Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

OP-ED

'Rilindja e qelbësirave', edhe si shkak i varfërisë intelektuale

Politiko 6 Tetor 2019, 20:13

'Rilindja e qelbësirave', edhe si shkak i varfërisë

Zef Zefi

Vdekjet politike dhe lindjet po politike në çdo vend, janë dukuri normale, si dhe ato natyrale të qenieve. Në çdo vend intelektualët e dinë orientimin dhe drejtimin e vendit, dhe nuk kanë nevojë t'i mësojnë prej politikanëve. Projektet politike të partive verifikohen deri në hollësi me debate e polemika perpara se konsensusi popullor të thirret në votime. Në vitin 2013 ishin dy faktorë që e bënin të nevojshëm ndryshimin.

I pari rotacioni politik si dialektikë normale politike. I dyti "duart e pastra" dhe ajo transparencë që u deklamua në ardhje nga mazhoranca ikëse e 2013, nuk u verifikua reale. Sidomos në madatin e dytë. Por progresi krahasuar me qeverinë dhe qeveritë e mëparshme ishte i verifikueshëm dhe i prekshëm: infrastruktura rrugore, infrastruktura dixhitale dhe ajo gjeopolitike euro-atlantike, treguesit makroekonomikë, ishin të gatshme për qeverinë që do të thërriste populli për të qeverisur më 2013.

Për këtë verdikti i votimit e çoi në opozitë më shumë se gjysmën e koalicionit qeverisës dmth vetëm PD. Pjesën tjetër që u aleancua me PS, e rivotoi për në Qeveri. Populli nuk gjykohet. Partia Demokratike, lidershipi, mori përgjegjësitë. Ai u dorëhoq parevokueshëm nga kreu i PD, ndërsa për militancën e partisë të vetmin justifikim që shprehu lideri në ikje ishte: "...kundershtari im fitoi, sepse bëri premtime të cilat unë nuk mund t'i bëja...". Pjesërisht e vërtetë, por për militancën vlen.

Partia Demokratike në opozitë, me problemet e saj endemike, filloi procesin fiziologjik e politik, qoftë për faktin e dorëheqjes së papritur të liderit historik, qoftë për riorganizimin e opozitarizmit, si nevojë e domosdoshme jetike për vendin. Mazhoranca e ftuar nga populli për të qeverisur vendin, jo për të kënduar oratori e metafora, gaboi që në fillesë:

1-Energjitë politike, në vend t'i shfrytëzonte për progresimin e arritjeve, i ktheu në patetikë nihilizuese ndaj kundërshtarit me moton e vitit 1938...

Pra, ndriçimin e vet e shihte vetëm në errësimin e kundërshtarit, përndryshe nuk dukej. Mjaftueshëm e njohur kjo strategji për të mos qenë e re, gjithashtu mjaftueshëm për të hetuar se ky formacion politik nuk kishte ndërmend progresin e Shqipërisë, por sundimin politik me çdo mjet.

2- Preku nervin shumë sensibël të partneritetit strategjik të Shqipërisë, duke e deformuar në favor të Turqisë jo demokratike, gjë që u konfirmua gradualisht me nxjerrjen e Shqipërisë nga shinat e demokracisë.

3- Rëndoi me borxh jo efikas, jo pak, por 13% shifrat e treguesve makroekonomikë të vendit mbi borxhin e ligjshëm, gjë që e nxori Shqipërinë jashtë panoramikes rajonale të konkurencës, edhe asaj globale, ndërsa retorika e rënduar globaliste bubullonte.

4- Energjitë dhe lekët e taksave bashkë me lekët e krimit, filluan të investoheshin për të kuruar imazhin nga përgjegjësia fatale; akuzave dhe skandaleve që zbardhte opozita dhe zërave kundër përfshirjes së krimit në parti dhe sidomos në qeverisje. Në vend që kriminelët t'i lëshonte e t'i niste në burg, siç bëri më 1997-98 me komitetistët separatistë e terroristë të Çaushëve, Rilindja u dha atyre fara të zgjedhura dhe "feude" kriminale për drogëra, duke i bërë fuqiplotë në vendimarrjet politike, deri për Reformën në drejtësi.

5- Deri në fund të 2016 mundi të mbyllë çdo gojë, përjashtuar atë të opozitës dhe "lëvizjes antiSoros" (fatkeqësisht pa asnjë konvergjencë programore midis tyre). Akzuat e opozitës ngjanin me monologje të dëshpëruara humbësish, duke mbushur të "enjten parlamentare", sa dendeshin duke qeshur tahirësat, doshët e roshët, bashkë me krye-frrokun e tyre ironik. Lidershipi tashmë i inkriminuar deri në palcë, më 2017, kreu hapin tjetër fatal; bleu, grabiti e tjetërsoi fitoren e këtij Parlamenti të sotëm hegjemon në numra, po pa asnjë legjitimitet moral e politik. Ulë-sinjtë politik dhe tahirësat e inkriminuar, bëjnë ligje jo për shtetin modern që duan shqiptarët, por shtetin e tyre, dmth të mafias.

Vdekja politike e një lidershipi të gabuar, në gjithë botën perëndimore, edhe në kulmin e suksesit, mbërrin përpara se të asgjësohet shteti, ekonomia dhe demografia e vendit. Kjo sepse liria intelektuale është e brendshme, pastaj dhe kushtetuese. Sidomos nuk dhurohet nga pushteti i radhës. Vdekja e kërmës aktuale të pushtetit është evidente, por duhet dezinfektuar "kufoma", duhet karantinuar. Dhe jo me rrëzime bustesh butaforikë e metaforikë, përndryshe 'rilindjet e qelbësirave' bëhen kronike dhe kështu do shkojmë një hap para, dy mbrapa, si tani.

Shteti i së drejtës e ka burimin shi nga liria, po dhe nga qëndrimi moral e ligjor ndaj së keqes sidomos krimit që ka ngritur herë pas here pushtete në Shqipëri. Sigurisht, është zor të flasësh për fakte e liri në Shqipëri, se të ngarkojnë një parti në shpinë, sidomos në kohë dixhitale, por intelektuali e ka për detyrë të imunizohet nga ky "gosip". Ky është dënimi i tyre, fatkeqësisht, dhe anasjelltas njëkohësisht i vetmi antidot moral madje terapeutik që kuron perspektivën e çdo vendi, nga ndotja e politikave të fëlliqta.