobaqepës.

“Gjithmonë zanati yt të duket më i vështirë dhe babait tim i dukej më i vështirë. Ai nuk dëshironte që unë të behesha rrobaqepës. Por kishte një mik që ishte orëndreqës dhe më çoi atje. Aty shkova që fëmijë dhe mësova deri sa dola me dyqan më vete,” tregon ai ndërsa duket shumë i kënaqur me këtë vendim që kishte marrë.

Me kalimin e viteve dhe me zhvillimin e mekanizmit të orës, edhe ky profesion (zanat) ka ndryshuar.

"Puna ishte më e vështirë më përpara sepse duhet të bëje modifikime dhe shumë gjëra të tjera ndërsa tani çdo gjë është e gatshme . Kjo i bën riparuesit më tepër montator sesa riparues. Edhe koha që i duhet t`i kushtojë riparimit të orëve ndryshon . Ka disa raste si përshembull orët automatike me vetëkurdisje që janë pak më të ndërlikuara . Sigurisht që ka edhe orë të cilat nuk i bëjnë dot të gjithë orëndrqësi, i bëjnë vetëm të vjetrit,” tregon Jani me keqardhje për numrin e vogël të orëndreqësve që kanë ngelur tani.

Kostot e rregullimit të orëve janë minimale, edhe pse ndonjëherë ustai shpesh është ndeshur me orë luksi, markat e të cilave kanë pushtuar botën. Mirjani i cilëson disa klientë si të “fiksuar” dhe na bën kështu të kuptojmë se nostalgjikët e orëve mekanike nuk zgjedhin të shkëputen lehtë prej tyre. Mosha nuk ka të bëjë, sepse midis tyre ka klientë të rinj përgjithësisht djem që janë klientë të rregullt. Në mesin e klientëve të tij ai thotë se nuk mungojnë as njerezit e njohur për publikun, madje edhe deputete.

“Njerezit përsëri e duan orën në dorë, sado që të ketë telefonin, ora është bizhu. Më tepër e mbajnë për bizhu sepse duket dora bosh. Jo për të kontrolluar orën por më tepër sepse ora është si puna e veshjes nuk e zëvendëson dot.”

Edhe pse vitet kalojnë ai nuk e sheh me pesimizëm të ardhmen e këtij profesioni. Zanati sipas tij nuk vdes kurrë, por e vetmja keqardhje për të është sepse brezi i ri nuk e shikonsi profesion këtë zanat. Është një profesion që kërkon shumë kohë dhe impenjim për këtë gjë njerëzit nuk kanë interes. Ata duan të shpërblehen shpejt madje pa pasur ose pa krijuar një farë eksperience por ky është një profesion që sipas tij të kërkon shumë kohë. Është përpjekur që këtë profesion ta trashëgojë brenda familjes së tij por thotë se djali nuk ka pranuar. Për të ishte një profesion që i jepte shumë pak komoditet dhe preferoi të vazhdonte Financë. Mes përpjekjeve për ta tërhequr të birin drejt këtij zanati ai thotë se ka përdorur edhe fitimet të cilat do t`ia jepte të gjitha të birit por asgjë nuk pati sukses. Çdo gjë ka ndryshuar me kohën madje edhe klientët që për të duket se janë përmirësuar.

Në krahasim me vitet e para kur ka punuar ai tregon se klientët ishin më të vështirë kjo ndoshta edhe sepse orët nuk ishin shumë të përhapura. Kishin gjithmonë frikë se mos ndoshta orëndreqësit do të merrnin një pjesë të orës së tyre për ta vendosur te një orë tjetër por kjo lloj paranoje duket se është zbehur. Ustai thotë se deri diku kjo është e vërtetë sepse ka disa lloj personash që për shkak të padijes bëjnë këto veprime të cilat në fund dëmtojnë profesionistët si ai, duke përmbyllur kështu rrëfimin e tij, me shpresën që ky profesion nuk do të harrohet.