Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

KRYESORE

Të jesh gay në Tiranë. Rrëfimi i Nikut: më kanë rrahur, përçmuar, ulur rrogën

Politiko 13 Prill 2018, 15:31

Të jesh gay në Tiranë. Rrëfimi i Nikut: më kanë

Blogerja angleze, Ophelia Taylor, e cila jeton prej disa muajsh në Tiranë, i ka kushtuar një prej vëzhgimeve të saj në blogun 'Balkanista', një teme që konsiderohet tabu për shoqërinë tonë.

Në artikull ka trajtuar qasjen e shqiptarëve ndaj homoseksualëve; në qendër të historisë është një djalë gay, i cili prezantohet thjeshtë me emrin Nick.

Në rrëfimin e tij, Nick, që ka përfunduar studimet e larta për Psikologji, tregon vështirësitë e të qenit gay në një shoqëri konservatore, duke shtuar se ka pasur raste kur e kanë rrahur brutalisht në rrugë apo kur punëdhënësit i kanë ulur pagën kur kanë kuptuar prirjen e tij seksuale.

Artikulli i plotë:

“Unë gjithmonë e dija se isha ndryshe që kur isha një djalë i vogël", fillon rrëfimin e tij Nick.

Seksualiteti ishte gjithmonë një temë tabu në shtëpinë e Nickut dhe kur ai u rrit dhe filloi të donte të ishte më i hapur dhe të shprehte veten, filloi të krijohej një hendek midis tij dhe pjesës tjetër të familjes.

Duke pasur kryesisht mikesha femra dhe duke mos qenë i interesuar në aktivitetet tipike të "djaloshit" nënkupton se ai ishte i nënshtruar ndaj abuzimeve dhe ngacmimeve nga njerëzit përreth tij, që në moshë shumë të re.

Rritja në një familje konservatore ishte mjaft e vështirë, por më pas duke ndjekur shkollën, duke punuar në qeveri dhe duke qenë homoseksual, ishte edhe më e vështirë. Si një psikolog i kualifikuar, ai punoi në një pozitë të rëndësishme, derisa kolegët zbuluan preferencat e tij seksuale. Që nga ai moment e gjeti veten të diskriminuar, të nënçmuar në punën e tij, madje i ulën edhe pagën, dhe përfundimisht e gjeti veten pa punë. Kur e pyeta nëse mendon se kjo lidhet me orientimin e tij seksual, ai u përgjigj 'po'.

Nick flet për një kohë kur ai mori një apartament me qira me ish-partnerin e tij. Gruaja që jetonte në apartamentin poshtë tij filloi të ankohej dhe të shkaktonte probleme derisa një ditë ajo sa se shkelmoi derën duke shfaqur agrrsiveitet verbal dhe fizik. Situata u acarua, kur një ditë ai u ndesh me bashkëshortin dhe djalin e gruas në rrugë dhe ata e pështynë, i gjuajtën dhe e goditën. Megjithatë, policia nuk donte të dinte për këtë gjë.

Kur është fjala për çështjet e seksit dhe seksualitetit, Shqipëria është ende një vend shumë konservator. E pazakontë për një shtet laik, që të jesh homoseksual shihet me neveri dhe diskriminim, aq sa Nick ishte në mëdyshje të tregonte afeksion për një partner në publik. Ai thotë se të shkosh për një pije apo darkë me partnerin do të ishte diçka e mirë, por mbajtja e duarve ose puthja do të ishte e rrezikshme për ta.

Natyrisht, kjo nuk është e njëjtë për lezbiket të cilat, si në çdo kulturë, trajtohen si asgjë më shumë se një lodër seksuale për meshkujt heteroseksualë. Ai beson se kjo ndodh për faktin se në një shoqëri patriarkale, lesbiket nuk shihen si një kërcënim, ndërsa dy burra homoseksualë shihen si kërcënim real.

Gjithashtu, ka edhe çështje rreth faktit se nuk ekzistojnë ende njerëz të politiëks, medias apo në pozita profesioanle që të pranojnë se janë gay. Natyrisht, statistikat tregojnë se një përqindje e këtyre individëve do t’i përkisnin komunitetit LGBTI, por askush nuk dëshiron të dalë dhe ta pranojë atë, askush nuk dëshiron ta marrë këtë hap dhe askush nuk dëshiron të guxojë ta thyejë status quo-në dhe të pranojë orientimin seksual. Kjo vjen nga frika e persekutimit personal dhe social. Nick beson se personat publikë ose ata që janë me pozitë duhet të shpallin orientimin e tyre, pavarësisht se mund të jetë e vështirë të pranohen nga të tjerët në jetën e përditëshme.

Një gjë që më tronditi ishte kur pyeta për statusin e lidhjeve civile apo të martesës. Nick më shpjegoi se nuk ka ndonjë ide nëse kjo gjë do të ishte ligjërisht e mundur apo jo, përsa i përket njohurive të tij, asnjë çift i vetëm homoseksual apo lesbik nuk është përpjekur ta bëjë atë. Më duket vërtet e çuditshme që seksualiteti ka qenë aq i shtypur, saqë asnjë çift i vetëm nuk ka pasur forcën që të përpiqet të bëjë zyrtarizimin e bashkimit të tyre.

Ndërsa hapa të vegjël po ndërmerren – Parada e Gejve, për shembull, po bëhet dalëngadalë një fakt në Tiranë, pavarëssiht se ka shumë punë për t'u bërë. Ne të dy jemi dakord se mënyra për të ndryshuar mendjen e publikut të gjerë dhe për të larguar këto tabu rreth seksualitetit është të flasësh më shumë rreth tij. Duke folur për preferencat e ndryshme seksuale, ju normalizoni situatën dhe sensibilizoni njerëzit dhe krijoni një ndjenjë të hapjes dhe pranimit. Unë dhe Nick besojmë se kjo është mënyra e vetme që qëndrimet e njerëzve të ndryshojnë.

Duhen shumë njerëz për ta bërë botën të ecë para, dhe me një situatë si homoseksualiteti në Shqipëri, është frika e të panjohurës dhe ajo që nuk e kuptojmë se po shkakton këtë klimë të jotolerancës. Sa më shpejt që njerëzit, jo vetëm këtu, por në çdo vend të botës e kuptojnë atë që individi zgjedh me kë të bjerë në dashuri dhe nuk është puna e askujt tjetër, aq më mirë do të jetë për shumë njerëz. Pranimi është diçka që mungon në kaq shumë aspekte të shoqërisë sonë - qoftë pranimi i gjinisë, racës, fesë, seksualitetit, pavarësisë së trupit, pikëpamjeve politike, apo edhe për mënyrën se si ne zgjedhim të vishemi - dhe si racë njerëzore ne kemi shumë punë për të bërë kur bie fjala për tolerancën dhe të shohim punën tonë.