Flash News

KRYESORE

Qeveria e qelbësirave

Qeveria e qelbësirave

Gentian Gaba

Një stuhi perfekte ka goditur qeverisjen e dytë të Edi Ramës. Një vjeshtë e nxehtë që filloi me një Audi të zi, e cila mori përpara policinë në Elbasan, dhe kulmoi me Audin e zi, që lidh me një fill të rrezikshëm Saimir Tahirin me një trafikant droge (që për fat të keq është kushëri, blerës i makinës, bashkpërdorues dhe donator bizhush). Në mes, për ta bërë edhe më të rëndë këtë muaj, qëndrojnë deklarata e Ambasadorit Lu, fotografitë e Ramës dhe ministrave të tij me disa të dyshuar në Shqipëri dhe të kërkuar ndërkombëtarisht, dhe masakra e Lushnjes. 

Le të kthehemi te veturat. Këta dy Audi, simbolikisht, hapin dhe mbyllin ciklin e hashashit në Shqipëri. Audi i Habilajve përfaqëson zanafillën e marrëdhënieve të ngushta midis strukturave shtetërore dhe trafikantëve, ndërsa Audi i Elbasanit përfaqëson epërsinë që kriminelët morën mbi shtetin si rrjedhojë e Audit të Habilajve. 

Një determinizëm i frikshëm bëri që këto dy makina të përplaseshin në mesin e dy mandateve të Edi Ramës për të thyer “moshën e pafajësisë”, dhe për t’i dhënë fund lojës së shkarkimit të fajit tek LSI, PDIU apo te Berisha, si përherë fajtori i vetëm në këtë vend. 

Përplasja simbolike midis dy makinave shënon fundin e ciklit të hashashit, sepse ata që lejuan lulëzimin e tij në çdo cep të vendit, kuptuan se nuk mund të kontrollonin dinamikat e errëta që nënbota menaxhuese e kësaj lënde dikton. 

Përhapja në nivelet rekord të vitit 2016 bëri që “xhindet e dala nga shishja” të thyenin raportet midis krimit dhe politikës. Nëse në një fazë të parë politika i shfrytëzoi për interesa elektorale; me epërsinë ekonomike të fituar nga trafiku, cubat po kërkojnë një fetë akoma më të madhe të tortës publike ose tepsisë; jo vetëm përfaqësimin indirekt, por influencë të drejtpërdrejtë te ligjbërësit dhe ligjvënësit; jo aleancë, por 'qeveri të qelbësirave'.

Duke vëzhguar shtjellimin e kësaj historie, të lind ideja se ekziston një botë e diferencuar nga kjo jona, me hierarkitë dhe organizimin e vet; e cila nuk njeh gjykatë administrative apo civile, nuk rregullohet nga ligjet dhe nga kushtetuta, por  nga forca, gjaku dhe plumbi. Këto dy botë kanë nisur të përplasen dhe të nxjerrin në dritë të diellit fijet që i lidhin, ky i kësaj jave është vetëm fillimi.

Këtej e tutje, nuk do të ketë propagandë, retorikë apo gënjeshtër që të mohojë çdo gjë që ka ndodhur në këto dy vite, pavarsisht se si do të shkojë çështja e ish-ministrit, pasi përplasja midis dy makinave Audi nuk mund të lërë timonierin të paprekur.

Ndoshta jemi në vitin zero, dhe Saimir Tahiri është njeriu i këtij viti. 

Kur zërat përtej kanalit të Otrantos i shqiptaun emrin, kur prangat e fletët e arrestit u shfaqën, sa për t’i thënë se kishte ardhur koha për të lënë skenën, Tahiri vendosi të luftonte nëpërmjet kërcënimit. Pikërisht atë kërcënim që deus ex machina i Rilindjes i bëri opozitës në vitin 2013, e cila e akuzonte për kriminelët që kishte futur në Parlament: Nuk keni parë gjë akoma. 

Shprehja latine “simul stabut vel simul cadent”, (bashkë do të qëndrojnë ose bashkë do të bien), përmbledh më së miri frikën e Ramës.

Akti i rebelimit të Tahirit e ndryshoi politikisht situatën. Me jo-në që Rama përgatitet të japë të mërkurën në seancën plenare, do të shndërrohet de facto në një bashkëfajtor që merr përsipër, jo vetëm mbrojtjen ligjore, por edhe politike të deputetit të Tiranës. 

Ironia e fatit është se këtë herë Rama është i dënuar të bëjë diçka që nuk ka bërë kurrë gjatë karrierës së tij politike: të mbajë pranë dikë edhe pasi e ka përdorur.

 

Të fundit