Të rinjtë nuk duhet ta marrin në dorë drejtimin e vendit!

Elona Caslli

 

Më ka qëlluar shpesh, të gjendem mes bisedash, ku diskutohet roli i të rinjve në shoqërinë shqiptare. Të dendura kanë qenë herët kur kam dëgjuar të përsëritet pohimi – Të rinjtë duhet ta marrin në dorë drejtimin e vendit.

E kam dëgjuar këtë pohim dhe mbetem kundërshtare e flaktë e këtij të fundit. Ndoshta e kam gabim, ndoshta kam të drejtë, por tek e fundit ky është këndvështrimi im.

Në të përditshmen tonë, kur na prishet frigoriferi, lavatriçja, apo një pajisje tjetër shtëpiake, marrim dikë në telefon dhe i bëjmë këtë pyetje: “A njeh ndonjë usta të mirë?”.

Dhe me usta të mirë, nënkuptojmë disa lavatriçe të rregullura, disa frigoriferë të rregulluar dhe kur bashkëbiseduesi na pohon se frigoriferi apo lavatriçja funksionon më së miri, pas ndërhyrjes së ustait që ai na rekomandon, bindemi menjëherë dhe e përzgjedhim si shpëtimtarin e frigoriferit apo lavatriçes sonë.

Pra, në shërbimet e jetës së përditshme kërkojmë një “ Curriculum Vitae“ të individit nga i cili presim një shërbim. Në rastin e dentistit kërkojmë dhëmbët e rregulluara, në rastin e kirurgut kërkojmë ndërhyrjet e kryera me sukses, në rastin e avokatit çështjet e fituara e kështu me radhë.

Po në rastin e e vendimmarrjes, çfarë kërkojmë?

Në rastin e individëve që hipotetikisht do të marrin në duar fatet e kombit, e përjashtojmë “Curriculum Vitae”. Na mjafton vetëm fakti që janë të rinj. Ç’mund t’i dëshmojë botës një i ri, përveç rinisë së tij?! A mund të marrë vendimet e duhura për një shoqëri, një individ që ende nuk e ka njohur atë?! Cili është ky argument që përligj këtë besim të verbër tek Rinia?!

Në bisedat që kam bërë me individë me identitet të plotë profesional (paraprakisht biem dakord që ky identitet i plotë, formësohet të paktën pasi ke jetuar mbi tokë për gjysmë shekulli), kam dëgjuar shpesh që ata përmendin emrat e Profesorëve të tyre. Pra, rezulton se një specialist i mirë, është rezultat edhe i përvojës së një specialisti tjetër të mirë.

Dhe në këtë mes, hyn ai element që quhet “ përvojë”. Dhe përvoja mund të vijë veçse me kalimin e viteve, pasi sikundër shprehet me të drejtë Pirandello “ Jeta nuk shpjegohet, por jetohet”.

Në gjithë larminë e librave të botuar, nëse do të mund ta shpjegonim jetën, ndër manualet e shumtë për lavatriçe apo frigorifer, do të kishim nxjerrë në dritë edhe “Manualin e Jetës” dhe udhëzimet përkatëse për çdo fazë të saj.

Do të ishin mbyllur burgjet, do të ishte zhdukur droga dhe krimi dhe fjalët “avokat” dhe “gjyqtar” do të ekzistonin vetëm në fjalor, pasi shoqëria nuk do të kishte më nevojë për këto profesione, sepse nuk do të kishte as të pandehur dhe as viktima. Avokati nuk do kishte më njerëz për të mbrojtur, sikundër edhe gjyqtari nuk do kishte më njerëz për të gjykuar.

Sipas mendimit tim, për të cilin jam krejt e ndërgjegjshme se është i kufizuar në hapësirën e formimit tim, mendoj se vendimet kombëtare duhet të lihen në duart e individëve që i kanë dëshmuar jetës diçka. Por që t’i kesh dëshmuar jetës diçka duhet fillimisht ta kesh jetuar atë.

I mbetem besimit se “Pushteti dhe Pasuria“ e parakohshme për një individ, kthehen në mallkim për vetë individin dhe për të gjithë shoqërinë që ai përfaqëson.

Post Scriptum: Çdo herë që gjendeni përballë të rinjve që duan pushtet, hidheni një mendim tek Ustai i frigoriferit.