Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

KRYESORE

Rugova, një fshat në 'majë të qiellit'

Politiko 26 Nëntor 2018, 18:41

Fotot dhe teksti: Jona Kazani

Në Rugovë të Kosovës, në Alpet Shqiptare, ndodhet Boga, një fshat i vogël malor i shtrirë në një lartësi 1,300m - 1,400m mbi nivelin e detit. Ky fshat me klimë karakteristike alpine, është shndërruar në një ndër vendet më të përshtatshme për të kaluar pushimet.

Turizmi në këtë zonë ka avantazh të zhvillohet në të gjitha stinët e vitit, pasi relievi, flora dhe fauna, ofrojnë një peizazh me pamje dhe ngjyra të mrekullueshme që kthehen në atraksion të papërballueshëm për ata që duan të zhvendosen për një fundjavë apo më gjatë nga jeta e qytetit.

Në pranverë e verë, nuancat e çelëta të bimësisë thyejnë kontrastin e krijuar nga dimri dhe vjeshta i transformon ato duke u dhënë hije të arta. Më pas, këto ngjyra zbehen për t'ia lënë territorin bardhësisë së borës dhe në mënyrë harmonike kalojnë te dritat e festave dimërore.

Të rrimë te vjeshta, si një e "mesme e artë" për të përshkruar këtë fshat i cili i parë në plane të përgjithshme nga lartësitë e kodrave të kafenjta që thyen më tej nga fragmente blerimi të korrespondon me imazhet panoramike të maleve të Zvicrës.

Terrene të pjerrëta që ngjiten, zbresin dhe ngjiten sërish në formë valësh, të bëjnë të humbasësh orientimin. Është një humbje në mrekullim. Kodrat duket sikur klonojnë paralelisht njëra-tjetrën, por kjo gjë nuk ta vret syrin. Përkundrazi, të jep edhe njëherë kënaqësinë ta shohësh prapë atë pamje hutuese, ku të vjen natyrshëm të bërtasësh. Mali të "kthen fjalën" me anë të jehonës.

Edhe pse në një lartësi shumë të madhe, sërish ndihesh i/e vogël, pasi pemët shtatlarta të barazojnë me vetëm një pjesë të vogël të trungut të tyre. Degët e tyre të zhveshura dhe të holla, krijojnë një rrëmujë që i distancon ato nga pishat e gjelbra dhe të krekosura.

Të shpërndara në mënyrë të pabarabartë në territorin e pjerrët, hapësirat e pemëve i mbushin tufat e deleve dhe disa lopë laramane, që kullosin nga agimi e deri në orët e pasdites kur perëndon dielli. Afër tyre, lidhur me litar në një trung peme, qëndron edhe një qen shtëpie i cili ka si "detyrë" të kundërtën e zakonit të malësorëve të këtyre anëve, mosmikpritjen e të huajve.

Aty ku puthen dy fundet e faqeve të kodrave, ndodhen shtëpizat e shumta të drurit që banorët kanë ndërtuar për pushuesit. Nga çatitë e tyre të thepisura që zbresin deri ne shesh, duket edhe fjollat gri të tymtarëve, që ngrihen lart dhe bashkohen me shtëllungën e dendur të mjegullës që fsheh qiellin. Një gri alpine që përkundet ne madhështi. Shtëpizat, të vogla në dukje nga jashtë, të befasojnë me ngrohtësinë dhe rehatinë nga brenda. Parketi i drunjtë dhe elemntë të tjerë janë ndërhturur për të ruajtur atë çka shihet si autoktone e këtyre anëve.

Në oborrin e vogël të shtëpizave, kotele të shëndetshme me gëzof si mëndafsh i zi që shëndrit, ecin drejt dhe me elegancë duke hedhur putrat e tyre andej nga vjen era ushqim. Të bukura, aq edhe të egra e dinake të shikojnë drejt e në sy kur u afrohesh dhe atëherë kur vëzhgojnë bebet e syzve të tu teksa zmadhohen, marrin ushqimin dhe zhduken në cepat më të afërt që gjejnë.

Dikush që është supersticioz dhe nuk i ka fort qejf kafshët, mund edhe të thotë se macet e zeza janë ters kur të presin rrugën. Kjo përforcohet kur mendon relievin e ashpër nga ku gjarpëron rruga e kthimit. Kur para syve shfaqen faqet e shkëmbinjve gjigantë që bien thikë mbi luginë, të kujtohen poezitë e Martin Camajt dhe aspak frika.

E vështirë të shquash sa lart ngjiten këto faqe të egra shkëmbore, pasi sa kap syri është mjegulla mbretëresha e pikave më të larta. Sa na takon ne ato faqe shëkmbore shkojnë deri lart në qiell. Diku mes faqes madhështore të kësaj materie të ngurtë, rrjedhin disa ujvara të vogla, të cilat pasi ushqejnë myshqet e dendura gjelbëroshe të strukura në të çarat e shkëmbit, derdhin ujin poshtë në lumë.

Zhurma e ujit që rrjedh nëpër gurët e mëdhenj e të lëmuar të lumit, bëhet më e pranishme nga tingujt që kthejnë pas muret e ftohta të shkëmbinjve. Teksa largohesh dhe kthen kokën pas, mjegulla mbyll pamjen dhe e bën atë sa të paqartë aq edhe të mistershme.

Po të mos ishte përpara jeta dhe angazhimet e punës e të qytetit, me siguri do ia vlente të ktheheshe pas në atë turbullirë pikëzash mikroskopike uji, pas të cilave fshihet një pjesë e shpirtit të maleve shqiptare.

Politiko.al