Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

KRYESORE

Protesta e opozitës nuk mund të jetë një deja vu

Politiko 8 Janar 2018, 18:45

Protesta e opozitës nuk mund të jetë një deja vu

Gentian Gaba

Viti politik 2018 fillon me një deja vu. Shumë kush do të kete thënë "e dija!". Ka pasur një ditë si kjo e sotmja në fillim të vitit 2017. Janari i shkuar filloi pikërisht kështu, me thirrje për protesta. Sot, një vit më vonë, jemi përsëri përballë një thirrjeje të ngjashme.

Ky nuk është hiç një vit i ri; është një vit i përdorur!

Nuk mund të ishte ndryshe. Ka një “mëkat origjnal”, ose stërgjyshor, që po cënon jetën politike të vendit dhe ky është procesi zgjedhor i 25 qershorit. Çdo gjë është një mbivendosje e asaj date, ose e kronikës së vjedhjes së paralajmëruar të zgjedhjeve. Ajo që kishte ndodhur më parë, kanabizimi i Shqipërisë dhe kriminalizmi i policisë (rënia masive e euros, vrik pas ditës së zgjedhjeve), krijoi kushtet për atë që do të ndodhë këtë janar.

Kjo është nyja gordiane që mban peng Mazhorancën; është shpata e Damokleut mbi ish-ministrin e Brendshëm, e rrokopujës baliljane dhe habiljane, dhe si pasojë është pesha e mëkatit mbi vetë Kryeministrin, i cili nuk mund të mos dinte.

Kjo është arsyeja pse pas 100 ditësh nuk qeveris dot. Është makthi që vjen pas damkës së qershorit dhe dosjes së Katanias; frika që një ditë dikush do të vijë dhe do t’ia marrë zyrën e dekoruar sipas shijeve të tij.

Frika e Ramës po mban peng vendin.

Po mban peng ekonominë dhe investimet e huaja; “magjirat” që synon të bëjë me Partneritetin Publik Privat nuk janë zgjidhje, janë thjesht një mënyrë ekstravagante për të fshehur borxhin publik (këtë e thonë FMN dhe Banka Botërore), dhe për t’ia lënë këtë barrë qeverisë pasuese dhe brezave të ardhshëm. Sakaq Bujqësia, sektori strategjik në të cilin punësohen gati gjysma e qytetarëve, dhe mbi të cilin Shqipëria mund të hedhë hapat për një ekonomi më të fortë, mbetet vetëm subjek i retorikës dhe i konferencave. Në 2018 mbështetja ndaj Bujqësisë do të jetë ende qesharake, mjafton të kujtojmë se Maqedonia shpërndan 150 milion euro grante dhe subvencione për fermerët e saj; fermeri shqiptar merr vetëm lëmoshë.

Një tjetër frikë e Ramës është dalja jashtë kontrolli e një tjetër partneriteti që kishte thurur për ardhjen në pushtet në mandatin e parë dhe të dytë: institucionalizimi i marrëdhënieve midis krimit dhe politikës. Politizimi i krimit, me futjen e individëve me rekorde kriminale në parlament; dhe kriminalizimi i policisë, (sipas SHISH 128 efektivë u implikuan me kanabizmin e vendit), janë një faturë që herët apo vonë Kryeministri do të shlyejë.

Midis ekonomisë dhe krimit, ka një gurgule që quhet qeveria “Rama 2” e cila përpiqet të bëjë sikur po bën; dhe kjo paralizë që prodhon vetëm një diarre verbale në “ERTV” është thjeshtë pasojë e frikës, e asaj ndjenje instiktive dhe atavike që bllokon veprimin.

Kjo frikë prej së panjohurës, e asaj që mund të vijë si pasojë e “mëkatit origjnal”, po mban peng jo vetëm Ramën, por gjithë vendin. Për këtë arsye protestat e Opozitës janë jetike për të rindezur këtë mekanizëm të bllokuar. Protestat duhet të vijnë si shuplaka të forta, si ato goditje që i jepen një personi në gjendje ankthi dhe “shock-u” për ta sjellë në vete. Ndoshta ato nuk do të prodhojnë zgjedhje, ky rezultat do të ishte maksimal, por jo real, në këto ditë të para të janarit, gjithsesi duhet të prodhojnë një përmirësim të domosdoshëm për një vend që nuk mund t’i lejojë vetes një qeveri të fjetur.

Në këtë pikë, dhe në këtë ngërç, ajo që kërkohet janë njerëzit; qytetarët kanë nevojë për zëra që të artikulojnë këtë pakënaqësi të oboboshme dhe ulëritëse; dhe ky është pikërisht momenti në të cilin protesta e Opozitës duhet të bëhet edhe propozim, pra alternativë.

Pa të do të ishte thjesht një deja vu.

Politiko.al