Flash News

OP-ED

Shtjellim i idesë qeveritare ‘Shkodra është si opozita’

Shtjellim i idesë qeveritare ‘Shkodra është si

Alfred Lela

Ka një cinizëm të pashoq në pretendimin e njerëzve të mazhorancës dhe të medias proqeveritare se Shkodra, e rënë në ‘keqmenaxhim’ këto kohë pandemie, është pasqyrë e Shqipërisë, nëse ajo do të qeverisej nga Partia Demokratike.

Shtyrja fort e kësaj narrative, sa në media tradicionale sa në ato sociale, ka arsyet e veta. Duke ndërtuar një kontrast me anë të Shkodrës, qeveria kërkon ‘të hedhë në erë’ si të pabesueshme oponencën e Partisë Demokratike. Shqiptarët, të cilët izolimi i ka kthyer në teleshikues të propagandës zyrtare, sapo të përballen me kritika apo denoncime, duhen furnizuar me kundër-narrativën e gatshme: ç’i dëgjoni këta, po të ishin në pushtet do të ishit në pikë të hallit… si Shkodra.

Për ta mbushur me mish skeletin e kësaj narrative, propaganda pikturon si të paaftë kryebashkiaken demokrate Voltana Ademi dhe e quan Shkodrën, në tituj lajmesh e sound bite-sh televizive ‘zonë të nxehtë’. Dmth shumë më e prekur se pjesa tjetër e vendit. Edhe shkarkimi i përfaqësuesit të qeverisë në pushtetin lokal, dhe caktimi i një prefekti ad interim, duke ia dhënë këtë rol zv/ministrit të Brendshëm, bëhet një zgjedhje me implikacione politike. Një zyrtar me rol në qendër dërgohet në Shkodër, një lokalitet social dhe politik që përbën një skizmë të qartë me pushtetin qendror dhe realitetin post-30 qershor.

Kjo është një politike e llojit ‘druri dhe karrota’ duke përdorur si karrotë ‘përkujdesin special’ të qeverisë, sakrifikimin e një prefekti dhe zëvendësimin me një zyrtar ministror të rëndësishëm. Druri ruhet për zyrtaren demokrate që drejton Bashkinë. Në këtë mënyrë plotësohet pamja e dëshiruar: qeveria e don Shkodrën, por çfarë t’i bësh kësaj të PD që iu ka ngelur në derë.

Shkodra nuk është, në asnjë rast, një shembull vetëm i së tashmes, por edhe i së ardhmes. Ngulitja e një fabule politike me rëndesë elektorale është një taktikë e përdorur shpesh, dhe me sukses. Duke hedhur për konsum të përditshëm sloganin e përbërë ‘demokratë nuk dinë të qeverisin, shihni Shkodrën’, qeveria projekton garën e ardhshme për qytetin verior. Së cilës nuk mund t’i shmanget duke qenë se kjo bashki ka ende në krye një të zgjedhur të vitit 2015. Në Shkodër, 30 qershori dhe 2019-a nuk kanë hyrë ende: këto nocione të kohës dhe të politikës janë me vonesë, ashtu siç u ngulit me vonesë në këtë qytet edhe komunizmi i pas Luftës së Dytë.

Mazhoranca ka një bast të hidhur me Shkodrën të cilin do donte ta fitonte. Për shumë arsye, që kanë të bëjnë si me herën e parë, ashtu dhe të fundit socialiste në këtë qytet. Një fitore e bashkisë do të ishte e herës së parë dhe, po ashtu, do të shuante edhe turpërimin e herës së fundit.

Cinizmi qeveritar e përmbyll qëllimin hakmarrës, jo vetëm ndaj ndaj Shkodrës, por edhe publikut politik dhe shoqëror, bash te fakti se nuk mjaftohet me timonin dhe tepsinë e 30 qershorit, të cilat i mori të gjitha për vete. Shkodra e mbetur jashtë nuk përftohet si dëshmi e njëfarë normaliteti politik, por shihet si kështjellë që duhet bombarduar derisa të bjerë. Si në luftrat e Mesjetës kur pala kundërshtare hidhte me hobe  në puset e kalave të rrethuara kafshë të ngordhura nga kolera, mazhoranca përdor bakteret e propagandës për ta bërë koronavirusin e Shkodrës të duket pak më i tmerrshëm se ai i Shqipërisë së pushtuar nga, natyrisht, ‘forcat e së mirës’.

Të cilat janë si gjithmonë socialiste.

Të fundit