Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

KRYESORE

Pse duhet “sfumuar” 29 nëntori

Politiko 27 Nëntor 2017, 15:36

Naum Mara

Në një ditë dimri, nga këto të ftohtat e Kanadasë, më kishin ftuar në një mbrëmje italiane me “mëmëligje”. Nuk e pata refuzuar ftesën e mikut tim Salvatore, edhe pse njihja vetëm të vëllanë dhe një shok të tij. Ishin të gjithë burra, abrucezë dhe kalabrezë, siç ishin shumica e emigrantëve italianë të zonës së Niagaras. Provova për herë të parë mëmëligje (polenta) të hedhur nga kazani në tavolinë dhe ku gjithsecili “priste” me pirun nga një pjesë të zonës së tij. Ishte një mëmëligje plot salçiçe dhe djathë, dhe vera gjithashtu ishte e mirë.

Por më shumë më bënë përshtypje bisedat e tyre gazmore dhe dashamirëse. Thuajse të gjithë kishin qenë të rinj në kohën e Luftës së Dytë dhe abrucezë ish-fashistë ose simpatizantë të Duçes. Ngacmoheshin me ish-komunistët duke qeshur, duke pirë verë dhe duke ngrënë ç’ka ishte shtruar bujarisht në tryezë. Kishin emigruar në vitet ’50 dhe një pjesë punonin ende në bizneset e tyre, ndonëse i kishin kaluar të 70-tat.

Kur u ktheva, rrugës mendoja për sherret tona të përhershme mes partizanëve dhe ballistëve, si dhe, a duhet quajtur apo jo 29 nëntori si Dita e Çlirimit të Shqipërisë.

Eshtë e vërtetë, që emigrimi në një vend të huaj dhe tolerant si Kanadaja, krijon kushte për paqe mes bashkëatdhetarëve që vijnë nga “fronte” të ndryshme ideologjike, por “paqe” kanë bërë edhe italianët në Itali, edhe spanjollët në Spanjë edhe grekët në Greqi. Krerët politikë duke filluar nga De Gasperi, Frankoja, Berlinguer, Amato, Karamanlis kanë kontribuar në arritjen e “paqes sociale” edhe pse gjatë luftrave civile kanë qenë në anë të kundërta të barrikadës.

Sinjale të tilla kanë qënë shumë të pakta nga krerët e politikës shqiptare. Paqja mes të persekutuarve nga Diktatura me persekutuesit ende nuk është arritur. Po ashtu ajo mes “ballistëve” dhe “komunistëve”, apo edhe ajo mes trashëgimtarëve të partizanëve dhe trashëgimtarëve të kolaboracionistëve. Mbi kokat e të gjithëve, pa arsye të forta, qëndrojnë etiketimet me ngjyrim negative, “komunist”, “ballist”, “zogist”, “kolaboracionist”, “bllokmen” etj.

Mbi këtë përçarje shpesh kanë bazuar edhe fushatat e tyre elektorale partitë kryesore politike duke dëshmuar se nuk iu intereson paqja përfundimtare brenda kombit (e kam fjalën për shqiptarët brenda kufijve të Shqipërisë, se ajo e plota kombëtare duhet të kalojë proceset e saj në Kosovë, Maqedoni dhe gjetkë).

Siç e ka theksuar në një shkrim të disa viteve më parë gazetari Arben Kallamata, janë pikërisht ata, që sot janë në pushtet dhe deri diku trashëgimtarë edhe të pushtetit të kohës së Diktaturës, që duhet të hedhin hapin vendimtar.

Kokëfortësia e treguar për t’i thurur himne Luftës Nacional-çlirimtare dhe për të përkujtuar me pompë përvjetoret e formimit të brigadave apo çlirimit të qyteteve është jo vetëm tejet e stërzmadhuar, por mbi të gjitha e dëmshme për Shqipërinë. Eshtë e projektuar të shtojë urrejtjen. Nuk e kam fjalën as të harrohen dëshmorët dhe as ata, që vërtet luftuan. Shteti duhet të vazhdojë të japë pensione për familjet e dëshmorëve dhe për veteranët.

Por data e 29 nëntorit, që shënon largimin e ushtrive pushtuese nga Shqipëria, u kremtua si dita më e rëndësishme në historinë e Shqipërisë pikërisht për faktin se solli në fuqi një qeveri komuniste, udhëheqësen e organizimit më të fortë ushtarak shqiptar në Luftën e Dytë Botërore. Pra, një ditë festive për ata që morën pushtetin dhe më pas e quajtën si formën më të lartë të Demokracisë, nuk mund të jetë një ditë festive për të gjithë. Për një pjesë jo të vogël të popullit ishte një ditë, që ju solli po aq vuajtje sa pushtimi. Po të llogarisim edhe vuajtjet nën Diktaturë të të gjithë shqiptarëve vlerat e saj zvogëlohen akoma më shumë.

Për këto arsye, festimet dhe rëndësia e 29 nëntorit duhen “sfumuar”. Ajo ditë nuk ka pse të jetë ditë pushimi, por të jetë e krahasueshme për nga rëndësia me data të tjera historike të popullit shqiptar, si Besëlidhja e Lezhës, Lufta e Vlorës apo ngjarje të tjera të këtij rangu.

Mund të krijohet një ditë e veçantë për veteranët, ku duhet të nderohen të gjithë ata, që kanë luftuar kundër të huajve, ose edhe në formacionet ushtarake në kuadrin e NATO-s, ku janë kryer luftime.

Eshtë koha, kur presidenti Ilir Meta, të shtojë vizitat në trevat ku jetojnë shqiptarët, por të rrallojë pjesëmarrjen në festimet e tepruara “alla Parti e Punës” me shami të kuqe në qafë.

Të njëjtën gjë duhet të bëjë edhe kryeministri Rama.

Për të luftuar mendësinë “armiqësore” ndërmjet grupimeve politike dhe shtresave të popullsive shqiptare duhet nisur nga paqja.

Për këtë duhet vullnet i mirë. Ashtu siç e kanë pasur europianët e tjerë.