Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

OP-ED

Tri “valët” e kundërshtisë mbarëpopullore

Politiko 26 Shkurt 2019, 19:35

Tri “valët” e kundërshtisë mbarëpopullore

NdriçimKulla

Për djegien e mandateve nga ana e opozitës është folur e do të flitet përsëri, pasi çështja është e hapur, e mendoj, sidomos për ndërkombëtarët, ende e panjohur thellë e në të gjitha kuptimet e domethënies së saj. Megjithatë, që në fillim, duhet të vendosen disa pika referimi që të shërbejnë, jo aq shumë për t’u thelluar në shkaqet e këtij veprimi, se sa më tepër për të hedhur themelet e ngrehinës nga e cila mund të dalë zgjidhja.

Së pari, ky aksion opozitar është vërtet i paprecedent, por jo i befasishëm, si rrufe në qiell të pastër, siç përpiqet ta shtjellojë mazhoranca. Përkundrazi, ai ka kohë që është në ajër, madje po të shkojmë disi më larg, mund t’ia gjejmë rrënjët që në lëvizjen për zgjedhje të lira e të ndershme që ideoi dhe mbajti gjallë çadra e përditshme e opozitës. Që aty, u kërkua të gjendej një zgjidhje për problemet e mëdha që po kalon Shqipëria, e kapur në çdo anë të sistemit të saj nga krimi, korrupsioni dhe oligarkia. Historia tregoi se zgjidhja vetëm sapo u shty për më vonë, ndërkohë që problemet majiseshin çdo ditë. Ka muaj të tërë që zbulohen përditë skandale, vjedhje e korrupsion, ka seanca të tëra parlamentare që zëri i opozitës nuk dëgjohet. Kështu ndodhi me ligjin per vetingun e politikanëve që ajo propozoi, kështu dhe për zgjidhjen e problemit të studentëve, kështu dhe për shumë amendamente nga më të ndryshmet. Shqipëria ndërkohë ziente, derisa erdhëm në protestat madhështore disa javore të studentëve, të cilët qenë të parët që, virtualisht, ia dogjën qeverisë mandatet e tyre përfaqësuese, duke mos i paraqitur asaj asnjë përfaqësi me të cilën të bisedonte, por një listë kërkesash që ngjanin më tepër me detyrat e saj të shtëpisë që ajo me vite të tëra i kishte harruar e shpërdoruar, për të krijuar një ligj të arsimit të lartë që, siç edhe ishte paralajmëruar, rezultoi dështim. Ishte përballja e parë tërësisht ndryshe nga përballjet e mëparshme, që mazhoranca e lexoi si shuplakë për veten, por si grusht për opozitën, por që në fakt ishte sinjali i një kronike të paralajmëruar të aksionit të opozitës. Kësaj qeverie nuk i duhej lënë më asnjë patericë me të cilën të mbahej në këmbë, asnjë fasadë, sepse ajo të përdor, të miklon, të josh për marrëveshje e pastaj të tall të të shpotit, siç po ndodh tani me vetë çështjen e studentëve. Mesazhin e mandateve të djegura të shqiptarëve protestues ia mësuan studentët, të cilët vërtet, nuk mund të thuhet se iu bashkuan opozitës, por kurrësesi qeverisë, pra ata janë dhe mbeten një protestë madhështore virtualisht e shtuar në valën e protestave popullore që opozita vazhdon prej muajsh.

