Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

KRYESORE

Reportazh/ Kilometrat e urrejtjes dhe dashurisë

Politiko 21 Prill 2018, 19:24

*Nga Xhuliana Jakimi

Po të mos ishte për familjen, nuk do e merrja mundimin të bëja 4 orë rrugë mes gropave, pluhurit dhe rrezikut në kthesat e frikshme që u kanë marrë jetën dhjetra udhëtarëve.

Nga Kthesa e Kamzës deri në Milot, nëse je shumë e lodhur, edhe e bën një orë gjumë, pastaj nuk mundesh më. Jo se nuk do, por s’të lënë tronditjet.

Shkopeti është pikëndalesa e udhëtarëve. Për shoferët nga Peshkopia, Maqëllara, Shupenza e Bulqiza, një nga lokalet e Shkopetit (ku zakonisht konsumohet pilaf me djathë të bardhë të zonës), është burimi i energjisë. Aty ndodh të shkëmbehemi me të njohurit që ikin në Tiranë ose kthehen në vendlindje.

Më së shumti udhëtoj me furgonë, e ndonëse dua ta shijoj, shpesh rruga kthehet në torturë, sidomos kur ulem në ndenjëset e fundit.

Këtë herë pata 'luksin' të udhëtoja me makinë dhe kushërinjtë, sigurisht, do i plotësonin ‘tekat’ e mia.

“Dua të shijoj natyrën. Ndalemi pranë liqenit. Dua ta shoh nga afër”, u thashë.

Ndaluam. Frynte një erë e lehtë. Përballë kishim liqenin e rrethuar nga malet e larta, te mbulua me pemë, e vende vende të zhveshura.

“Është kaq bukur…kaq bukur saqë më vjen keq që s’kanë investuar për turizëm”, po iu thoja kushërinjve, të cilët nuk reagonin fare. Ata bëjnë çdo javë rrugën Dibër-Tiranë, saqë nuk iu bën më përshtypje asgjë. Për ta rruga është kthyer në makth.

Rrugës, çka bien në sy janë lapidarët e shumtë, kryesisht në kthesa të rrezikshme. Sidomos në dimër, kur ngrin ose kur bie shumë shi, rruga mund të kthehet në çdo moment në ‘xhelatin’ e udhëtarëve.

Pas rreth dy orësh rrugëtim po i afroheshim Burrelit. Vetëm një tabelë e vogël ku shkruhej emri, të bënte të kuptosh se arritëm në qytet.

Një qendër e vogël, e zhurmshme, me disa lokale rreth e rrotull, ku më së shumti qëndrojnë djem ose burra.

Pasi pimë një kafe të shkurtër në Burrel, u nisëm drejt Klosit. Rruga ngjante si e arnuar, e në ca vende e shqepur keq. Makina lëkundej nga gropat. Para nesh pamë një mjet të ndaluar dhe ca burra që po përpiqeshin ta rregullonin.

“Nuk është hera e parë që ndodh. Sa herë që udhëtojmë shohim një makinë anash rrugës të çmontuar”, më tha një nga kushërinjtë. Në fakt, edhe mua më kishte ndodhur gjithmonë t’i shihja.

Megjithatë këtë herë kishin bërë një ndryshim të vogël. Gropat e dikurshme me pellgje ishin mbuluar me ngapak zhavor. Makinat nuk do notonin apo fundoseshin në to. Maksimumi do çahej ndonjë gomë.

Gjithë ajo bukuri pranverore, natyrë, gjelbërim, dukej se po gllabërohej nga ‘bisha’. Por ndryshe nga bisha e përrallave; ajo e Klosit çdo ditë bëhej më e egër, e transformimi i saj nuk po vjen prej vitesh.

Rilindja urbane nuk ka arritur akoma në këto qytete. Në qendër të Klosit nuk ka rrugë të asfaltuara, dhe jo më një vendpushim apo park. S’ke ku të ulesh me pak fjalë.

Por Klosit i shkonte përshtat shprehja, “prit, prit, s’ke parë gjë akoma”.

“Qafa e Buallit” është makthi i çdo udhëtari. Makina duket sikur lëviz në labirint, fiks si “video-game”. Herë majtas, herë djathtas dhe nëse bën lëvizjen e gabuar përfundon në humnerë.

Kur përjetoj të tilla ndjesi (frika e ankthi), kërkoj mes pikëpyetjeve të mia. “Pse ky shtet na bën të urrejmë vendlindjen?!”

Përgjigje nuk ka...

E me të mbaruar “Qafa e Buallit”, vjen Bulqiza. E ndarë në dy kahe. Qyteti i ri dhe i vjetër. E në fakt; s’është se kanë ndonjë ndryshim. Pallate të vjetra, të çrregullta…Ndërsa mbi krye të qytetit qëndrojnë ‘krenare’ galeritë e kromit, të cilat herë pas here flijojnë punonjësit. Ndryshe nga Klosi e Burreli, në Bulqizë është bërë një pedonale.

Ndërsa më tutje, në fusha, bujqërit mbjellin tokat e kullosin bagëtinë. Për ta, bujqësia e blektoria janë i vetmi burim ekonomik. Ndërsa shpresojnë që ‘të naltët’ të hedhin një sy drejt tyre.

E ndërsa rruga vazhdon, në të majtën time shihja pjesë-pjesë Rrugën e shumëpritur të Arbërit. Shpresën e këtij vendi….

Shpresën se do reduktohen orët e udhëtimit, shpresën se ajo rrugë do të sjellë vizitorë; dhe ndoshta një ditë do kthehem dhe unë të investoj për vendin tim…

Atë ditë do i përgjigjem gjithkujt që më pyet se përse s’e shihja të ardhmen në vendlindjen time.