Bie pra menjëherë, nga ky argument i thjeshtë dhe i gjithënjohur, se kjo valë demonstrimesh nuk është mbarëpopullore. Përkundrazi, asaj duhet t’i shtohet virtualisht edhe ajo masë e tërë, gjigande, e heshtur, që është larguar muaj pas muaji nga Shqipëria. Sigurisht që jo të gjithë janë opozitarë, por besoj se një pjesë e mirë e tyre, i përket popullit opozitar, siç mund të na e insinuojë këtë gjë edhe mungesa e madhe e demokratëve në zgjedhgjet e paradyviteve. Por edhe në mos qoftë kështu, kjo shumicë e heshtur rreth 400 mijëshe, është përsëri kundra qeverisë dhe qeverisjes së saj, e qoftë edhe një e katërta apo një e pesta të vijë e të kthehet për të votuar përmbys katërcipërisht çdo rezultat. Aq më tepër, që kësaj vale të tretë proteste të dhimbshme, që ka simuluar kjo ikje nën zë e pjesës më të edukuar dhe profesionale të shqiptarëve, mund t’i shtojmë edhe ata socialistët e heshtur, që nuk dalin nëpër protesta, që ndoshta dhe nuk kanë për të votuar kurrë opozitën, por që fare mirë mund të refuzojnë të votojnë këtë lloj regjimi të Rilindjes. Tek e fundit, kjo gjë ka ndodhur shpesh në zgjedhjet shqiptare, mazhorancat kanë rënë nga mosvotimi i votuesve të vet, më tepër se sa nga shtimi i votuesve të opozitës.

Këto janë fakte, jo hamendësime për gjithëfarëlloj sondazhesh që i vërviten opinionit apo ndërkombëtarëve për pamundësinë e opozitës për të fituar e për t’i mbushur mendjen njerëzve se kjo nuk është një lëvizje mbarëpopullore, e për më tepër e stisur nga frika e humbjes së zgjedhjeve. Unë kam qenë disa herë kritik për mënyrën e organizimit në terren të opozitës, për cilësinë e përgjedhjes së deputetëve të saj, për qasjen që ajo ende nuk e ka për njerëzit e mendjes dhe shoqërisë civile dhe që realisht janë faktorë që ndikojnë në rezultatin e zgjedhjeve, por gjithashtu këto janë dobësi që nuk më pengojnë aspak të them se asgjë nuk ishte e papritur, fryma e protestave kohë pas kohe arriti të krijohej derisa shpërtheu në atë vërshim, që mund të bëhet i pandalshëm, dhe që ka marrë zjarr pikërisht nga djegia e mandateve. Në fund, duhen thënë detyrimisht dy fjalë edhe për gjuhën me të cilën po trajtohet ky aksion. Përtej çdo të drejte që mund të ketë mazhoranca për të mos e pranuar aksionin e opozitës apo për ta denoncuar atë, duhet të marrë parasysh në mënyrën me të cilën flet dhe sillet me ndjenjat, vuajtjet, parapëlqimet e pse jo dhe paragjykimet që ka ndaj saj populli jo vetëm opozitar, por edhe kundërshtar ndaj saj. Ironia dhe shpotia e mazhorancës që sillet si nëna e madhe që përkujdeset për familjet e demokratëve të lënë tashmë jetimë, që të kujton Cibelën mitologjike që i jep gji gjithë bijve të tokës, është një gjuhë cinizmi që ngjall urrejtje. Edhe vazhdimi i lojës së komisioneve pa demokratët, i bisedave televizive pa ta, si të qenë e keqja molepsëse e këtij vendi, edhe shashka e shpikjes së një opozite të re alla Vetëvendosja, nuk janë gjuha e përgjegjshmërisë, por e urrejtjes. Janë të pavërteta, skenarë hipotetikë, tallës dhe më shumë e gjenerojnë zemërimin sesa i dëshpërojnë apo ia ulin hovin popullit protestues. Ai ka dalë në rrugë tashmë dhe çdo sjellje, qëndrim, gjuhë apo veprim cinik, e konsideron fyes dhe shpotitës. Dhe ka të drejtë. Kjo më shumë se forcën, tregon kapadaillëkun e mazhorancës, që në thelb është dobësia e saj. Është edhe kjo një shenjë e frikës së saj nga kundërshtia që tashmë e heshtur apo e paheshtur, është realisht një kundërshti mbarë-popullore.